Sprookjes bestaan niet. Dat zinnetje heb ik de laatste tijd erg vaak gehoord. M’n hele leven heb ik vol gehouden dat ze wel kunnen bestaan. Dat de Prins-op-het-Witte-of- wat-voor-kleur-paard-dan-ook wel bestaat. Sterker nog, ik dacht zelfs dat ik hem gevonden had. Na tig kikkers gekust te hebben veranderde er eindelijk eentje in een prins. Tenminste, daar leek het op. Het bleek helaas gezichtsbedrog te zijn. Blijkbaar zie je wat je wilt zien. Ooit trouwde ik in Assepoester stijl, compleet met koets en kroontje. Helaas sloeg de klok twaalf en alles veranderde weer in het oude. Weg was mn droomwereldje. Het glazen muiltje lag in stukken op de grond en Assepoes veranderde in Doornroosje, wachtend op de Prins die haar wakker zou kussen. Ik liet het idee dat sprookjes wel bestaan niet los. Ik ben nou eenmaal een sprookjes-fundamentalist. Ze bestaan wel. Punt. Kijk maar in de Hans Christiaan Anderssen Bijbel, de gebroeders Grimm Koran of de Moeder de Gans Thora. Deze boeken vormen de basis voor mijn geloof.

Maar zolangzamerhand begin ik aan mn geloof te twijfelen. De Prins is weer veranderd in een kikker. Misschien heb ik hem teveel gezoend? Juist in dat zoenen moet de oplossing zitten volgens de Sprookjes bijbels. Sneeuwwitje kwam zelfs terug uit de dood door een zoen van haar Prins. Doornroosje lag in coma totdat haar Prins er was met zn magische zoen. Dus daar kan het niet aan gelegen hebben.

Misschien word ik te oud om nog in sprookjes te geloven, misschien bestaan sprookjes inderdaad niet. “Happily ever after”, waar zie je dat tegenwoordig nog? Je mag al blij zijn als het “happily after 5 years” is, laat staan een heel leven. Een relatie is een wegwerp product geworden. Dispose after use. Plastic. Inwisselbaar. Toch is er wel een sprookje dat lijkt op de werkelijkheid, namelijk die van de kleine zeemeermin. En dan niet de verneukte disneyversie, nee het origineel. Disneyfilms hebben altijd een happy end, dus die hebben vrolijk het einde herschreven. Maar het origineel heeft een heel zuur einde. De zeemeermin moet namelijk toekijken hoe haar Prins met een ander trouwt. Ze kan niet praten, dus ze kan hem niet vertellen hoeveel ze van hem houdt en dat zij degene was die haar gered heeft destijds, niet die trut met wie hij gaat trouwen. Omdat ze zó zeker was van zijn liefde, heeft ze haar leven erop gezet in een weddenschap met de zeeheks. En terwijl de Prins trouwt met een ander meisje vergaat de zeemeermin langzaam tot zeeschuim. Kijk, dit komt in de buurt. Niks geen happy end, maar een enorme lijdensweg en uiteindelijk valt ze helemaal uit elkaar. Letterlijk. Net als in het echte leven.

Toch is Disney ook wat realistischer bezig tegenwoordig. Kijk maar naar de Shrek trilogie. En dan bedoel ik niet het feit dat de bloedmooie prinses valt voor de lelijkste man op aarde en voor hem de rest van haar leven de lelijkste vrouw wil zijn, maar het feit dat Prince Charming wordt neergezet zoals ie is, namelijk een eikel met een veel te groot ego.


11 reacties

SIMBA · 5 september 2011 op 13:28

zn en mn moeten met een ‘ z’n en m’n dus!
[quote]dus ze kan hem niet vertellen hoeveel ze van hem houdt en dat zij degene was die haar gered heeft destijds, [/quote]
Die HEM gered heeft neem ik aan?

Een leuk stukje Robina, orgineel om vanuit sprookjes te kijken en dan zo’n lekker zuur stuk te schrijven.

Boukje · 5 september 2011 op 13:41

:hammer:

Harrie · 5 september 2011 op 16:52

Hij is leuk en goed. Wat een woord: Sprookjes-fundamentalist.

LouisP · 5 september 2011 op 19:51

Maar het origineel heeft een heel zuur einde. De zeemeermin moet namelijk toekijken hoe haar Prins met een ander trouwt. Ze kan niet praten, dus ze kan hem niet vertellen hoeveel ze van hem houdt en dat zij degene was die haar gered heeft destijds, niet die trut met wie hij gaat trouwen.

Weet je, ‘k vind het een prachtig idee, dit stuk. Het leest fijn hoor, maar dit idee, het gebruiken van je egen zure ervaring, de verschillende sprookjes en je leuke manier van vertellen had een supercolumn kunnen zijn. Ik bedoel als je er wt meer aandacht aan had besteed. Qua formuleren van zinnen en zo, denk ik. Ik vind mijne kwoot keigoed. En die laatste alinea, Shrek, zalig..

sylvia1 · 5 september 2011 op 21:20

Ik weet niet of het helpt maar een analyse over de Kleine Zeemeermin luidt dat het fout afloopt omdat de Zeemeermin een grens overschrijdt, zij hoort in de zee, zee & aarde horen niet te mengen. Schrik voor vreemde volkeren, voor het vreemde, daar gaat het sprookje eigenlijk over…

Frans · 6 september 2011 op 04:39

En wist die ander dat maar dat je nog liever zeeschuim dan zonder de ander bent dan was in ieder geval je oeverloze liefde bewezen, maar zelfs dat interesseert die grote liefde niet. Wat als je drie wensen mocht doen? Simpel iedereen een lang gezond en gelukkig leven wensen, moet genoeg zijn. Nee, ik wil dat zij met mij en ik met haar een lang, gezond en gelukkig leven leidt. Die anderen zoeken het maar uit. Zo akelig alles overheersend is liefde.

Mien · 6 september 2011 op 08:59

Knap stukje column dat vragen oproept. Zit goed in elkaar, zelfs met een sprookje als inkopmetafoor. En mannen … zijn het eigenlijk niet ongelovelijke zeeschuimers!?

Mien Schuimkop

lisa-marie · 6 september 2011 op 10:53

sprookjes bestaan inderdaad niet maar Prince Charming wel , ik heb hem gevonden 😉

Ferrara · 6 september 2011 op 11:51

Niet alle sprookjes eindigen met: “Ze leefden nog lang en gelukkig”.

Fem · 6 september 2011 op 16:22

Goeie invalshoek, graag gelezen…

Dees · 7 september 2011 op 13:29

Grappig geschreven… Leuk om te lezen!

Geef een antwoord