Jaren geleden adopteerden onze buren twee kindjes uit een ver land. Dat was een hele gebeurtenis in ons kleine dorpje waar alles blank en blond was. Op de dag dat onze buren terugkwamen stonden we allemaal buiten te kijken. Twee schattige donkere kindjes met prachtige donkerbruine ogen werden uit de auto getild. Zwarte kroeshaartjes, spierwitte tandjes. Twee dagen later kregen we het geboortekaartje in de brievenbus. In de doopnamen van de kinderen was hun exotische naam bewaard gebleven, maar nu ze in Nederland kwamen wonen moesten ze op wrede wijze integreren: met de namen Berend en Trijntje zouden ze verder door het leven gaan.

Belachelijk! Als ik aan een ‘Berend’ denk, dan zie ik in gedachten een grote blozende boer voor me met een blonde kuif. Als ik aan een ‘Trijntje’ denk…nee, dat gaat zelfs mijn voorstellingsvermogen te boven. Ik zie alleen maar het logo van de NS voor me.
De buren waren jarenlang gescreend of ze wel geschikt zouden zijn als adoptieouders. Ik vind dit toch al aardig op kindermishandeling lijken. De kinderkamers hadden vast als thema ‘Holland’ meegekregen. Tulpenbehang, bedjes in de vorm van een klomp, ja, dan ga je vanzelf wel met molentjes lopen!

Mensen in de straat achter ons hebben een lief klein meisje geadopteerd, een klein afhaalchineesje, dat met de naam “Li-ann” gezegend is. Kijk, dat vind ik slim; je schrijft het als een Chinese naam, maar je hem uitspreekt klinkt het als een Nederlandse naam.

Tegenwoordig krijgen oer-Nederlandse kinderen bijna geen Nederlandse namen meer. Dan roept een moeder haar kinderen: “ Lorenzo, Ginovanni, Reinaldo, komen jullie eten?” Hun achternaam is vast Jansen en de kinderen hebben spierwit haar.
Scandinavische namen zijn ook heel populair. Ik ken heel wat jongetjes met de naam Lars, Sven, Kaj, Nils en Kjeld.

Op zich begrijp ik dit verschijnsel goed. Want wat heb je toch een stomme namen in Nederland. Vooral van die samengestelde namen: oma van moeders kant heet Jantje, oma van vaders kant Tineke, ach, dan maken we er toch Jantine van? Afschuwelijke namen krijg je op die manier. Ik ken een jongetje die de familienaam draagt, Korstiaan heet het arme joch. Wat doe je zo’n kind aan? En er dan nog trots op zijn dat deze naam al drie eeuwen in de familie bestaat.

Ook heb je namen waar makkelijk rijmpjes op te maken zijn. Ruth. Niet zo moeilijk, om daar op te rijmen! Of Dick. Word je ook niet vrolijk van. Toen ik zwanger was van mijn oudste zoon hadden mijn man en ik als meisjesnaam ‘Nathalie’ bedacht. Mooie naam, niks mis mee, niet te Hollands, niet te buitenlands. Precies goed, dachten we. Totdat ik een Nathalie ontmoette die net ruzie had met haar vriendinnetje. Ze werd uitgescholden: “Natte Alie, natte Alie!” Meteen hebben we een andere naam bedacht.

Hoe zou het met Berend en Trijntje gaan? Toen zij in Nederland kwamen was ik nog maar een schoolkind, dus moeten zij toch ook al wel tegen de dertig lopen. Trijntje verkoopt vast kaartjes bij de Nederlandse Spoorwegen. Ik denk dat Berend een boerenbedrijf is begonnen in de kop van Friesland. Hij zit daar lekker met zijn klompen aan op de tractor en luistert naar zijn favoriete muziek, de liedjes van de Band Zonder Naam. Wat hebben die gasten een geluk!


DreamOn

DreamOn publiceert sinds 2006 columns op het internet. Zij schrijft over alles wat haar bezighoudt. Vaak (te) breedsprakig, maar dat is een leerpunt! In het dagelijks leven is DreamOn pedagogisch coach en heeft ze haar man, kinderen, familie en vrienden lief.

12 reacties

klapdoos · 19 augustus 2006 op 09:00

What’s in a name sprak Sheakspeare al long time ago, maar het is wel zo. Vroeger was het een vervelende gewoonte bij de joden om hun eerstgeboren zoon naar de vader te noemen. Dus nu lopen wij met diverse max-en in de familie. Daar trek je volle zalen mee. Max van….nee dat is Max van ….of van …..Ik persoonlijk gaf ze altijd in gedachten een nummer kon ik me niet vegissen…Maar die hype van buitenlandse namen gaat er zo langzamerhand weer vanaf merk ik. Mijn nicht heeft haar zoon gewoon Harm genoemd, en haar dochter Anne..Hoe hollandser kun je het hebbeN. Heel veel mensen vragen altijd direct waar die echt hollandse namen toch vandaan komen. Krijg je die ellende weer. Maar hoe heten jouw kinderen nu??Natte Alie dat werd het gelukkig niet..Zou te verwarrend zijn als ze verkering kreeg met Alie uit Marokko…..Was een heerlijik verhelderend stukkie…
Groetjes van leentje

Dees · 19 augustus 2006 op 10:24

Berend en Trijntje, zo triest dat het lachwekkend wordt. En dan te bedenken dat het allemaal met het oog op integratie is bedacht. Het veranderen van iemands naam vind ik overigens echt mishandeling, een ontkenning van je persoonlijkheid. Ik durf te wedden dat Berend en Trijntje Afrikaanser zijn geworden dan de rest van hun oorspronkelijke landgenoten….

Mooie column!

wendy77 · 19 augustus 2006 op 12:47

Heerlijke column Trudy…..of moet ik Trud-je zeggen 😀

Naomi · 19 augustus 2006 op 15:51

Prachtig Trudy!

Ben het helemaal met je eens. Leuk gevonden trouwens, de ‘Band Zonder Naam’.

KawaSutra · 19 augustus 2006 op 17:04

Een vlot geschreven column waarin je precies de vinger op de zere plek legt.
Onze kinderen zijn van jongs af aan toegerust met een prachtige buitenlandse naam en een Hollandse. Maar ze gebruiken zelf de laatste. Mijn vrouw heet Marcelle maar laat zich al haar leven lang Trees noemen. Zonde vind ik dat.

WritersBlocq · 20 augustus 2006 op 01:16

Van de zotte inderdaad, om een naam ‘even weg te wimpelen’ en er een Hollands gebeuren van te maken. Geeft mij het gevoel van ‘ik wil wel een kindje adopteren, en ik accepteer het zoals het is, MÁÁÁÁÁRRRR……………’ en vervolgens begint het gekunstel. Als die kinderen nou Sadam of Hitler hadden geheten, dan had ik het anders gevonden. Maar om ze zelfs dán om te dopen tot Berend en Trijntje 😕
Maar goed, ik ken iemand die 2 zoons heeft: Douwe en Egbert. Ongelogen waar. Twee keer 9 maanden mee lopen zeulen, en dan die namen geven…. het kan dus altijd nog gekker.

Eddy Kielema · 20 augustus 2006 op 10:44

Je adoptiekinderen oer-hollandse namen geven is idd een vorm van kindermishandeling. Jaren geleden zat er bij mij op badminton een Chinese jongen die nota bene Cees Jansen heette. Heel bizar! Ik heb overigens wel moeite met het woord ‘afhaalchineesje’. Dat klinkt een beetje denigrerend.

Li · 20 augustus 2006 op 11:49

Originele column en ik ben het helemaal met je eens. De naam van mijn oma was Jansje Cornelia, Dus heten haar kleinkinderen: Jannie, Corrie, Nel en…jawel

Li 😀

Ma3anne · 20 augustus 2006 op 12:12

Zo heb ik soms mijn twijfels over de ouders van sommige CX-ers. Wie noemt zijn kind nou KawaSutra, Klapdoos, Raindog of Writersblocq? 😮

Lekker geschreven column weer, Trudy!

@Li: Ik vond altijd al dat je iets Chinees in je had. [b]([/b]:-P[b])[/b]

DreamOn · 21 augustus 2006 op 01:30

Bedankt voor de leuke reacties!
@ Eddy: ‘afhaalchineesje’ was echt niet denigrerend bedoeld: het was een woordgrapje, meer niet.
@Klapdoos: Mijn kinderen heten Patrick, Dennis en Lisa.
@Wendy: Hou het maar gewoon op Trudy! Mijn man noemt mij soms Truus, maar daar reageer ik niet eens op.
@Ma3anne: 😀 Inderdaad, vreemde namen hebben die CX ers.
@WB: wat zullen die kinderen veel van koffie houden….
@Li: Is Li je echte naam, of heet je Lia, of zoiets?
@Kawa: ik vroeg me al af waarom je vrouw Trees genoemd wordt. Ik vind Marcelle ook veel mooier. Hoe noem jij haar?
@Naomi: bedankt voor je lieve reactie!

Saskia · 21 augustus 2006 op 09:07

Heel leuk en herkenbaar onderwerp en grappig beschreven! Ik vind het ook altijd jammer als er in de namen van geadopteerde kinderen niets meer terug is te vinden van het land van herkomst. Maar Berend en Trijntje slaat ook echt alles 😮
Saskia

Nana · 24 augustus 2006 op 09:16

Je column is goed.
Maar ik ben het echt niet met je eens. Ik zou best Trijntje hebben willen heten! Ik voel me ook een Trijntje. Met een ander kleurtje.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder