There is a light

Ik herinner me de eerste keer dat ik het refrein hoorde. Als tienermeisje dweepte ik met de romantiek en toewijding die ik erin hoorde. Zo’n overweldigende liefde wilde ik ook. Zo’n liefde waarbij zelfs de dood niet erg is, zolang je samen bent.
Nu ik hier lig, door jou vastgebonden op ons bed en overgoten met benzine, hoor ik de tekst weer. Ik kan er niet omheen, het door jou gehanteerde volume is dusdanig dat het niet te negeren valt. Cynisch constateer ik dat ik jouw stem irritanter vind dan die van Morrissey, ik wist niet dat dat mogelijk was.
Terwijl je jezelf overgiet, probeer ik je tot rede te brengen. Ik zoek in je ogen naar liefde, maar ik zie haar niet. Ik luister naar je stem, maar hoor geen warmte. Ik probeer je te overtuigen met de liefde in mijn ogen en de warmte in mijn stem, maar het lukt me niet eens om mezelf te overtuigen. De blik die je mij toewerpt na mijn poeslieve woorden, bevat enkel minachting.
Dan besef ik het: je zingt niet over liefde, je zingt over haat. Over zoveel haat dat je bereid bent er voor te sterven. Jouw haat heeft je geest verminkt en je tot een zelfmoordterrorist gemaakt.
Voor ik mijn ogen sluit, zie ik hoe je naast me komt liggen en de lucifer afstrijkt. Altijd van je af, zoals je mij steeds probeerde te leren. Ik zou me nog eens lelijk branden.

And if a double-decker bus
Crashes into us
To die by your side
Is such a heavenly way to die
And if a ten-ton truck
Kills the both of us
To die by your side
Well, the pleasure – the privilege is mine