Toen Mr. Moshavot, kantonrechter in ruste, en gekend liefhebber van wilde havanna’s, zijn huis binnentrad, werd hij opgewacht door zijn huishoudster Laura.
“Alles goed gegaan Meester?”
“Laura, de Partij is nog niet gered, een whisky graag.” Mr. Moshavot nam plaats in zijn fauteuil bij het raam en zag hoe Laura’s rokje zich om haar achterste spande toen ze bukte om een fles Chivas Regal uit het buffet te pakken.
Mijn avond is nochtans gered, zo dacht hij vergenoegd.

Die middag had Mr. Moshavot een welbekende Haagse horecagelegenheid bezocht, en niet alleen gesproken met oude liberale vrienden, maar ook met de oorzaak van de crisis binnen de Partij. Deze dame bestond het om, tegen de partijlijn in, op de meest ongelegen momenten uiting te geven aan haar gevoelens van afkeer jegens onderdrukkers van vrouwen, vooral die uit het islamitische deel van de wereld. Ze had zelfs een vlugschrift opgesteld met de titel ‘De Onderworpenen’. Als ondertitel had ze gekozen voor ‘deel 1’, waarmee zij blijk gaf een vervolg te willen geven aan haar eenvrouwsactie. Een bekend cineast had al toegezegd de essays te zullen verfilmen.

De vrouw was mooi, dat moest Mr. Moshavot toegeven, maar in haar doen en laten was ze een regelrechte querulante, en als hij ergens een hekel aan had dan was het aan vrouwen die niet op tijd hun mond wisten te houden. In de rechtszaal had hij altijd wel raad geweten met klaagzuchtige, verongelijkte kakeltypes. Als zij te lang delibereerden, sloeg hij met zijn hamer op de kansel onder het briesen van de woorden ‘Hoc volo, sic iubeo’. Dat deed zelfs de meest obstinate gevallen terugdeinzen in hun stoel, maar vanmiddag hadden woorden niet geholpen. Het vrouwspersoon had ijskoud uitgesproken haar acties te zullen voortzetten. Mr. Moshavot had niet meer kunnen doen dan het maken van een vervolgafspraak.

“Zeg Laura, wat vind jij eigenlijk van het liberalisme?”
“Weet u Meester, de rechtsliberalen zie ik nog wel zitten, maar ik zou het niet in mijn hoofd halen op D66 te stemmen. Krijg de indruk dat de leden op grond van het halo-effect geselecteerd worden, hoewel ik Viesepoes van der Laan eerder eng dan aantrekkelijk vind, en maar het vermoeden blijf houden dat ze ooit in de broek van Van den Broek zat om haar carrière te starten. Boris Dittrich vind ik zeker ook een engerd, vooral vanwege zijn onbeschofte-lulopmerking toen Theo van Gogh die Dyab Abou Jahjah de pooier van de profeet noemde, wat ik een verrukkelijke vondst vond. Nu de pooier voornemens is terug te keren naar Libanon zal het daar wel weer een brandhaard worden.”
Mr. Moshavot schuddebuikte. Wat een heerlijke humoreske.
“Wil je niet even gaan zitten Laura?”
“Nu direct Meester?”
“Jawel, hoc volo, sic iubeo.”
Zonder tegen de sputteren ging Laura zitten en begon haar bloesje los te knopen. Mr. Moshavot grimlachte. Was die querulante ook maar zo.

Categorieën: Vervolg verhalen

17 reacties

Martijn · 11 mei 2005 op 12:06

Geachte heer / mevrouw Manchet,

In mijn verwoedde pogingen uw epistel, ware het al artikelen inclusief de subalternen tot mij te nemen, bracht uw typoscript mij op het volgende idee. Daar uw querulante een metafoor voor de samenleving, of een afspiegeling daarvan blijkt te zijn, is het voorwaar mogelijk daadkracht alsmede normen inclusief bijbehorende waarden te bundelen in een nieuw te scanderen parool; [i]De Maatschappij el Dantesk, maakt de waan der Querulante, immer meer grotesk.[/i]

Daar mijn persoon in kwestie juridische gezien een leek evenals een overlaat genoemd mag worden, kwam ik al concluderend tot de slotvraag waarin besloten ligt, of indien verstande bij benadering besloten ligt, hoe u jegens octrooiaanvraag mijnerzijds betreffende dit te Maatschappelijk draagkrachtige wapenkreet aankijkt?

In afwachting van u antwoord teken ik geheel in stijl:

Groet Martijn 😀

Ma3anne · 11 mei 2005 op 18:49

Magister dixit.
Ben zeer benieuwd wat Laura er werkelijk van vindt. 😛

Wright · 11 mei 2005 op 19:09

[quote]Mr. Moshavot grimlachte[/quote]

Grimlachte?
Wat een mooi woord! 😀

KingArthur · 11 mei 2005 op 20:04

Wat een heerlijke vertelling weer 🙂

archangel · 11 mei 2005 op 20:18

Voor ingewijden vertoont de toon en stijl (mijns inziens in ieder geval) behoorlijk wat overeenkomsten met de Guggenheimer-epistels van Herman Brusselmans (en het woord ‘grimlachen’ zou veel mensen die ooit een verplichte literatuurlijst op school hebben gehad ook bekend kunnen voorkomen….)

Maar dat staat helemaal los van het feit dat ik kick op dit soort verhalen 😀 Meer!

champagne · 11 mei 2005 op 20:44

Het blijft boeien, de perikelen van Mr. Moshavot en zijn onderdanige Laura 😉

pepe · 11 mei 2005 op 21:45

Al wil de aap niet uit de manchet komen, zijn schrijfsels gaan er wel in als koek 😉

Ze zijn gewoon smulbaar…

ignatius · 11 mei 2005 op 23:03

Om niet in herhaling te vallen sluit ik me bij archangel aan.

Inderdaad ‘grimlachte’, waar heb ik dat toch meer gelezen?

archangel · 11 mei 2005 op 23:11

Zo even uit het blote hoofd: ‘Snikjes en grimlachjes’ van ene heer Paaltjens, kan dat? 19e eeuwse woordspelingen!!!

Ma3anne · 11 mei 2005 op 23:31

Heel goed, Archangel, maar mogen het ook gewoon ‘snikken’ zijn? 😛

archangel · 12 mei 2005 op 08:59

Absoluut… ook mijn geheugen blijkt niet onfeilbaar te zijn 😉 Bedankt voor de aanvulling.

Mosje · 12 mei 2005 op 09:26

Snikken en grimlachjes, ik had het op mijn literatuurlijst staan.
Maar nu de hamvraag. Piet Paaltjens was het pseudoniem voor …..?

Eddy Kielema · 12 mei 2005 op 11:00

…[url=http://cf.hum.uva.nl/dsp/ljc/paaltjens/]François Haverschmidt[/url], een dichtende dominee!

Louise · 12 mei 2005 op 11:49

Mooi sfeertje heb je neergezet. Mooi verteld ook. Ik waande me even daar in die kamer, een dik rood tapijt en dan een hele tijd geleden (maar niet als Laura hoorrrr ;-))

Dees · 12 mei 2005 op 18:49

Handig he, pseudoniemen…

Manchet · 12 mei 2005 op 20:24

Waarde Martijn,

Laat Moshavot zich door zijn hartstochten beletten de zonnige heuvel der deugd te bestijgen? Of zal hij voor eeuwig in de hel leven met zijn Laura? Of is Laura juist zijn gids en begeleider? De Vergilius? Of is het de querulante die hem tot inkeer brengt en leidt naar de gelukzaligheid van het paradijs?
Hier lijkt zich een goddelijke komedie af te spelen, waarde vriend. En tot het moment dat het doek valt zou ik mijn vingers niet branden aan een octrooiaanvraag.

Moshavot

Mup · 12 mei 2005 op 21:00

Ook al zou je neigen tot medeleven voor Laura, toch heb ik met Mr. te doen, hij weet niet half waar een Laura toe in staat is,

Groet Mup.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder