Van de Hak op de Tak

Elke dag verwonder ik mij over het nieuws. Ik heb het niet alleen over ‘het Nieuws’ dat wij krijgen voorgeschoteld door de NOS en andere actualiteitenprogramma’s maar de nieuwtjes en feiten waar ik surfend op stuit die bij mij weer allerlei associaties oproepen.

Zo las ik een artikel op Nu.nl over twee nieuwe mossoorten. Blijkbaar bestaat er al jaren een Bryologische en Lichenologische Werkgroep (ook wel BlWG) die is samengesteld uit Universitair geschoolde biologen. Het Kalkpurpersteeltje en de Schaduwdubbeltandmos zijn een bijzondere ontdekking. Het ene mosje groeide zomaar tussen een tegel op een parkeerterrein en het andere mosje klom moedig tegen een muur van een oude loods.
Is die BLWG dan al jaren – kruipend over parkeerplaatsen en industrieterreinen – met vergrootglas in de hand door Europa aan het speuren naar mosjes? Krijgen ze daar dan voor betaald?
Dat vind ik pas een bijzondere ontdekking,

waardoor ik ook gelijk moest denken aan het feit dat ik de behuizing van mijn vier wandelende takken moet schoonmaken. Zouden Takkie 1,2,3 en 4 mos lusten? Ging het trouwens wel goed met ze vroeg ik mij af. Ze planten zich niet voort en als je depressief bent heb je vaak ook geen zin…
Ik had een tijdje terug een citroenboompje aangeschaft zodat ze altijd vitamineblad binnenkregen. Bij het opschonen van hun habitat zag ik dat zij niks van die blaadjes hadden gegeten. Waarschijnlijk toch te zuur. Over zuur gesproken,

ik kwam een artikel tegen over de catering bij ‘een luchtvaartmaatschappij’. Er was ergens ammoniak gelekt in de keuken waar de maaltijden voor vluchten worden klaargemaakt. Alle maaltijden moesten vernietigd worden waardoor alle vluchten binnen Europa het enkele weken zonder maaltijden moesten doen. De passagiers kregen tijdens de vlucht ‘koek’ aangeboden.

Waarom niet gewoon sandwiches? Of waarom niet nieuwe maaltijden maken? Dat duurt toch geen weken? Die vliegtuigmaaltijden zitten vol met conserveringsmiddelen, dus een beetje ammoniak hier en daar kan er dan ook wel bij.
Ik zie het voor me, stewardessen schuiven door het gangpad met hun trolley met dienblaadjes. Op elk dienblad ligt voor de passagier een assortiment ‘Koekspecialiteiten’. De gevulde koek, een sprits, een roze koek, enkele bitterkoekjes en een bokkenpoot. Vanzelfsprekend worden er ook extra spuugzakjes verstrekt. Vooral bij veel turbulentie. Over misselijk en turbulentie gesproken,

waar ik pas misselijk van word is natuurlijk het verhaal van Opstelten en Teeven, het is bijna niet door te slikken dat zij er zo mee weg komen. Criminelen zijn het en als ze ook nog anderhalf jaar wachtgeld krijgen of gezellig samen weer verkozen worden op een andere post dan ga ik kotsen. Maar ja, helpt dat? Komt de Nederlander dit keer in opstand? Dat denk ik dan weer niet.

Ik lees dan gelijk daarna weer een hilarisch berichtje in De Speld waarin zij melden dat Opstelten zijn ontslagbriefje kwijt is. De avond van zijn ontslag ging alles in een stroomversnelling zegt hij en hij weet niet meer waar het briefje is gebleven.
Geen ontslagbrief, geen bewijs, dus ook geen uitkering!
Gewoon solliciteren en anders de Bijstand in,

waar ik dan gelukkig net uit ben want ik ben aangenomen bij ‘een detacheringsbureau’ en word gedetacheerd bij ‘een luchtvaartmaatschappij’. Ik moet nog wel even een training volgen. Om voor ‘een maatschappij’ te mogen werken moet je een capaciteitentest (IQ) en een persoonlijkheidstest doen. Dat kunnen ze alle Ministers en personen in de politiek beter ook eerst laten doen. Screenen op intelligentie en psychopatische karakterstructuren. Hoppa!
Verder moest ik twee examens afleggen. Ik ken nu in ieder geval de hele wereldkaart uit mijn hoofd, ik weet alles over ‘gevaarlijke stoffen’, – dus ook ammoniak – en kan 180 landencodes blind benoemen.

Heel leuk detail is mooi wel dat ik ‘mijn passagiers’ straks gewoon van een broodje gezond kan voorzien als de maaltijden weer mislukken want ‘zoete koek’ is natuurlijk geen vreten.