Het weer begint eindelijk guur te worden zoals het hoort in December. De echte winter laat nog op zich wachten, maar het herfstweer wordt toch stiekem kouder. Hoewel het nog te warm is, krijg ik door de kale bomen, kilo’s pepernoten, liters warme chocolademelk en urenlang knutselen aan mijn surprise toch een beetje een Sinterklaasgevoel. In de stad heb ik een leuk cadeautje weten te vinden en met een vrije middag in het vooruitzicht fiets ik naar huis. Ik rijd achter een man op de fiets met een vrouw achterop. Ze zijn allebei van mijn ouders leeftijd. Zij is misschien net iets jonger. Ze zit in amazonezit, met beide benen aan een kant van de bagagedrager, zoals vrouwen horen te doen volgens ongeschreven regels. De enkels heeft ze keurig gekruist. Haar benen zwaaien een beetje heen en weer. Ze helt met haar rug iets naar achter, om haar evenwicht te houden. Een hand ligt tegen de zij van de man, in haar andere heeft ze haar handtas geklemd die op haar schoot rust.

Hij zit met een licht gebogen rug op die fiets, het stuur stevig in de handen. Hij draagt een bruine jas met een opgestoken kraag. Met een grote rechte snor die over zijn bovenlip valt, donkere ogen en donker haar heeft de man een Perzisch uiterlijk. Soms wijst hij haar dingen aan, vogels in het gras, huizen van vrienden of kennissen, of waar hij eerder gewoond heeft. Ze kijkt waar hij wijst, maar ze zegt niets. De fiets slingert een beetje, misschien moet hij nog wennen aan de Hollandse fiets. Met iemand achterop en tegen de wind in is het een hele opgave om rechtuit te blijven rijden.

Ze zien eruit als een jong stelletje, maar dan allebei een stuk ouder. Zouden ze dat zelf ook zo voelen? Herinnert zij zich nu de keren dat vriendjes haar naar huis brachten achterop de fiets?
Misschien is zijn vrouw bij hem weg of overleden en is hij al een tijd eenzaam. Iedere middag ziet hij de vrouw bij de supermarkt. Dan praten ze wat over het werk, het weer, het dorp. Misschien was deze keer haar achterband lek en heeft hij de moed verzameld om haar een lift naar huis aan te bieden. Wie weet is zij al jaren vrijgezel en is ze dankbaar ingegaan op zijn voorstel.

Terwijl ik mijn fiets vastzet verdwijnen ze slingerend langzaam uit het zicht. Zal ze straks het tuinpad oplopen, met haar sleutels aarzelend friemelen bij de deur? Verlegen zal ze hem bedanken voor de lift, een beetje naar beneden kijkend. “ Graag gedaan” zegt hij dan zacht als ze de sleutels in de deur steekt. Ze glimlacht. “ Tot morgen?” “ Ja tot morgen. Dag.” En hij stapt weer op zijn fiets. “ Daag” roept ze, en verdwijnt naar binnen.

Categorieën: Liefde

12 reacties

KawaSutra · 9 december 2006 op 18:04

Wat een leuke fantasie met een zeer toepasselijke titel. Ik krijg een warm gevoel van binnen. 😛

arta · 9 december 2006 op 22:22

Heerlijk hoe je je gedachten de vrije loop hebt laten gaan!
Met veel plezier gelezen!

🙂

SIMBA · 10 december 2006 op 09:10

Een mooie, warme gedachte. Heerlijk is dat om zo te fantaseren over het leven van anderen.
Zouden we eigenlijk meer moeten doen op deze positieve manier.

Eddy Kielema · 10 december 2006 op 14:58

Mooie column in de kerstgedachte!

Dees · 10 december 2006 op 15:52

[quote]Ze zien eruit als een jong stelletje, maar dan allebei een stuk ouder.[/quote]

Mooi in eenvoud of eenvoudig mooi. Je zet een sfeer neer om heimwee van te krijgen. Mooi.

Li · 10 december 2006 op 21:58

Heerlijk fanatasieschrijfsel.
Daar houd ik wel van!

Li

Bitchy · 11 december 2006 op 06:44

Misschien reden de treinen niet en had hij de fiets gepikt en wees hij haar aan waar hij dat had gedaan 😉

Nee, je voelt de warmte als een kachel branden, in je verhaal. Mooi!

KingArthur · 11 december 2006 op 10:37

Toch zijn dit soort ‘eenvoudige’ stukken vaak het mooist. Goed geschreven.

pally · 11 december 2006 op 10:57

Aardige gedachtenspinsels die mooi zijn neergezet!
Je roept er een weemoedige sfeer mee op.

groet pally

Ma3anne · 11 december 2006 op 13:09

Misschien waren het Maria en Jozef op hun stalen ezel, zoekend naar een (fietsen-)stalletje.

Lekker om met je mee te fantaseren. 😉

Jelle · 11 december 2006 op 21:36

Wat een geweldig stuk! Kan mn aandacht er nauwelijks bijhouden, betrapte mezelf er steeds op weer verder te willen lezen. Een heldere beschrijvende schrijfstijl. En toch, zoveel gevoel.

DreamOn · 11 december 2006 op 22:43

Wat een mooie column! Leuk is dat hè, fantaseren over mensen. Ik heb dat ook altijd als ik op een terrasje zit; dat ik hele hersenspinsels om mensen heen verzin.
Goed gedaan, geweldige titel!

Groetjes Trudy

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder