Sinds een maand hebben wij er weer een huisgenoot bij. Eentje met een lange witte donzen vacht en met twee bosjes verdwaalde ‘snorharen’ die tijdens de vegetatieve fase naar haar oortjes zijn verhuisd om daar verder te groeien. Kortom, een prachtig bolletje wol dat zich een halfpers mag noemen. Omdat ze slechts voor de helft perzisch is, heeft ze geen platgeslagen smoel als Regilio Tuur met een neus die naar haar ogen wijst, maar beschikt ze over een gewoon kattensnoetje met een neus in normale neuzenstand. Deze nieuwe huisgenoot moest het nieuwe kameraadje worden van Tijger, omdat onze andere poes was aangereden en door een gebroken rug moest inslapen. Die ligt zo’n anderhalve meter onder de grond begraven in onze achtertuin. Alleen al om die reden kunnen ze niet echt leuk meer spelen samen of ruzie maken over wie nou welke voerbak heeft.

Ik wilde dit keer graag eens een witte kat. Overigens zonder de gelijknamige batterijen, ze moest wel op eigen kracht kunnen lopen. Ik las op diverse sites over aangeboren doofheid bij witte katten, dus het was wel oppassen geblazen.
Na een intensieve zoektocht vonden we een nestje zo’n 160 kilometer bij ons vandaan, toen nog 3 weken oud. Het was liefde op het eerste gezicht en ze is gelukkig niet doof, want er zit een heilige birmaan in de voorouders.

Drie keer reden we in de zeven daaropvolgende weken deze 160 kilometer heen en terug; de derde keer om haar op te halen. Onze diervriendelijke herdershond mee in de auto, zodat ze onderweg meteen kennis konden maken. Tijger, onze andere poes moest haar later thuis maar ontmoeten.

Met gevoel voor symboliek vonden we voor de nieuwkomer vrij snel een geschikte naam; Artayinta, naar een mooie perzische prinses uit de mythologie. Afgekort wordt dat Yinta. Dat roept sneller.

Yinta is sinds tweede paasdag bij ons in huis. En vanaf dat moment zijn we op miraculeuze wijze aan elkaar verknocht. Jonge katjes zijn sowieso enorm vertederend en zeker zo’n witte pluizebol met twee enorme blauwe kijkers. Maar het zijn ook donderstenen die volstrekt trouw zijn aan de etymologie voor wat betreft het uithalen van ‘kattenkwaad’. Je kunt echter niet jong genoeg beginnen met consequent corrigeren en aangeven wat wel en niet gewenst is. Nee is nee en ja is ja.

Yinta vliegt desondanks door de kamer, helemaal zonder vleugels. Ze kan ineens op ooghoogte voorbij scheren om op je computer of in je nek te landen. Ze speelt graag met de grote oren van onze geduldige hond en probeert daarop haar nieuwe tandjes uit. Ze zet Tijger aan tot een blaasconcert, die dat afwisselt met dreigende bromtonen waar mijn basgitaar jaloers op is. Yinta trekt zich er geen ene moer van aan.

Consequent corrigeren, zei u? Dat is iets voor anderen! Ze was nog geen uur bij ons thuis; toen al wisten we dat we niet het naar VARA-programma Kassa hoefden om te weten dat we oprecht belazerd waren bij deze transactie. Onze eigen dierenarts bevestigde ons vermoeden en legde het simpel en hapklaar op ons bordje: oormijt a la Grande Superieur, gelardeerd met een gelukkig nog lichte vorm van niesziekte, inclusief de daarmee gepaard gaande ooginfecties. ‘Etterige lodderoogjes’ voor intimi. Waar ze inmiddels door ons al een paar weken voor behandeld wordt, zodat haar weelderige vacht is veranderd in de beroemde vetkuif van wijlen Presley. Het dessert waren we bijna vergeten te bestellen: ‘u heeft gelijk. Ze is inderdaad stokdoof geboren!’

Aangezien Yinta de hoofdrol lijkt te vervullen in een ‘Grimm’ig sprookje over een mooie dove perzische prinses begint mijn fantasie op hol te slaan en vraag ik mij af of er gehoorapparaten bestaan voor katten. Dan weet ik namelijk precies welke batterijen daarin moeten en waarom ze die dingen zo genoemd hebben. Over etymologie gesproken!


12 reacties

Avatar

Louise · 20 mei 2004 op 18:32

[quote]Die ligt zo’n anderhalve meter onder de grond begraven in onze achtertuin. Alleen al om die reden kunnen ze niet echt leuk meer spelen samen of ruzie maken over wie nou welke voerbak heeft. [/quote]

[quote]Consequent corrigeren, zei u? Dat is iets voor anderen![/quote]…….

…[quote]Het dessert waren we bijna vergeten te bestellen: ‘u heeft gelijk. Ze is inderdaad stokdoof geboren!’ [/quote]

Heerlijk die droge humor, ik heb genoten!

Met de hartelijke groeten van Janneke 😛

Avatar

Dees · 20 mei 2004 op 20:04

Leuk Irma, zit hier helemaal te grijnzen…

Avatar

Kees Schilder · 20 mei 2004 op 20:10

Is weer erg leuk Irma 🙂

Avatar

sally · 20 mei 2004 op 23:00

opppassen geblazen als je zo’n nestje jonge katjes ziet,voelt en heel even je hart tekeer gaat als een liefde op het eerste gezicht.
ik trap er niet in.
mijn dochter bedeld al een tijdje, zoals iedere puberom iets dierlijks te verzorgen.
doof ,onzindelijk, afzichtelijk of wat dan ook ,dierenliefde moet onbegrenst zijn als je eraan begint.
succes ermee Irma. Geniet ervan!
sally

Avatar

Eftee · 21 mei 2004 op 00:03

Met dat duiveltje moet je dus met de plantenspuit aan de gang. Is hier ook regelmatig gebruikt, om de kat iets af te leren. En die kan heeeel goed horen. De rover wist het te presteren, om met een enorme sprong, het eten van ons bord te stelen. Laatste redmiddel, om hem dat af te leren, was de plantenspuit. Die stond naast m’n bord, voor het geval dat. Het heeft geholpen. Nu zit hij achter me, op m’n stoel, tijdens het eten. Af en toe steekt hij dan even z’n kop onder m’n arm door, om me aan te sporen even iets voor hem op de grond te gooien.
Het blijven eigenwijze gevallen, maar oh zo lief en vertederend. Vooral als ze zo klein zijn. Ik zou er bijna nog één bij nemen, als ik je column lees.
Ik heb genoten! 😀

Avatar

Irma · 21 mei 2004 op 00:32

Kees probeerde een foto te plaatsen van zijn pitbull; ik probeer het eens met een foto van de kleine schobbejak Yinta.

Al wat niet wit is, is dus vet van de zalf aan oren en ogen, want ze is inmiddels weer spierwit 😉

[img align=right]http://img29.photobucket.com/albums/v86/irmaschiffers/Bands/yinta-7.jpg[/img]

En het plaatsen van de foto is gelukt zo te zien 😀

Avatar

Li · 21 mei 2004 op 01:00

[quote]Yinta vliegt desondanks door de kamer, helemaal zonder vleugels. Ze kan ineens op ooghoogte voorbij scheren om op je computer of in je nek te landen. [/quote]

Ik smelt als ik zoiets lees. Onze geadopteerde poes ‘Bep’ is inmiddels een dame van twaalf. En nog presteert ze het om voorbij te vliegen. En ik laat het maar zo. Ze heeft het dan gewoon lekker naar haar zin. 😛

Het is ook zo grappig als ze een denkbeeldig prooi ontdekken en met opgestoken staart zijwaarts de kamer doorsprinten. 🙂

Katten…zucht.

Li

Avatar

Ma3anne · 21 mei 2004 op 06:40

Fantastisch dierenverhaal weer! Heb helemaal zitten genieten en moest even terugdenken aan mijn eerste ‘kind’, nu zo’n 25 jaar geleden. Een totaal verwaarloosd jong Siameesje dat we vonden. Jozefientje. Ook van die stralend blauwe ogen. Door haar verwaarlozing had ze een groeistoornis en bleef heel klein. We hebben maar een paar jaar van haar mogen genieten. Ze werd vergiftigd door iemand in de flat waar we toen woonden…

Avatar

Mosje · 21 mei 2004 op 10:04

[img align=left]http://www.intermetzo.com/columnx/katje.jpg[/img]

Avatar

Irma · 21 mei 2004 op 11:40

Sally, mijn liefde voor die beesten is ook onbegrensd. Soms weleens onhandig, want ze lopen alle drie achter mij aan, ook als ik naar het toilet moet… Moeilijk om ze soms alleen te moeten laten 😉

Ma3anne; triest verhaal over vergiftiging. Dat soort mensen zijn van binnen zelf enigszins vergiftigd door het een of ander. Er zijn andere oplossingen voor ‘problemen’ met huisdieren van een ander.

Mosje: :-P… wat lief!

Zoiets, in het echt:
[img align=right]http://img29.photobucket.com/albums/v86/irmaschiffers/Bands/Jintha_084.jpg[/img]

Avatar

viking · 21 mei 2004 op 13:18

[quote]want ze lopen alle drie achter mij aan, ook als ik naar het toilet moet…[/quote]
Tja, ik durf het eigenlijk niet te zeggen maar dit is dus ‘herkenbaar’.

Geachte moderator,

Is het wellicht mogelijk dat, wanneer iemand het woord ‘herkenbaar’ typt op deze site, het woord automatisch vervangen wordt door [b[FUCK[/b]

Met vriendelijke groet,
Viking

Avatar

Ma3anne · 21 mei 2004 op 16:45

[quote]Dat soort mensen zijn van binnen zelf enigszins vergiftigd door het een of ander. Er zijn andere oplossingen voor ‘problemen’ met huisdieren van een ander.[/quote]

Het trieste was, dat het diertje helemaal geen problemen gaf. Ze zat altijd binnen of op ons balkon op de eerste verdieping, vlak naast de ingang. Ze miauwde naar de mensen die de flat in liepen. Er is gewoon gif op ons balkon gegooid.

Zulke idioten lopen er gewoon rond.

Geef een reactie