Twee jaar geleden verloor mijn vader na ruim 35 jaar hard werken zijn baan, op de respectabele leeftijd van 49. In al die jaren heeft mijn vader zich aardig opgewerkt en zich zeker kunnen stellen van een “stevig” salaris. Zo’n 25 jaar geleden kon men een zeer dik belegde boterham verdienen in de Amsterdamse haven. De toekomst lag in de haven van Amsterdam, een goudmijntje voor de hard werkende Amsterdammer. Echter, het lossen van schepen gevuld met zakken cacao van zo’n 60 kilo is geen werk voor de gemiddelde krielkip, integendeel. Mijn vader behoord mijn inziens lichamelijk wel tot die categorie mensen, het is mij tot op heden dan ook nog steeds een raadsel hoe hij al die jaren heeft mee kunnen komen met de gemiddelde zwaarlijvige bikkel.

De capaciteiten van mijn vader liggen namelijk op geheel ander vlak. Organisatorisch en administratief is hij een echte ster. Dat bleek ook wel toen hij na jaren van tillen, sjouwen en trekken gevraagd werd voor een functie die hem meer paste. Zo begon alles.
Hij viel van het een in het ander. Werkgevers stonden voor hem in de rij. Het kon ook bijna niet anders. Iemand die feitelijk alle facetten van het havengebied glansrijk had doorlopen, iedereen kent, ellenlange dagen maakt en nagenoeg foutloos werkt is een aanwinst voor je organisatie. Maar dan neemt langzaam het werk af. Schepen zijn veel moderner en de cacao hoeft niet meer zo nog in zakken maar kan zo aan de andere kant van de wereld in het ruim worden gepompt en hier eruit geschept. Dat scheelt tijd, energie, bergen administratie en geregel op expeditie gebied. Mijn vader een dure kracht moest het veld ruimen. Na meerdere malen te hebben getracht mijn vader te ontslaan is het bedrijf net voor de kerst in 2002 failliet gegaan. Dan denk je na alle opsommingen bovenstaand, die man is zo weer aan het werk. Met de kerst dit jaar zit hij twee jaar thuis. Zijn eigen huis is klaar, er is geschilderd, de tuin opnieuw aangelegd, garage opgeruimd en………hij heeft zich ontpopt als een ware huisman voor zijn werkende vrouw en een ster van een oppas voor zijn kleinkinderen. Maar echt werk is toch anders. Nu moet hij wekelijks verplicht solliciteren, iets wat hij trouwens niet als negatief ervaart. Maar de samenwerking tussen de uitkering verstrekkende organisatie en uitzendbureau randstad, wordt door mijn vader en diverse leeftijdsgenoten als zeer negatief ervaren. Het uitzendbureau krijgt betaald wanneer zij een persoon met een uitkering aan een baan helpen. Deze bedragen, gefinancierd door de overheid, liegen er niet om. Het is dus zeer interessant om een succesvolle plaatsing te realiseren. 1 keer per week moet mijn vader naar Almere waar hij, samen met werkloze leeftijdsgenoten onder het genot van een kopje koffie en in het gezelschap van 21 jarige intercedente’s op zoek gaat naar een betere toekomst. Mijn vader heeft al diverse banen aangeboden gekregen; medewerker bij een worstmakerij, chauffeur op een vrachtwagen groot rijbewijs, medewerker bij een tuincentrum. Zoals u kunt lezen sluit dit allemaal naadloos aan op de cv van mijn vader. Mijn vader heeft geen van deze banen geaccepteerd. Belachelijk hoor ik u denken. Hij kan makkelijk in een fabriek staan aan de andere kant van Nederland met een reistijd van 2 uur of bij een tuincentrum werken voor de helft van zijn salaris. Belachelijk vinden ook de intercedente’s. En dus kreeg mijn vader een negatieve beoordeling naar de inzet voor het zoeken naar werk. In de regel betekent dat, dat je wordt gekort op je uitkering. Mijn vader gaat een gesprek aan met de des betreffende beoordelende intercedente. Een korte impressie van het verloop,

‘U kunt toch makkelijk op een vrachtwagen rijden’? ‘Maar ik heb mijn groot rijbewijs niet’! …….Oh….. ‘Maar die worstmakerij’? ‘2 uur rijden voor fabriekswerk’? …..Nee….nee……’En dat tuincentrum dan’? ‘Voor de helft van mijn salaris’?….’Ja meneer zo is het nou eenmaal’. ‘Dus doen dan maar’?

Wanneer mijn vader voor minder loon ergens langer dan een half jaar werkt vervalt het recht op uitkering van zijn eerder verdiende loon. In de praktijk betekent dit dat mijn vader dan nog maar recht heeft op 70% van dat inkomen. Een contract wordt vaak verstrekt voor een jaar. Puur gokken dus als je niet zeker bent of hier een stuk toekomst ligt. Mijn vader leeft absoluut niet boven zijn stand maar als hij nu een baan moet aannemen waar dat aan de orde is zou het zo kunnen zijn dat hij het huis moet verkopen. Waar hebben mijn ouders dan al die jaren voor gewerkt. De zuurverdiende spaarcentjes gaan keihard. Met een camper door europa reizen is een droom die als een zeepbel uiteen gespat is.

Mijn vader wil dolgraag aan het werk maar de ‘minimum verdienende blonde mavo kutjes’zoals mijn vader de intercedente’s inmiddels een passende naam heeft gegeven, hebben tot nu toe weinig respect of inlevingsvermogen getoond voor iemands arbeidsverleden. Dit heeft tot resultaat dat dit absoluut niet bijdraagt aan een positieve stimulatie voor mijn vader (en anderen) om weer snel aan het werk te kunnen. De overheid moet het voor bedrijven interessanter maken om oudere, vaak duurdere, maar betere krachten in te zetten. Deze mensen hebben gezorgd voor de economische welvaart waar ons land in verkeert.
Laten we iets meer respect tonen. Wie doet hier iets aan?

Dennis


4 reacties

Kees Schilder · 27 november 2004 op 11:58

[quote]Wie doet hier iets aan?[/quote]

Niemand Dennis want de maatschappij zit vol met mavokutjes zoals jouw vader ze noemt.
Wie kan het wat schelen of jouw vader geholpen word? Nobody! Dat krijg je in een wereld van nobody’s waar men uitsluitend wordt beoordeeld op de wijze waarop men “creatief” de taal kan verkrachten in SMS berichtjes.
Ik wens jouw vader sterkte! Goeie column, trouwens

Li · 27 november 2004 op 17:10

Dit soort verhalen hoor je steeds vaker.
Niks geen prettige regeling of gouden handdruk. ‘Gewoon’ uitgekotst 🙁

Li

Bakema_NL · 27 november 2004 op 22:25

Niemand doet hier iets aan. Een vriend van mij, 44 jaar oud, werkt dit jaar 25 jaar bij het bedrijf en kreeg een aantal weken terug te horen dat ze hem wilden overplaatsen……..niks aan de hand, dat is normaal na verloop van tijd…..alleen hadden ze geen andere plek voor hem, misschien kon hij vrachtwagen gaan rijden of zo. Hij sliep een nachtje niet lekker, maar bedacht daarna dat ze hem toch echt een aardig bedragje mee moesten geven en hij is er van overtuigd nog wel ander werk te vinden. Wie weet, maar prettig is het niet.
Van de week moest ik een sollicitant afbellen…..de jongeman was tenslotte al 22 hele jaren oud en dat is natuurlijk veel te oud voor onze winkel. Mag je niet zeggen natuurlijk, want dat is discriminatie op leeftijd, maar goed het gaat dan ook onder een andere noemer. Dat zijn dingen die mij toch wel erg tegen staan. Elk afscheid van collega’s, al dan niet in meer of mindere mate gedwongen, gaat onder de noemer dat het gedaan word om het bedrijf gezond te houden, een aantal zullen moeten verdwijnen, loonkosten zullen omlaag moeten om het bedrijf te laten overleven…………..op die manier kun je alles rechtlullen, maar er zit helaas ook een kern van waarheid in.

Ma3anne · 28 november 2004 op 11:35

Sja, zo gaat dat. Ik ben net klaar met mijn baantje in de ferbriek. Er komt een reorganisatie en ontslaggolf en de uitzendkrachten vliegen er het eerst uit.

Maar mijn handje ophouden? Never. Ik ben nog van de oude stempel, denk ik. Mijn CV is inmiddels bijna 4 A4tjes. Geen idee hoe we de kerst doorkomen, desnoods ga ik plees schoonmaken, maar een uitkering en in dat circuit door betweters geregeerd worden, wil ik niet.

Je kunt het jezelf net zo moeilijk maken als je wilt. Ik heb mijn vrijheid en kom op de meest waanzinnige werkplekken terecht, waar ik altijd weer iets leuks van maak voor mezelf.

Afgelopen maanden in de Security (een voor mij volstrekt nieuwe branche) weer veel geleerd en gelachen met leuke collega’s. Ik zal ze missen.

Ben nu 53 en heb geen idee hoe lang ik nog moet sappelen zo, maar ik word er niet sjaggerijnig van.

Ben alweer benieuwd waar ik nu weer terecht ga komen. En als dat even niet lukt, kan ik altijd nog thuis nog wel weer wat op poten zetten: bijlessen geven, Aloë Veraproducten verkopen op van die thuisparties. Maakt niet uit. Er is altijd wat te doen en altijd brood te verdienen.

Sorry, dat ik zo reageer, maar het af zitten wachten tot iemand je het schip met geld komt brengen heeft nog nooit gewerkt.

Ik wens je vader alle geluk van de wereld en een fijne werkplek. Hopelijk vindt hij de moed om er zelf iets van te maken en zich niet afhankelijk te blijven opstellen.

Gewoon gaan met die banaan en proberen!

P.S. Ik heb een zeer goede (dubbele) opleiding genoten, een schat aan werkervaring, maar wordt te oud bevonden door veel bedrijven. Ze kunnen me wat. Mooi stom dat ze me niet willen hebben op plekken waar ik mijn capaciteiten in wil zetten. Ze weten niet wat ze mislopen! 😉

Het geheim zit erin om jezelf met al je papieren en ervaringen te relativeren en bij de dag te leven en te genieten van wat je allemaal MAG doen.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder