Vrienden van je familie en zo

Op verjaardagen bij familie ontmoet je vaak ook hun vrienden. Soms vind je ze leuk. Maar heel vaak niet.
Er is er altijd wel eentje bij die je veel te druk vindt, uitsloverig of hooghartig, dom, luidruchtig of ordinair. Als je dat later voorzichtig zegt tegen de gastvrouw(of heer), klinkt meestal een verbaasd: ‘Oh ja, vind je dat? Goh, maar daar moet je even doorheen kijken, hoor. Hij/zij is juist zo ontzettend aardig of een reuze tof behulpzaam iemand. Echt onze beste vriend. Het klinkt lichtelijk beledigd dat je zo over een door hun gekozen vriend kunt denken. Daarmee wijs je ze zelf ook een beetje af.

Zou er iets van jaloezie in zitten? Dat ze zo intiem zijn met heel andere mensen dan jij?
Je voelt je misschien buiten gesloten. Of is het eigen verlegenheid of onzekerheid?
Waarom kijk je anders met zo’n strenge blik naar vrienden van je familie en irriteren sommigen je snel. Enne, zou het misschien andersom hetzelfde zijn?
Dat ze wellicht tegen je familie zeggen :’ Die zus lijkt helemaal niet op jou, zo stil of zo kattig of stug (vul maar in). Goh, dat jullie uit één gezin komen, niet te geloven, zeg, zo ontzettend verschillend!’

Volgens mij werkt het naar twee kanten zo. En dan heb ik het niet over de mensen die iedereen altijd meteen geweldig vinden en stante pede met bewonderen en adoreren beginnen.
Misschien is vleien, onbewust, ook een manier om erbij proberen te horen.

Dat ik er zo naar kijk komt misschien omdat ik zelf niet zo’n gezelschapsmens ben. Vooral aan grote gezelschappen waarin je geacht wordt constant social te talken, heb ik een broertje dood. Verloren tijd. Als ik in zo’n situatie toch onverwacht met iemand in een interessant gesprek raak, vergeet ik helemaal dat er mensen aan de andere kant naast mij zitten. Dat werkt dus ook niet, want die zeggen dan later: ’Wat een stugge zus heb jij zeg, die zegt geen woord tegen me, en ik heb de hele avond naast haar op de bank gezeten. Nee, dat is echt een totaal ander type dan jij’.

Het zou kunnen zijn dat ik mij vergis en dat dit een hoogst persoonlijke visie is, die ik voor het gemak of ter geruststelling als redelijk algemeen veronderstel, maar die geen lezer met mij deelt. Daar ben ik best benieuwd naar en zo verwordt een column dan stiekem tot enquête.

Het is natuurlijk dubbel, dat ik aan de ene kant graag origineel ben in mijn denken, maar het aan de andere kant erg troostend zou vinden als iemand, of eigenlijk nog liever een meerderheid, meteen uitroept: Ja, dat herken ik helemaal, dat gaat bij mij ook altijd zo…