Na vier lange weken van broedzorg was het dan eindelijk zo ver: het spinnennest was uitgebroken en na een enerverende dag van honderden krioelende pootjes dekte de moederspin haar kroost toe met warm spinrag. Ze waren zo speels vandaag. Vol jeugdige energie hadden ze hun eerste levensdag doorgebracht tussen bomen en struiken. Moederspin had er geen omkijken naar. De hele dag was ze bezig geweest met het opruimen van de vele minieme coconnetjes die haar kroost haar had nagelaten. Godzijdank zouden ze de volgende dag al zelfstandig hun eigen webben weven en zich voorzien in hun eigen levensbehoefte. Voor nu mochten ze nog even onder haar lauweren rusten. Dat was al heel wat aangezien de meeste moederspinnen hun kroost direct na de geboorte al nooit meer terugzagen. Daar konden de mensen nog eens een voorbeeld aan nemen. Achttien jaar hadden ze nodig om zich volwassen te kunnen noemen en zelfs dan wisten ze zich nog vaak geen raad met zichzelf. Zelf smulde moederspin nog na van haar laatste hapje. Na al die tijd van doodstil de wacht te hebben gehouden voor haar spinsel vond ze dat ze zichzelf nu wel mocht trakteren op een extra’tje. Dat vaderspin het daarom moest ontgelden was niet meer dan jammer. Zijn harige poten smaakten er niet minder om. Die acht tentakels waren een heuse delicatesse en moederspin had ze dan ook binnen een mum van tijd verorberd. Gulzig zoog ze het zoete sap tot aan de laatste druppel uit vader’s ronde buik. Waarom raakte iets lekker toch altijd zo snel op? Aangezien ze nog zo’n negen spinnennesten te leggen had bespeurde ze bij zichzelf dat ze in haar hoofd al weer bezig was met het vinden van een nieuw mannetje. Het liefst eentje met net zo’n lekker dik lijf als wijlen vader. Dan had moederspin tenminste ook nog eens iets om naar uit te kijken.

Veel romantiek had moederspin in haar leven niet echt mogen ervaren. De mannetjespinnen hadden geen flauw benul van begrippen als hofmakerij. Een eindeloos rondzwaaien met hun poten was zo’n beetje het enige wat ze konden op het gebied van het maken van avances. Het uitscheiden van haar onweerstaanbare parfum was in de meeste gevallen dan ook niet noodzakelijk. Het was hoogst vermoeiend om die kerels zo onbeholpen en fantasieloos bezig te zien. Soms gaf moederspin dan uiteindelijk maar toe. Meestal volgde er direct na een eerste ontmoeting al een korte paring. Veel meer dan het woord “paring” viel er niet aan het samenzijn te voegen, want van erotica was er nimmer sprake. Zelfs van seks hadden die mannen geen mug gegeten. Ze moesten er dan ook niet raar van opkijken dat de vrouw des web’s de functie van de man eigenpotig naar een hogere verdieping tilde.

Als ze zelfs niet konden cohabiteren moesten ze maar verteren. In moeder’s maag welteverstaan.


15 reacties

Avatar

pepe · 15 september 2005 op 08:21

Weer een column met diertjes die niet zo geliefd zijn bij de meeste mensen.
Troy jij hebt er wel een hele studie van gemaakt zeg. Ik vind het leuk om naar spinnen en andere dieertjes te kijken, maar dan weer minder aangenaam om te weten dat moeder vader veroberd.
Wist je trouwens dat kikkers als ze kotsen hun maag naar buiten halen, die legen en dan de maag weer in slikken? Misschien leuk om dat eens uit te diepen 😉

Erg leuk geschreven, ik ben er weer wat wijzer van geworden 🙂

Avatar

Geertje · 15 september 2005 op 08:59

‘t Is bij de wilde spinnen af!’:-P

Knap hoe je een biologie les verweven krijgt in een goed verterende column. 🙂

Avatar

WritersBlocq · 15 september 2005 op 09:24

Hoy! Ik vind het wel een leuke column maar eh, willen jullie me gelijk doodslaan als ik als spin reïncarneer? Geen seksleven is geen leven en honderd kids baren lijkt mij ook niet prettig.
@ Pepe: gadver!!! En dat om 08.21 uur!

Avatar

Mosje · 15 september 2005 op 09:33

Beste Troy, ik heb dit stukje slechts eenmaal gelezen, en snapte hem direct!
😉

Maarre, erg mooi taalgebruik, prachtig verhaaltje.

Avatar

klungel · 15 september 2005 op 09:50

Deze les kan ik mij nog wel herinneren ja. Leuk geschreven zo.

Maaruhh
[quote]Dan had moederspin tenminste ook nog eens iets om naar uit te kijken.[/quote]
Is volgens mij een iets te vroege verandering van schrijversperspectief. (of hoe dat ook heet)

Avatar

KingArthur · 15 september 2005 op 10:53

Leuk, er begint een link te vallen met je vorige tekst. Toch nog eventjes teruglezen.

Avatar

Wright · 15 september 2005 op 11:50

Geweldig, Troy!

Ik ben al mijn leven lang gefascineerd door spinnen. Intrigerende beestjes zijn het, en doodslaan is absoluut verboden in mijn buurt!

@King: Wist je dat vrouwtjes spinnen een soort kuisheidsgordeltje dragen, wat alleen te openen is door het juiste soort mannetje? Er lopen echter ook in de spinnenwereld linkmiechels rond met een loper.
Maar die link bedoelde je zeker niet? 😉

Avatar

Dees · 15 september 2005 op 13:47

[quote]de vrouw des webs[/quote]

😀

Welbespraakte, prettige zinnen om te lezen. En nog een leuk stuk ook!

Heb er alleen honger van gekregen 💡 😀

Avatar

Troy · 15 september 2005 op 14:11

@ WB: mocht ik jou in een volgend leven als spin tegenkomen, dan mep ik je direct dood hoor…Maar wat als ik onverhoopt ook een spin wordt? Moet ik dan héél hard voor je wegrennen? 😀 Hoewel ik toch vrees dat Dees in dat geval een grotere bedreiging zal zijn…

Avatar

champagne · 15 september 2005 op 15:00

Helemaal opgaan in de ander, heeft bij spinnen dus een letterlijke betekenis 😛

Een licht verteerbare column Troy, mooi geschreven…

Avatar

Louise · 15 september 2005 op 18:53

Helemaal klaar (kopje koffie, sigaretje)om een een woordenspektakel van een echte troy tot me te nemen, opende ik deze column…
Helemaal niet nodig dus, hij schoof er in als koek 😀 en nog een leerzaam koekje ook!

Avatar

Li · 15 september 2005 op 19:29

Ik kreeg er de kriebels van. 🙂
Spinnen zijn geweldig zolang ze maar niet door mijn kamer rennen. Dan zet ik ze toch echt buiten de deur.

Leuke informatieve column Troy.

Avatar

melady · 15 september 2005 op 20:05

[quote]Wist je dat vrouwtjes spinnen een soort kuisheidsgordeltje dragen[/quote]

Stel dat ik als spin reincarneer.
Gelijk doodslaan? liever niet. Maar een kuisheidsgordel?
Ach sla me maar gelijk dood.

Een heel andere Troy- column. Geen zwaar geschud maar licht een verteerbaar hapje.

[quote]Een eindeloos rondzwaaien met hun poten was zo’n beetje het enige wat ze konden op het gebied van het maken van avances[/quote]

Zulke exemplaren lopen ook wel eens op twee poten 😀

Avatar

KawaSutra · 15 september 2005 op 20:40

[quote]Achttien jaar hadden ze nodig om zich volwassen te kunnen noemen en zelfs dan…. [/quote]Daarom staat mijn huis altijd open voor spinnen, die zorgen tenminste voor zichzelf. 😀

[quote]Dat vaderspin het daarom moest ontgelden was niet meer dan jammer. [/quote]Dus als je partner zegt dat je om op te eten ben moet je eigenlijk heel goed oppassen? 😕

Geen hoofdbrekens deze keer bij een Troy-column en toch boeiend geschreven! Bovendien waarschijnlijk de langste intro tot nu toe. 😀

Avatar

Ma3anne · 16 september 2005 op 09:38

Er zijn ook mensenwijfjes die de vader van hun broedsel rauw lusten. 😡

Weer eens heel wat anders, dit verhaaltje. Leuk!

Geef een antwoord