Ik kijk uit het raam en staar naar buiten, in de verte zie ik wat vage schimmen bewegen die ik nog net kan onderscheiden van mensen. Het gesnurk van mijn kamergenoot en het gedempte geluid van de autoclaxons, zelfs op dit tijdstip nog, verbreken de stilte, zowel in de kamer als in mijn hoofd. De koude wind giert langs de muren en doet de sneeuw opstuiven van de grond. Ironisch genoeg lijkt het alsof Moeder Natuur een poging doet om me naar buiten te laten gaan om samen met haar eenzaam te zijn, de wind langs m’n gezicht te laten voelen en de sneeuw onder m’n voeten te laten knisperen.
Ik besluit er niet op in te gaan en verder te schrijven.
Sorry Moeder, maar ben ik dan echt de enige in deze stad die om half 5 ’s nachts doelloos uit het raam staart?

Eigenlijk kan ik eerlijk toegeven dat ik ervan geniet, geniet van het donker, de talloze lichten, de kleur van de lucht, waar ik eigenlijk geen beschrijving voor kan geven, maar alles behalve donker is.
Ook al valt er geen enkele ster aan de hemel te bekennen, toch blijf ik de hemel afzoeken met de hoop er toch stiekem èèn te zien…

Helaas.

Vanuit mijn oude, kapotte en krakende bureaustoel denk ik na over alles, ik weet eigenlijk niet wat ik wil, wat te doen of wat te denken.
Alles lijkt zo ver weg van me, maar als ik me dan besef dat ik net als iedereen naar dezelfde maan kijk, is dan echt alles zo buiten bereik?

De talloze glazen champagne van deze avond geven me het lichte gevoel in m’n hoofd cadeau, ze laten me mijn ogen niet sluiten. Of heeft het misschien een andere reden? De gedachte aan dit ene meisje, dat zo ineens opdook uit het niets, het meisje waar ik zo plotseling verliefd op werd, m’n gevoelens niet meer voor kan verbergen maar desondanks met alle kracht probeer tegen te werken.
Het mag niet, het kan niet.

Zodra mijn kamergenoot voor de 3e keer een diepe zucht slaakt en gaapt alsof hij lijdt aan “insomnia”, besluit ik zelf ook maar naar bed te gaan en morgen weer wakker te worden, mijn gedachten voortzettend en de wirwar in mijn hoofd onopgelost te laten om het alleen maar erger te laten worden totdat, totdat het niet meer verder gaat.

Welterusten Moskou

Categorieën: Verhalen

21 reacties

Dees · 13 november 2007 op 13:26

Ow Silence, heb je hier al je welkom en je commentaar gekregen en ineens is daar je eerste stukje. Scary 😉

Ik vind er mooie stukjes inzitten, stukjes die me bijna doen verlangen naar een eenzame nacht met sneeuw en vodka.

[quote]Moeder Natuur een poging doet om me naar buiten te laten gaan om samen met haar eenzaam te zijn[/quote]

Het meisje dat niet mag en niet kan ligt er een beetje bovenop. Het mag niet, het kan niet roept iets op van melodrama. Minder mooi, vind ik dat.

Verder besef je je niks. Je realiseert je hooguit af en toe eens iets.

Ook dit:

[quote]Zodra mijn kamergenoot voor de 3e keer een diepe zucht slaakt en gaapt alsof hij lijdt aan “insomnia”, besluit ik zelf ook maar naar bed te gaan en morgen weer wakker te worden, mijn gedachten voortzettend en de wirwar in mijn hoofd onopgelost te laten om het alleen maar erger te laten worden totdat, totdat het niet meer verder gaat.[/quote]

bevat een parel. Maar parels kun je beter presenteren zonder tierlantijnen. Je kunt hier:

mijn gedachten voortzettend en de wirwar in mijn hoofd onopgelost te laten om het alleen maar erger te laten worden totdat, totdat het niet meer verder gaat.

namelijk een prachtige losse zin van maken.

Ik ben benieuwd naar je volgende.

Silence · 13 november 2007 op 13:52

Priewjet Dees!
Kijk dit is dus commentaar waar ik iets mee kan, heel erg bedankt!
Heb nog wel een aantal vragen aan je :

Melodrama : is dit verkeerd in een verhaal of is het gewoon jouw smaak niet?

Parels : ik schreef het op papier omdat het eigenlijk het enige was wat mij die nacht aan het lachen maakte ( dat gesnurk en gegaap )

Verder, nogmaals bedankt voor je goede kritiek!

Ohja, die vodka heb ik maar uit het verhaal gehouden, wat zouden jullie wel niet van mij moeten denken! 😉
Maar je bent altijd welkom om even een glaasje mee te drinken hoor!

groetjes Silence

SIMBA · 13 november 2007 op 14:25

Heeee…daar is hij dan!
Mooi stukje Silence maar ik heb twee puntjes van kritiek:
[quote]wat vage schimmen bewegen die ik nog net kan onderscheiden van mensen.[/quote]
Ik neem aan dat je bedoeld “kan onder scheiden ALS mensen”?
[quote]3e keer [/quote]
Het is mooier als je “derde keer” typt.

Maar het smaakt zeker naar meer, laat maar komen die verhalen uit Moskou!

Silence · 13 november 2007 op 14:30

hallo Simba,

nog een goed punt! Ja je hebt gelijk, heb het verhaal keer op keer doorgelezen maar de fout niet opgemerkt, vodka is dodelijk *zucht*.

Tja en 3e staat inderdaad niet echt netjes, dat krijg je van die economische studies, alles met cijfertjes haha, bedankt voor je reply Simba! 😉

KingArthur · 13 november 2007 op 14:56

Okay, ik heb er ook één gevonden 🙂 [quote]èèn[/quote]
Verder toch een mooi sfeervol stukkie

Silence · 13 november 2007 op 14:58

hahaha ongelooflijk!
Eerlijk gezegd kan ik op dit toetsenbord de omgekeerde trema’s van èèn niet vinden, sorry!
en bedankt voor je reply 😆

nighthawk · 13 november 2007 op 15:18

Elke vogel zingt zoals hij gebekt is maar zoveel kakelen voor een gewoon ei vond ik nu ook weer niet nodig… Wel een ok ei, nu nog hard koken en de garnituur wat verzorgen.

lisa-marie · 13 november 2007 op 16:04

Ook ik was benieuwd naar je eerste column hier. En hij bevalt mij wel.
Ik heb het dan ook met plezier gelezen.
Een puntje is dat er wel wat veel lange zinnen in zitten die door de lengte aan kracht verliezen.

nighthawk · 13 november 2007 op 16:45

Wel silence dit kan helpen: een half omgekeerd trema is een dubbel punt, een omgekeerd trema blijft een trema, daar zou ik me dus geen zorgen over maken.

Silence · 13 november 2007 op 17:25

Bedankt Nighthawk voor je reply, het heeft inderdaad geholpen en kan nu eindelijk “één” schrijven 😉

En “gekakel”, welk gekakel?

Lisa-Marie, bedankt voor je reply en zal eraan denken bij mijn volgende verhaal!

Silence

lagarto · 13 november 2007 op 19:47

Heej stille,
Na mijn gemopper in het cafè oh sorry café, mag ik niet achter blijven met kritiek. Toch? Maaru die heb ik niet. Er is al veel commentaar geleverd op je stukje. Het meeste is al gezegd. We zouden bijna vergeten te zeggen dat het een heel mooi stuk is, met hier en daar een schoonheidsfoutje, dat is het. Ik vind hem goed, maak de volgende beter.
(Dat gemopper in’t café was voor de gein, dat begreep je toch hopelijk wel?)
Adios Lagarto.

arta · 13 november 2007 op 20:33

Hele sterke binnenkomer, Silence!
Onderschrijf Lagarto’s reactie volledig!
🙂

Happyturf · 13 november 2007 op 20:56

Hoi Silence, hartelijk welkom! Ik heb je bijdrage met plezier gelezen. Sfeervol, weemoedig, maar ook iets te “wollig” naar mijn smaak.

Happyturf

weathergir · 14 november 2007 op 09:19

Leuk, wat melancholisch stuk; pracht van een binnenkomer…

Ma3anne · 14 november 2007 op 10:11

Naar mijn smaak iets te veel dagboekgemijmer. Maar geen onaardige binnenkomer.

pally · 14 november 2007 op 11:38

Ach, als je even geen tijd hebt, wordt het echt spuit elf commentaar. Laat ik me beperken met te zeggen : Hier hoef je je niet voor te schamen als eerste! de rest is al gezegd.

groet van Pally

Silence · 14 november 2007 op 16:37

Allemaal heel erg bedankt voor jullie replies, het doet me goed dat toch velen van jullie het een goed stuk vonden en heb veel aan het commentaar gehad.

En Lagarto, tja ik ben hier nieuw dus weet niet zo goed hoe iedereen hier is en welke reacties ik serieus op in moet of kan gaan, maar ik begrijp je nu hoor! jij ook bedankt voor je compliment!

Silence

pepe · 14 november 2007 op 20:01

Sttt… mooi

weltrusten

ben benieuwd hoe deze liefde jou verder laat schrijven.

KawaSutra · 15 november 2007 op 01:26

Een beetje melodrama is aan mij best besteed. Mooie binnenkomer!

Kees Schilder · 15 november 2007 op 10:47

Zo wil ik er nog wel meer lezen.

Mup · 15 november 2007 op 13:41

Alles is al gezegd, rest mij nog me bij de reactie van Kees en Kawa aan te sluiten,

Groet Mup.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder