Ik kan me geen leven zonder dieren voorstellen. Wie niets met dieren heeft in zijn leven, die mist volgens mij een hele hoop. Maar sinds ik me als aankomend dierverzorger steeds meer onder de dieren bevind, groeit ook mijn dilemma. Want hoe kan het nou dat ik zoveel van dieren houd en toch geen vegetariër ben? Houd je eigenlijk wel echt van dieren als je ze ook opeet? Dieren kan ik niet missen in mijn leven. Vlees wel? Op mijn vraag wie van alle dierverzorgers op de stage vegetariër is, krijg ik geen enkel bevestigend antwoord. Schijnbaar houden we allemaal van dat malse stukje vlees bij de maaltijd. Een opluchting voor mij. Ik voel me nu minder schuldig, maar het dilemma blijft. Het gekke is dat ik niet eens zo’n vleesliefhebber ben. Ik eet het dan ook sporadisch. Ik ben meer wat je noemt een gelegenheidsvleesverslinder. Stoppen met vlees eten zou ik in principe makkelijk moeten kunnen. In principe. Als ik er eens goed over na denk dan mis ik mijn heerlijke gehaktschotels nu al. En wat stelt een gehaktschotel zonder gehakt nou eigenlijk nog voor? Mijn varkenshaasje en wienerschnitzel zou ik ook niet graag voor goed gedag zeggen. En smaakt een patatje nog wel zonder iets erbij? Ik zie me al een patatje mayo bestellen met een groenteburger. Nee, voor een lekkere vettige frikadel met heel veel mayonaise doe ik zelfs een moord.

Als single is vegetariër worden ook geen probleem. Je kookt één maaltijd en hoeft met niemand rekening te houden. Anders was dat met mijn vegetarische ex. 1 Week vegetarisch koken voor hem en normaal koken voor mij was nog te doen. Maar in week 2 had ik er al de balen van. Daarbij maakte hij het ook nog uit, net toen ik de zalmquiche op tafel wilde zetten waar ik anderhalf uur mee bezig was geweest. Ik heb de quiche met springvorm en al zo de vuilnisbak in gekieperd en gezworen om nooit meer op een vegetariër te vallen. Alle vegetarische gerechten die ik vol enthousiasme van mijn vegetarische zus kreeg toegestuurd, heb ik stuk voor stuk kapot gescheurd. En mijn ex die altijd vol trots zei dat ie vegetariër was, heb ik belachelijk gemaakt. Hij was allergisch voor vlees. Tja, als je er ziek van wordt, dan is de keus makkelijk gemaakt.

Ik weet nog dat mijn puberende zus besloot om vegetariër te worden. In de eerste week moest ze nog afkicken en betrapte ik haar toen ze stiekem uit de pan met een heerlijk vleesgerecht snoepte. Daarna heeft ze dat nooit meer gedaan. Eerst at ze ook geen vis. Nu wel weer, want er bleef niet veel meer over. Dat begrijp ik echter niet. Een vis is toch ook een dier dat onder erbarmelijke toestanden gevangen en vermoord wordt. Als je het oprecht goed wilt doen, zorg dan dat je veganist wordt. Maar eerlijk is eerlijk, beter iets dan niets.

Maar hoe gaat dat dan als je besluit ‘van nu af aan word ik vegetariër’? Is dat net als stoppen met roken? Houd je eerst nog een week elke dag een BBQ? Of stop je acuut, terwijl je poseert voor de camera wanneer je je allerlaatste stukje vlees demonstratief in de prullenbak gooit? Ik weet het niet. Het is toch moeilijker dan ik dacht. Misschien raakt het me als ik naar de site [url=http://www.eetgeendierenleed.nl/]www.eetgeendierenleed.nl[/url] ga. Nee, helaas, hoe erg ik het ook allemaal vind wat ik daar zie en lees. Ik heb besloten om het maar eens twee weken te proberen en sla een dozijn van de nieuwe vleesvervanger Valess in. De foto op de verpakking oogt redelijk goed, maar smaakt het ook zo lekker als mijn ogen doen geloven? Of smaakt het naar een chemisch gefabriceerd goedje? Ik kan een kokhalsneiging niet onderdrukken als ik lees dat het gemaakt is van natuurlijke voedingsvezels uit zeewier, maar zet toch door. Het kan nog altijd erger, want de vleesvervanger quorn schijnt gemaakt te zijn van een schimmeleiwit van een soort paddestoelenplant.

Ik besluit om mijn vriend in de mailing te nemen zoals in het tv-spotje van Valess. De bleke stukjes vleesvervanger zijn gemaakt in de vorm van een kotelet. In 5 minuten bruinbakken en klaar is kees. Het bruin worden lukt echter niet zo gemakkelijk, of ligt dat weer aan mij? Na 20 minuten lukt het toch enigszins, maar desalniettemin kan het absoluut niet tippen aan een echt bruin gebraden stukje vlees. En waar is de jus? Het ruikt ook erg muf. Mijn vriend steekt zijn vork en mes in de plat uitziende schoenzool en het kauwgumachtige vlees verdwijnt richting mond. Vanuit mijn ooghoeken let ik op zijn gelaatstrekken. Zijn gezicht spreekt boekdelen. Hij staat op en kijkt in de ijskast of het bakje meelwormen voor ons huisdier er nog staat. Opgelucht dat zijn op vleeslijkende plak niet van gemalen meelworm is gemaakt, eet hij de rest op. Hij vindt het best lekker en hoewel het raar smaakt en ruikt, er apart uit ziet en zelfs rare geluiden maakt, gaat het er wat mij betreft ook wel in. Voor 2 weken welteverstaan.

Oké ik ben een zwakkeling. Ik eet vlees. Knuppel mij maar dood. Ik zal mijn leven beteren door wat vaker vleesvervangers in plaats van vlees te eten. Als semi-vegetariër draag ik dan toch een klein beetje mijn steentje bij en mijn schuldgevoel wordt enigszins de kop ingedrukt. En wie weet ooit. Ooit zal ik in mijn toekomstige carrière als dierverzorger vast nog wel iets meemaken waardoor dat knopje in mijn hersens zo getriggerd wordt dat ik acuut stop met vlees eten, zodat ik de rest van mijn leven genezen ben. Ik hoop gauw. Tot dan geniet ik nog lekker van mijn patatje met de o zo vieze vettige frikadel, die ondanks alle zooi die daarin zit meer lijkt op een stukje vlees dan Valess.

Categorieën: VC-Mercurius

19 reacties

Avatar

Outsider · 11 juli 2005 op 08:17

Erg grappig en goed geschreven column. Toevallig heb ik vorige week ook Valess gekocht. Ik heb het nog niet gegeten, maar zoals ik hier lees kan het niet tippen aan echt vlees. Daar was ik al bang voor. Een tijdje geleden heb ik Tofu geprobeerd, dat was helemaal een sof.

‘Mijn vriend steekt zijn vork en mes in de plat uitziende schoenzool en het kauwgumachtige vlees verdwijnt richting mond.’ Prachtige en geestige zin.

Avatar

klungel · 11 juli 2005 op 08:32

He Mercurius, Leuk stukje. ‘k Heb zitten grinniken. Erg herkenbaar omdat mijn vrouw vegetarier is! Ik verwacht echter niet dat zij vlees voor mij klaar maakt. Ik eet dat wel als we uit eten gaan of net als jij bij de snack-kar. Ik mis het vlees ook echt niet bij de dagelijkse maaltijd. Weet je wat denk ik de grootste manko is bij niet vegetariers? Dat ze vleesvervangers zoeken. Moet je niet doen. Er zijn tal van manieren om de dagelijkse maaltijd wat op te vrolijken en dat ie ook nog lekker smaakt. Je moet alleen opletten wat je eet omdat een combinatie van dingen een volwaardig eiwit vormen i.p.v. dat stukje vlees waar dat zomaar in zit. En als dat te veel voor je is kun je altijd nog biologisch vlees kopen. Dus vlees van dieren die wel een min of meer plezierig leven hebben gehad.

Avatar

Mosje · 11 juli 2005 op 09:24

Hela Mercurius, leuk om weer eens wat van je te lezen. Je schrijft echt veel te weinig.
Leuk stukje, herken er een hoop in. Ben geen vegetarier, maar wel ernstig aan het minderen de laatste tijd.

Avatar

Li · 11 juli 2005 op 09:33

Jouw dilemma zou zo maar die van mij kunnen zijn. Ik ben geen vegetarier maar ik krijg een knoop in mijn maag als ik doordenk dat het lekkere stukje vlees dat op mijn bord ligt eigendom van een dier was. Een koe met lieve ogen, een knorrig varkentje of een vrolijk kakelende kip. Hopen dat een dier een leuk leven heeft gehad voordat het naar de slachtbank verdwijnt, klinkt ook niet echt prettig 🙁

Kortom, ik ben net zo zwak als jij Mercurius.

Daarbij mep ik wel vliegen en muggen dood. Lok ik mieren en wespen het hiernamaals in en bestrijd kattenvlooien met vieze goedjes. Maar een vlinder, spin of lieveheersbeestje zet ik liefdevol in de tuin als ik die mijn huiskamer ontdek.:-o

Li

Avatar

pepe · 11 juli 2005 op 09:37

Geweldig herkenbaar en leuk weer wat van jou te mogen lezen hier.

Ik ben zelf ook niet zo’n grote vleeseter, maar om nu helemaal nooit meer vlees te eten gaat me ook net te ver.

Avatar

archangel · 11 juli 2005 op 10:01

Leuke Mercuriuscolumn 🙂
Ik ben zelf vegetariër, maar in tegenstelling tot de principiële vego eet ik geen vlees omdat ik het gewoon niet lust (ja, ook die variant bestaat)!
Valess ken ik niet, als ik ‘vleesvervangers’ eet dan kies ik altijd voor eén van de overheerlijke dingen die bij de AH in het vegetarische schap liggen (met illustere namen als de ‘Indiase rondo’ enzo), ik neem nooit van dat onbestemde spul dat je zelf moet opbakken en afprepareren.
Ik eet overigens wel eieren en vis en zuivel, dus vleesvervangers zijn niet echt essentieel in mijn geval.

Avatar

Ma3anne · 11 juli 2005 op 10:05

Sja, raar hè, dat je in zulke rare dilemma’s terechtkomt als dierenliefhebber en niet-vegetariër. Mooi beschreven dat dubbele gevoel en al die smoesjes om toch maar vlees te kunnen eten. Al eet ik steeds minder vlees, ik kan het niet laten staan en daar baal ik best van.

Avatar

Domicela · 11 juli 2005 op 10:59

Wel herkenbaar. Ook ik eet niet veel vlees – hoe origineel – maar helemaal geen lijkt me ook zo saai worden!

[quote]Houd je eigenlijk wel echt van dieren als je ze ook opeet[/quote]

Of aan je voeten doet of om je schouder hangt of …

Avatar

bert · 11 juli 2005 op 11:35

[quote]Hij staat op en kijkt in de ijskast of het bakje meelwormen voor ons huisdier er nog staat.[/quote]
Deze column heb ik met veel plezier gelezen.
Als je eens lekker vegetarisch of niet-vegetarisch wilt eten in de Randstad, bezoek dan Restaurant “Invitation” aan het Oostduinse Meer in Noordwijkerhout, één van de beste Indiase Restaurants in Nederland.

Avatar

Troy · 11 juli 2005 op 11:52

Leuke column. Ook ik ben een aantal jaar vegetarier geweest en eet nu ook weer af en aan vlees. Er is nu eenmaal geen substituut voor een lekkere frikandel en hoewel dat Valess soms best lekker is (probeer het maar eens met honing-mosterdsaus), gaat er niets boven een mals varkenshaasje. Het enige dat je kunt doen is bewuster vlees te gaan eten. Probeer zoveel mogelijk biologisch vlees te kopen etc. Zo kan je toch nog een soort middenweg bereiken waarin je niet herseloos consumeert en alsnog respect uitdraagt voor hetgeen er op je bord ligt..

Avatar

champagne · 11 juli 2005 op 12:08

Dat merk Valess timmert wel aan de vegetarische weg zeg! Het toeval wil dat ik ook nog wat van dat spul in mijn koelkast heb liggen om eens uit te proberen. Hoewel….:-P

Mooi hoe je het dilemma weergeeft in je column. Hij leest erg makkelijk ook.

Avatar

Kees Schilder · 11 juli 2005 op 12:29

Ik eet nooit vlees.Vind het een barbaarse gewoonte.Heb het ook altijd merkwaardig gevonden dat mensen wel een koe eten maar als je het over een gebakken hond hebt, dat je dan bijna gelynched wordt.Heb er geen probleem mee dat anderen wel vlees eten. Zelf lust ik het niet buiten het feit dat ik nooit iets eet wat een gezicht heeft.
Leuk weer een column van Mercurius. En uiteraard een steengoeie

Avatar

WritersBlocq · 11 juli 2005 op 13:06

Moi Mercurius,
Je hebt beeldend geschreven over een onderwerp dat naar mijn mening vaker op het menu moet staan. Mijn alternatief is scharrelvlees, maar ook eet ik regelmatig tofu of Valess. Groetje, Pauline.

Avatar

emaessen · 11 juli 2005 op 13:22

Prachtig stuk. Sinds ik tig jaar geleden een varkensboerderij van binnen zag worstel ik er al mee, maar verder dan soms biologisch vlees kom ik niet.

Avatar

sally · 11 juli 2005 op 16:36

Ben zelf geen vegetarier maar eet toch nauwelijks vlees. Pik af en toe een stukje mee van de rest van de familie.
Die vleesvervangers… het lijkt me helemaal niks.
Misschien een keer proberen.
Leuk weer een column van jou te lezen Mercurius.
En inderdaad ook weer de kwaliteit zoals we die van je gewend waren.
groet
Sally

Avatar

Mercurius · 11 juli 2005 op 19:40

Hallo allemaal,

doet me goed om te lezen dat er meerdere mensen zijn die met dit dilemma worstelen. Misschien kunnen we allemaal op 1 januari 2006 stoppen en elkaar steunen! 😀

[quote]Zo kan je toch nog een soort middenweg bereiken waarin je niet herseloos consumeert en alsnog respect uitdraagt voor hetgeen er op je bord ligt..[/quote]

Heel mooi verwoord!

ciao Mercurius

Avatar

KawaSutra · 11 juli 2005 op 20:25

Wij eten praktisch alleen maar kip. Ja, dat wordt bij ons niet gezien als vlees. Niet terecht natuurlijk, zal wel met cultuur te maken hebben. Nou ja, dan ben ik onbewust een semie-vegetariër.
Overigens kan ik me het dubio heel goed voorstellen; de meeste kippen hebben echt geen leven. Er bestaan scharrelkippen maar ik heb mijn twijfels over de controle op dat predikaat.

Avatar

melady · 12 juli 2005 op 00:52

Een heerlijke smulsmikkel column.

Heb dit weekend een BBQ genoten van een vegetariër, het gewone vlees was niet te (vr)eten en het nepvlees ook niet.

Avatar

KingArthur · 12 juli 2005 op 10:07

Ik ken het dilemma niet zo. Terwijl ik graag een stuk vlees lust en ook van dieren hou. Wel goed dat je laat lezen hoe je hier op andere manieren bewust mee om kan gaan.

Geef een reactie