Op een dag staat hij binnen, alleen weet ik nog niet wat er gaat gebeuren. Hij wel, want hij is iets van plan. Ik ben bezig een cadeautje in te pakken voor een dame en haar dochter. Ze hebben een zilveren kettinkje gekocht voor een verjaardagfeestje en ik doe mijn best er een zo leuk mogelijk pakje van te maken. Ondertussen staat hij rustig te wachten tot het zijn beurt is. “Ik kijk nog even in de etalage hoor” zegt hij dan, en loopt vervolgens naar buiten. Het pakje voor de dame en haar dochter is klaar en zij lopen de winkel uit. Hij is weer binnen. “Wat kan ik voor je doen?” vraag ik vriendelijk.
Hij zegt dat hij een mooi horloge in de etalage gezien heeft die hij graag wil zien.
Nou staan er heel veel horloges in de etalage, dus stel ik hem voor even met hem mee te lopen zodat hij precies kan aanwijzen welke hij bedoeld.
Ik loop van achter de toonbank, naar de deur, die ik vervolgens beleefd voor hem openhoud. Vrolijk kletst hij erop los. Een twintiger wiens broer enige tijd in Australië heeft rondgereisd, die hij zo heeft gemist en nu wil verrassen met een mooi horloge. Hij wijst een heel duur exemplaar aan. Terwijl we samen weer naar binnen lopen merk ik op dat zijn broer wel veel voor hem moet betekenen, wil je een dergelijk duur cadeau kopen. Hij beaamt dat en bevestigd nogmaals dat hij zijn broer zo heeft gemist.
Ik stap de etalage in en pak het horloge. Plots voel ik een vreemde spanning die ik niet goed kan plaatsen. Is het zijn blik naar de sieraden in de etalage kast die ik opengemaakt heb die mij een onaangenaam gevoel geven. Inmiddels heb ik het gevraagde horloge in mijn hand. Hij strekt zijn hand uit om het horloge te bekijken. Ik kijk naar zijn hand en zie dat deze er groezelig uit ziet. Te groezelig om een dergelijk duur horloge aan te kunnen schaffen, maar dat weet je nooit zeker. Hij pakt het horloge, maakt een curieus sprongetje naar achteren, zegt: “en bedankt mevrouw”, draait zich om en rent met horloge en al de winkel uit. Mij in totale verbijstering achterlatend.
Met dank aan het snelle optreden van de Dordse politie is hij gepakt. Met mijn horloge. Eind goed, al goed, toch……
Alleen jammer dat ik vriendelijk ogende klanten vanaf nu iets minder onbevangen tegemoet treed. Dat die onbevangenheid heeft plaatsgemaakt voor achterdocht vind ik veel erger dan het horloge dat ik bijna kwijt was. Welkom in de wereld van de winkelier.

Categorieën: Maatschappij

9 reacties

SIMBA · 10 april 2007 op 14:26

Wat een vreemde beroving…ik kan me voorstellen dat je nu achterdochtiger bent geworden.

arta · 10 april 2007 op 15:50

[quote]Te groezelig om een dergelijk duur horloge aan te kunnen schaffen, maar dat weet je nooit zeker. [/quote]
Vanmiddag heb ik een nieuwe foon aangeschaft, in mijn werkkleren, van boven tot onder onder de verf. Ik ben blij dat de hulp in ‘mijn’ winkel wat minder bevooroordeeld was….
Aardig debuut.

Dees · 10 april 2007 op 19:24

Goed geschreven. Wel grappig dat je gewoon voelt wanneer iets niet klopt. Anders had je die groezelige hand wellicht niet eens gezien…

Cheops · 10 april 2007 op 19:29

Nou ging ik eens een winkel binnen, vroeg daar een ring uit de etalage, om eventjes te zien. Ik stak een groezelige hand uit, tja ik kwam net van het werk, en … ik vond al dat ze me argwanend aankeek. 😀

pally · 10 april 2007 op 20:54

Jammer, dat je door zo’n naar incident je natuurlijke argeloosheid verliest. Goed beschreven.

groet van pally

WritersBlocq · 10 april 2007 op 21:49

Pfff, wat een thriller! Het kon alle kanten op gaan. Ik dacht aan
A. het was je vriend, jullie deden een spelletje alsof je elkaar nog niet kent, maakt het spannend en eind goed al goed
B. dat je mij als lezer een betrapt gevoel zou willen geven toen die groezelige hand een miljonairshand bleek te zijn.
C. verraste mij dus, goed opgebouwd!

Als je het iets beter indeelt en op je grammatica let, mens, dan schrijf je goud 🙂

Welkom hier met je debuut, erg leuk.

KawaSutra · 10 april 2007 op 21:56

Griezelig om zoiets mee te maken. De spanning die je al voelde heb je in het verhaal heel goed opgebouwd. Voortaan toch maar beter op je voelsprieten af gaan, ondanks het risico dat je je kunt vergissen. Toch denk ik dat een dergelijk aanvoelen, wat je maar zelden overkomt neem ik aan, achteraf vaak juist zal blijken te zijn.

Mup · 11 april 2007 op 01:47

Sterk debuut, voelde met je mee. Vreemde spannigen, brr, het kan echt alle kanten op.
Ga je ons ook nog eens welkom heten in de wereld van de consument?

groet Mup.

Trukie · 11 april 2007 op 09:19

Hoewel ik de bui al aan voelde komen, geloofde ik tot op het laatst in zijn onschuld en goede bedoelingen. Ik verwachtte nog dat hij met een triest gezicht uit zou gaan leggen dat hij als nachtschoonmaker gewerkt had om het horloge te kunnen betalen.
Knap dat je die twee gevoelens zo goed over hebt kunnen brengen.
Maar ook de machteloosheid. Zijn geraffineerdheid bracht jou in een klempositie.
Je kunt niet verkopen zonder iets te laten zien. Wie er ook om vraagt.
Alles aan de ketting of nylondraad leggen?

Welkom.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder