Een bijzondere vakantie was het dit jaar. Eentje om nooit meer te vergeten. Allereerst was het voor de jongste twee kinderen hun eerste vliegreis. En als je iets nieuws doet doe het dan ook gelijk goed is ons motto. We vlogen bijna 10 uren lang naar een zonnig eiland op de Antillen. Niet bepaald een vakantieland waar wij zelf voor zouden kiezen, dat hebben vriendin en onze oudste dochter voor ons gedaan. Zij zijn er gaan wonen en werken, voor ons dus de reden om daar een kijkje te nemen.

De spanning stijgt al als we in moeten pakken, ik ben gewend de caravan in te pakken en niet een koffer. Per persoon maximaal 20 kg en ik heb al een stapel boeken klaar liggen voor dochter en vriendin, die moeten zeker mee. Ik kan ze aardig verdelen over de vier koffers.
De nieuwste van Ton zit in mijn handbagage, zodat ik die kan lezen, voor hij cadeau gedaan wordt aan vriendin Mup.

Donkere Nederlandse luchten en elf graden, de dag van vertrek is aangebroken en begint, afgezien van de temperatuur, al op zijn Antilliaans met twee uur vertraging, geen ramp we hebben alle tijd. Als we alle douane perikelen gehad hebben, stijgt het toestel op. Ik blijf dat een wonder vinden dat zo’n grote ijzeren vogel de lucht in vliegt. De beide jongens vinden het geweldig als we boven de wolken vliegen.

Na een tussenlanding op Aruba, landden we dan eindelijk op de plek van bestemming. Na acht maanden zie wij nu snel dochter en grote zus weer, voor mijn vriendin is het al bijna elf maanden geleden dat ik haar voor het laatst zag. Dat was wat ik hoopte toen we uitstapte.
Helaas werd ons geduld nogmaals op de proef gesteld, de deur van het bagageruim wilde niet open gaan en we hebben nog bijna twee uur moeten wachten op onze koffers.

Toen we eindelijk naar buiten mochten, kregen we een dubbel warm veel-armig welkom. Het weerzien is niet te beschrijven, dat doe ik ook niet. Onze spullen werden in de twee auto’s geladen en zij brachten ons naar het vakantieadres, tijdens deze korte rit hadden we elkaar al heel veel te vertellen. Het was een woordenstroom van alle kanten, wat heb ik dit maandenlang gemist.

Ons tijdelijke huis is mooi en we drinken gezamenlijk wat, de kinderen van beide gezinnen gaan met elkaar om of het gisteren was dat ze elkaar nog zagen. Na een uurtje of wat vertrekt vriendin met haar gezin en gaan onze jongsten twee naar bed.

De jongste komt terug uit zijn slaapkamer en vraagt waar zijn dekbed is. Ik begin zachtjes te lachen, vraag hem waar hij een dekbed voor nodig denkt te hebben. Het is avond/nacht en dertig graden en dit jochie zoekt een dekbed. Wat zijn we gewend aan onze gewoontes.

De volgende dag genieten we volop van het mooie weer en het samenzijn en besluiten naar het strand te gaan. Ik doe de schuifpui op slot en wil net via de voordeur het huis verlaten als ik een grote klap hoor. Onze jongste knalt met zijn hele lichaam tegen de schuifpui aan, die tot nu toe de hele tijd heeft opengestaan. Glas is nog heel en neus zit er nog aan, dus het valt mee. Lachend verlaten we allen het pand om toch de frisse duik te nemen.

Veertien dagen is het feest geweest, afzien en genieten. Twee weken Muppen, het was te leuk.


pepe

Vrouw, (schone)moeder, leerling-creatief schrijven en nog veel meer. Wil je meer lezen? Hier schrijven wij (meiden van Mary)www.meidenvanmary.wordpress.com. Ik mag één van deze meiden zijn. Schrijven is schrappen, het schrijven schrappen is geen optie.

15 reacties

KingArthur · 30 juni 2006 op 09:33

Kan ik het maken? Concluderend uit je inleiding is altzheimer een zegen.

En ja vliegen, ik blijf het ook iedere keer een wonder vinden en die schuifpui deed mij denken aan de monteur van de KPN die bij ons de telefoon kwam aansluiten en vervolgens dwars door de ruit naar buiten liep toen hij klaar was.

Ik had graag meer gelezen over de vakantie en vind het einde wat plotseling komen in je verhaal. Maar ja, ik heb nog geen plannen voor mijn zomervakantie dus misschien moet ik het zelf maar eens gaan uitzoeken.

WritersBlocq · 30 juni 2006 op 11:58

Smaakt naar meer!!! Je schrijft het zó lekker op, en ineens ben ik weer in mijn bureaustoel beland…. Had van mij 5 x zo lang mogen zijn, dit verhaal 🙂
Liefs, Pau’tje.

KawaSutra · 30 juni 2006 op 12:40

Zolang je maar nooit afziet van het genieten.
Leuk reisverslag, de vakantiekriebels slaan weer toe.

Mosje · 30 juni 2006 op 12:53

[quote]Onze jongste knalt met zijn hele lichaam tegen de schuifpui aan[/quote]Laat ik nou in de veronderstelling verkeren dat alle Almeriaanse huizen voorzien zijn van open haard en glazen schuifpui, en dat Almeriaanse jongetjes daar aan gewend zijn.
Het leven zit vol verrassingen.
😛

pepe · 30 juni 2006 op 13:54

*King, jij kan veel maken. En nog even geduld, ik heb nog wat geschreven stukjes liggen van die vakantie, komen later.
*WB, er komt nog meer, maar ik heb er even tijd voor nodig alles te verwerken op de pc, of kan ik jou mijn geschreven stukjes sturen, zodat jij ze uittikt?? 😉
*Kawa, ik zal zeker zoveel mogelijk mijn best doen overal van te genieten. Ook als het geen vakantie is overigens.
*Mosje, de doos onder de brug kent geen glas en een open haard past er niet in, maar ik heb wel een geweldig uitzicht over het water 😛

Mup · 30 juni 2006 op 14:49

Waarom liet je nu het stuk eruit, dat je op je verjaardag vastzat in de reddingsboei op de boot in het Waaigat? 😛

En dat de deuren van het bagageruim niet open gingen, lag zeker ook niet aan jullie? 😛

Wanneer kom je weer?

Mup.

Ma3anne · 30 juni 2006 op 15:57

Ai….
Valt een beetje tegen. Beetje te ingehouden geschreven, zodat het een doorsnee vakantieverhaaltje wordt.
Wel een paar leuke vondsten, maar te weinig om het meer dan een dagboekfragmentje te laten zijn.

Sorry Peep, ik vind het heel moeilijk om je af te kraken, maar ik doe het toch! 😛

Kees Schilder · 30 juni 2006 op 20:05

Ja ,hoe zit dat met die reddingsboei? Leuk geschreven pepe

sally · 30 juni 2006 op 20:18

Inderdaad een dagboekfragment/reisverslag. Maar daarom is er niets mis mee.

Gezellig stukje Peep.

groet
Sally

WritersBlocq · 30 juni 2006 op 21:57

[quote]*WB, er komt nog meer, maar ik heb er even tijd voor nodig alles te verwerken op de pc, of kan ik jou mijn geschreven stukjes sturen, zodat jij ze uittikt??[/quote]
Ja, maar je weet hoe ze worden als ik een ondeugende bui heb dus sluit wel een reisverzekering af voor die stukjes 😀

@ Mup: wát zeg je? Heeft onze Peep een Lawaaigat?

pepe · 1 juli 2006 op 16:22

*Mup als ik alles wat we hebben meegemaakt in de tijd bij jou, dan kan ik wel boeken vullen, hier is het de bedoeling dat het stukjes tekst zijn, geen lappen.

*Ma3, je hebt gelijk Ma3, ik heb ingehouden geschreven, bang dat het veel te lang zou worden.
Als je me op de goede plek kraakt mag dat, wel staat het hier ook als een reisverhaal, niet als column.
Misschien kan ik je volgende keer meer plezier geven met het lezen. 😛

*Kees, daar had je bij moeten zijn 🙂 Ik weet niet of ik daar over wil schrijven.

*Sally, het is idd een reisverhaal/verslag hoe je het noemen wil.

*WB, jij wil echt het naadje van de kous weten he?? 😛 Aagje ga ik je voortaan noemen 😀

Iedereen bedankt voor de reacties.

Dees · 1 juli 2006 op 17:36

Zo lekker enthousiast en eigen dat het soms lastig te volgen is. Maar het enthousiasme zit iig vol met de zon van Aruba en dat stemt me vrolijk. Leuk dat jullie elkaar op afstand nog zo koesteren dat het geen enkele moeite kost de draad weer op te pakken.

Li · 2 juli 2006 op 11:27

Deel 1 t/m weet-ik-veel wil ik. Zodat alle gebeurtenissen goed uit de verf komen 😉

[quote]Het weerzien is niet te beschrijven, dat doe ik ook niet.[/quote]
Mooi, om het zo te beschrijven.

Li

emaessen · 2 juli 2006 op 14:58

Mijn Jameson en La Chouffe promilage staat me niet toe van de langzame start te genieten. Mijn vakantie gaat niet door aangezien die schoft van een jongste bloedverwnt blijft kloten over mijn erfgeld. Tegen de tijd dat Wraclwa open Polish in beeld is ben ik echter met een gelsaagde lening uit beeld hier.

Boddisatva

DreamOn · 2 juli 2006 op 20:34

Ik krijg meteen heimwee naar Curacao, als ik dit verhaal lees…heerlijk om te lezen.
Als je dan weer in Nederland komt valt dat gehaast van mensen weer extra op. Heb je deze zomer geen vakantie meer?
Nog één weekje werken, dan heb ik er zes!
Lang leve het onderwijs! 😛

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder