Omdat ik besloten had te stoppen met voetbal, fietste ik niet in een jubelstemming naar huis. Die twee doelpunten die ik had gescoord waren fantastisch, maar ze hadden me vrijwel zeker geen plek opgeleverd in het eerste elftal. Ik moest binnenkort maar eens nadenken over mijn toekomst. Ik vroeg me af of er nog iets anders was waar ik gelukkig mee kon worden. En kon ik dat überhaupt worden zonder Petra? Terwijl ik aan haar dacht, hoorde ik dat iemand mijn naam riep. Verdraaid, het was Petra! Ik voelde me enigszins ongemakkelijk, omdat ze mij als aanvoerder van het vrouwenelftal in adamskostuum had gezien in de kleedkamer. Ze kwam lachend naast me fietsen.
‘Niks van aantrekken, joh! Iedereen kan de verkeerde deur binnenstappen. Je hoeft je nergens voor te schamen.’
‘Ah, dat is prettig om te horen. Maar lullig was het wel…’
Ik keek haar onnozel aan, omdat ik onbedoeld een ongelukkige woordspeling had gebruikt. Ze glimlachte.
‘Als je ooit een naaktrol in een film gaat doen, heb je je vuurdoop al gehad. Probeer het te vergeten. Zoiets kan iedereen overkomen. Bovendien heb je twee mooie doelpunten gemaakt’.
Daar had ze gelijk in. Ik zwaaide toen ze afstapte bij haar voordeur en naar binnenstapte.

Thuisgekomen schrok ik toen ik in de krant las dat een van mijn favoriete zangers, Billy MacKenzie van The Associates, zelfmoord had gepleegd. Hij had de dood van zijn moeder niet kunnen verwerken en zijn carrière zat al jarenlang op een dood spoor. De tweede klap kwam een paar minuten later toen ik een berichtje tegenkwam waarin stond dat mijn jeugdidool Brian Connolly van The Sweet aan een nierziekte was bezweken. Ik sloeg de krant dicht. Ik wilde niet aan mijn toekomst denken. Ik dacht aan Connolly. De stem van die zanger herkende je uit duizenden. Het maakte niet uit of de band onbenullige meezingliedjes maakte of stevige rock.

Passend in het tijdsbeeld van de vroege jaren zeventig stond The Sweet in de meest bizarre uitdossingen op het podium. Meestal speelden ze indiaantje. Om steeds maar weer met een paar veren op hun hoofd het podium te moeten betreden, begon te vervelen. Het Klukkluk-imago verruilden ze al snel voor dat van zware jongens met heftige gitaren. De leden trokken strakke leren pakken aan voorzien van een rolletje King-pepermunt in het kruis. Na jaren van buitensporig drankgebruik was zanger Brian eind jaren zeventig niet meer te handhaven binnen de groep. Hij toerde in de jaren tachtig nog wel rond met een band die oude Sweet-nummers speelde, maar zijn stem leek niet meer op die van vroeger.

Ik zong een paar woorden uit ‘Ballroom blitz’ van The Sweet. Zou ik net als Connolly de beschikking hebben over maar één kunstje? Niets is zieliger dan iemand die doet alsof de tijd stil is blijven staan. Ik sloeg de krant dicht en haalde een ‘greatest hits’-cd van The Sweet uit het rek. Nadat ik ‘Everybody needs a little bit of action’ had opgezet, zocht ik naar het telefoonnummer van Petra. Ik wilde haar vertellen dat ik ging studeren in Groningen en zo spoedig mogelijk mijn boeltje bij elkaar zou pakken.
[email]edkq@yahoo.com[/email]
[img]http://www.alohacriticon.com/images/alohapoprockfotos/sweet006.jpg[/img]


17 reacties

Troy · 8 juni 2005 op 13:30

The assosiates was inderdaad een goede band. Jouw column mag er ook wezen:-)

Grt Troy

WritersBlocq · 8 juni 2005 op 14:12

Eindelijk, Petra! Die is niet te downloaden hè, je houdt haar lekker voor een groot deel voor jezelf. Gelijk heb je hoor Eddy.
Mij viel op dat je veel zinnen met ‘Ik’ begint, maar het is wel weer een mooie column. Groetje, Pauline.

Eddy Kielema · 8 juni 2005 op 14:29

Een volgend tipje van de sluier wordt in deel 3 opgelicht, Pauline! 😉 Je hebt helemaal gelijk dat er veel zinnen met ‘ik’ beginnen. Dat komt volgens mij omdat ik het verhaal in eerste instantie in de derde persoon had geschreven en daarna omgezet heb naar de ik-vorm. Dan valt zoiets meer op. Ik zal er de volgende x beter opletten (begin ik al weer met ‘ik’…:-))!

Mosje · 8 juni 2005 op 14:52

[quote]Ik voelde me enigszins ongemakkelijk, omdat ze mij als aanvoerder van het vrouwenelftal in adamskostuum had gezien in de kleedkamer.[/quote]Wie was er nou aanvoerder van het vrouwenelftal, jij of Dahpne?
😛

Eddy Kielema · 8 juni 2005 op 15:27

Misschien had mijn carrière langer geduurd als ik aanvoerder van het vrouwenelftal was geweest, Mosje! 🙂

Wright · 8 juni 2005 op 16:22

[quote]Een volgend tipje van de sluier wordt in deel 3 opgelicht [/quote]

Even voor de goede orde: Iedere overeenkomst met bestaande personen berust op louter toeval..;-)

Lekkere column, Eddy
Ben benieuwd naar deel 3.

KawaSutra · 8 juni 2005 op 18:38

[quote]Misschien had mijn carrière langer geduurd als ik aanvoerder van het vrouwenelftal was geweest[/quote]
Ook in adamskostuum, Eddy? 😀

[quote]Niks van aantrekken, joh![/quote]
Toch een klein foutje Eddy; hier staat ‘van’ te veel. 😀

Wat mij betreft mag je hier een soap (=frequent terugkerend drama) van maken; weer prachtig beschreven!

Eddy Kielema · 8 juni 2005 op 19:03

Da’s leuk om te lezen, Kawasutra en Wright!

[quote]Niks (van) aantrekken, joh![/quote]
Ik begrijp nu ineens dat hier sprake is van een verzoek van Petra! 😀

[quote]Even voor de goede orde: Iedere overeenkomst met bestaande personen berust op louter toeval…
[/quote]

Zo is het maar net! 😉

champagne · 8 juni 2005 op 20:13

..en een cliffhanger, moet ik weer wachten op deel 3 voor ik weet hoe het met Petra en jou verder gaat…Oke, best …ik heb geduld (not!)

Leuk geschreven, dat wel…

sally · 8 juni 2005 op 20:38

Gezellige column,
van alles wat. `n beetje liefde, informatief en gevoelig en ook nog een beetje humor.

groet
Sally

Li · 8 juni 2005 op 22:52

Aha. Petra is de rode draad die langzaam ontrafeld. Spannend.:-)

Li

Ma3anne · 8 juni 2005 op 23:03

De chronologie snap ik, maar ik vind de beide stukjes toch een beetje eigenaardig aan elkaar geplakt.

Louise · 9 juni 2005 op 06:45

Een mixje van twee columns, en het begint allemaal een beetje persoonlijker te worden. Dat bevalt me wel 🙂

Eddy Kielema · 9 juni 2005 op 10:37

Voordat ik straks mensen ga teleurstellen.. Het wordt geen feuilleton met delen die elkaar logisch opvolgen. Dat bewaar ik voor mijn autobiografie… 🙂

Kees Schilder · 9 juni 2005 op 14:47

Ik vind de column goed gesneden.Twee items ineen met een pracht van een slotzin.Hulde weer Ed

Eddy Kielema · 9 juni 2005 op 15:26

Bedankt voor de complimenten!

bert · 11 juni 2005 op 09:55

Ik ga direct op zoek naar deel 1 en de rest van Eddy’s columns.

Geef een antwoord