“U laat uw kinderen ook maar gewoon zitten, hè”, bijt een vrouw mij onverhoeds toe. Ze staat zelf op om een oudere vrouw een zitplaats te bieden in de meer dan volle bus. Verbijsterd kijk ik naar de twee kinderen, die ik een minuut geleden voor het eerst gezien heb. Eén zit tegenover mij, de andere naast mij. De moeder kijkt schijnbaar ongeïnteresseerd voor zich uit. Vanuit haar ooghoeken echter kijkt ze tersluiks naar mij, als ik de bitse mevrouw antwoord geef.
“Ik zie deze kinderen voor het eerst mevrouw, dus u begrijpt dat ze niet van mij zijn.”

Gegeneerd en lacherig kijkt de vrouw, die een kapsel à la Balkenende’s moeder torst, me aan. Omdat ik in een niet al te vriendelijke bui ben laat ik er streng op volgen dat ik het beslist niet prettig vind zo aangesproken te worden. Waarna excuses volgen en mevrouw er verder het zwijgen toe doet. Ik overigens ook.

Stiekem verkneukel ik me echter over het feit, dat iemand mij blijkbaar aanziet om op mijn leeftijd nog kinderen van jonge leeftijd te hebben! Dank mevrouw, zeer veel dank!

Een paar weken later stap ik vermoeid in een overvolle bus, bomvol met kinderen en ouders die in de kerstvakantie op stap zijn geweest. Met moeite verover ik een plekje op de achterbank. Tussen twee kinderen en bijbehorende ouders in.
“Goh”, doe ik alsof ik wat voor mezelf uit mijmer. “Mijn moeder zei vroeger altijd tegen mij dat ik met mijn jonge benen gerust op kon staan voor oudere mensen. Of ze trok mij op haar schoot.”
Ik kijk eens naar rechts, waar ik in de lodderige ogen van een lichtelijk aangeschoten vader kijk.
“Tja mevrouw, de tijden zijn veranderd hè.”
“Daar lijkt het wel op”, antwoord ik en kijk eens naar moeder de vrouw en echtgenote die links van mij zit. Zij kijkt stoïcijns en tegelijkertijd vriendelijk naar mij. Maar met een air alsof ze hier niet bij hoort.

Ik doe er het zwijgen toe.

Een week later loop ik in het winkelcentrum. Ouders met kinderen die gewinkeld hebben lopen op straat te snoepen. Een kind pakt iets lekkers uit en vraagt waar hij nu de overtollige spullen zoals verpakking moet laten.
“Wat je niet nodig hebt gooi je maar op de grond”, is het achteloze antwoord van de moeder.

Weer ben ik met stomheid geslagen. Ik stam uit een andere wereld.

Categorieën: Maatschappij

11 reacties

DriekOplopers · 31 januari 2009 op 20:41

Goed verwoord. Vind je het goed, als ik hier een vervolg op schrijf?

adriaantje · 31 januari 2009 op 22:15

Op wat voor manier zou je dat dan willen doen???

Dees · 1 februari 2009 op 12:33

Mooi geschreven. Vind je het erg als ik de proloog schrijf? 😀 (geintje)

u-queen · 1 februari 2009 op 20:38

Waarschijnlijk stam ik ook uit die andere wereld en daar heb ik het prima naar mijn zin 😀
Goed geschreven hoor, complimenten 😉

maurick · 1 februari 2009 op 21:12

Tijden veranderen. Niets aan te doen.
Je moet meegaan met je tijd, anders wordt het leven wel erg moeilijk voor je. 🙁

KawaSutra · 1 februari 2009 op 23:37

Je hoeft niet met alles mee te gaan met de tijd, want anders wordt het leven wel heel erg moeilijk voor je.
Meegaan om het meegaan is wel wat anders dan ergens achter staan.

Mien · 2 februari 2009 op 09:56

Ben benieuwd wanneer dat kind haar of zijn moeder op de grond gooit.

We stammen allemaal van de apen, maar sommigen maken het wel erg bont.

Knappe column zonder moraal. 😉

Mien

u-queen · 2 februari 2009 op 14:22

Wanneer meegaan met je tijd inhoudt dat mijn dochter niet op zal staan voor ouderen, uitstappende mensen met de elleboog het ziekenhuis inslaat om de metro in te komen en mij vervolgens uit gaat schelden voor K…..wijf 😥 Dan denk ik dat ik toch nog even blijf hangen in het verleden 😉

adriaantje · 2 februari 2009 op 15:29

Gelukkig zijn de meesten het met mij eens. Inderdaad, waarom zou ik meegaan in iets wat gewoon onbeschoft en lomp is?
Een beetje ouder leert zijn kinderen manieren. Of niet dan?

Bedankt voor jullie reacties!!! Was leuk weer eens iets te plaatsen :hammer: :kus:

Ma3anne · 2 februari 2009 op 18:17

Ongelooflijk dat er hier mensen reageren met ‘met je tijd meegaan’.
De onbeschoftheid is dan wel tot norm verheven, maar ik voel me nog steeds niet verplicht eraan mee te doen.
Goede column, adriaantje!

arta · 3 februari 2009 op 08:39

Jeetje, met je tijd meegaan??
Laat mij maar ouderwets zijn dan.
Mooi geschreven!

Geef een antwoord