Ik ben altijd fel tegen vooroordelen geweest. Wellicht heeft het te maken met mijn leeftijd (jonge mensen zijn meestal zeer idealistisch als het om morele kwesties gaat) of met mijn allochtone achtergrond (allochtonen zijn vaak het doelwit als het gaat om vooroordelen). Hoe dan ook, ik was altijd een felle strijdster tegen vooroordelen en had altijd kritiek op mensen die de neiging hadden tot vooroordelen en generalisaties. Tot het volgende was geschied….. Het was een mooie lentedag en ik liep samen met mijn zusje in de stad. De zon scheen, de vogels vloten en de straten waren zo goed als leeg. Een enkele voorbijganger die wij die middag tegenkwamen glimlachte ons vriendelijk toe (het ging meestal om oudere mensen met of zonder hondjes). Dit idyllische plaatje werd plotseling verbroken door een steeds harder wordende geluid van een automotor vermengd met een doffe R&B beat. Toen de auto eindelijk om de hoek verscheen zag ik dat het om een zwarte BMW ging met geblindeerde ramen. We konden dus helaas niet zien wie erin zat, maar de spanning werd al gauw verbroken toen de auto met een ruk tot stilstand kwam bij een klein vijvertje. Twee Marokkaanse jongens van een jaar of twintig stapten uit de auto. Ze waren sportief gekleed en beiden droegen ze petjes (op dit moment begon mijn vooroordeel-apparaat op volle toeren te draaien). Het apparaat kreeg steeds meer voeding naarmate het tafereel duidelijker werd. De jongens startten een dialoog:

– Heb je het bij je?
– Tuurlijk man….

waarna gesprekspartner twee naar de kofferbak liep waar hij een plastic EDAH-tasje uit haalde. Wat ik toen dacht zal de lezer waarschijnlijk niet verbazen (wellicht was de lezer mij al voor en had hij reeds zijn eigen scenario bedacht over twee drugsdealers die hun handel in het vijvertje wilden dumpen op het tijdstip waarop er weinig mensen waren op straat). Dit was immers wat ik dacht toen één van de jongens met grote stappen naar het vijvertje toe liep met de EDAH tas in zijn hand. Vlak voor het water stopte hij echter en stak zijn hand in de tas. Hij haalde er iets uit.Vanachter de auto hoorde ik:

– Hey, krijg ik ook nog wat?
– Tuurlijk man, we hebben genoeg……

Wat mijn gedachten daarna doormaakten is te chaotisch om op papier te zetten. De trefwoorden waren echter: drugs, drugsdealers, snuiven, spuiten, slikken, Sophie Hilbrand….mijn gedachten werden verbroken toen ik zag wat er in het tasje zat: droge korstjes brood.

Twee allochtone Nederlanders van een jaar of twintig stonden op een mooie lentedag eendjes te voeren bij de vijver. Een idyllisch plaatje, waarbij de felle strijdster tegen vooroordelen zich dood moest schamen.


5 reacties

Avatar

Neuskleuter · 20 maart 2008 op 08:01

Jaaaah, een leuke manier om iets over vooroordelen te vertellen! Ik moest wel lachen om de broodkorstjes.

Ik denk dat je verhaal wat beter uit de verft komt als je in dit stuk niet over jezelf zou oordelen. Het is leuker om je gevoelens en verbazing van dat moment te lezen, dan een achteraf “er was eens” naar de lezers, waarbij je ons dat totale meeleefmoment wat ontneemt.

Maar wel leuk gevonden!

Avatar

arta · 20 maart 2008 op 13:55

[quote]de vogels vloten[/quote]
:eh:
Het onderwerp is leuk, de uitwerking wat minder.
Er staat erg veel onnodig tussen haakjes en er staan vrij veel taalfouten in. Dit maakt dat het gewoon niet lekker leest.

Avatar

Teunis · 20 maart 2008 op 15:25

Ben je nu jong of oud? Ik bedoel, staat idealisme nu wel of niet gelijk aan het hebben van vooroordelen.

Over de vorm: waarom zet je zoveel tussen haakjes? Vind je dan dat je niet duidelijk genoeg bent? Of dat die zinnen er niet toe doen? Kan naar mijn idee ook gewoon zonder.

Verder geef je in de eerste alinea de clou eigenlijk al weg. Misschien zou het leuker zijn geweest als je het voorval gewoon had laten gebeuren en tussen de regels door had verteld dat je zo tegen vooroordelen bent. Dan ‘verras’ je de lezer aan het eind met het feit dat je zelf ook vol vooroordelen zit.

De laatste twee zinnen zijn wat mij betreft niet nodig. = al duidelijk.

Groeten Teunis

Avatar

Dees · 20 maart 2008 op 16:37

Mooie anekdote Rena, maar dat je nou zo in die doorzichtige dekmantel trapte 😉

Veel mensen willen zichzelf nadrukkelijk in het stukje verwerken, om te laten zien aan welke kant ze staan, welke overtuiging ze hebben. Maar dat kun je ook indirect laten zien door het verhaal op zichzelf te laten leven. Dat laat zo’n stukje meer ademen…

Avatar

KawaSutra · 20 maart 2008 op 23:40

Goede opbouwende kritiek waar ik het mee eens ben. Het thema is in ieder geval leuk en goed gekozen.

Geef een antwoord