Men neme een mooie, zwoele zomeravond. Men neme een oververhitte, enigzins labiele vrouw met een handicap, laten we haar maar Annie noemen voor het gemak. Men neme een aardige buurman, die niet neerkijkt op de Annie’s van deze wereld maar ze juist helpt. De Annie in dit verhaal is mijn biologische moeder, die mij echter niet heeft opgevoed. Ik zie haar wel met enige regelmaat, zodat zij van mijn kinderen, en mijn kinderen van haar kunnen genieten. En wie weet, wij misschien ook nog een beetje van elkaar. Afgelopen dinsdag had ik Annie opgehaald voor een dagje bij mij thuis. Gezellige lunch in de tuin, gewinkeld in dorpje dichtbij, nog een ijsje toe op een terrasje en vervolgens weer richting Amsterdam naar haar eigen huis. Niets aan de hand, zou je zeggen. Maar ja, het was warm, de man van Annie is ook niet bepaald een begripvol type, en binnen een paar uur vloog het servies door de keuken. De buurman besluit in te grijpen, neemt Annie mee in zijn auto naar een soort stadstrandje in IJburg en weet haar weer te kalmeren.

Op weg terug naar de auto wankelt Annie een beetje en ze valt, plons in het water. Annie zou Annie niet zijn als ze daar niet om lachte, en ze staat weer op. Het is eigenlijk wel lekker koel zo. Ze doet twee stappen en valt weer. Dit keer staat ze niet op, maar begint de boel bij elkaar te schreeuwen. De aardige buurman trekt haar met veel moeite op het droge, want de omstanders voelen er weinig voor een handje te helpen.

Drie kwartier later is de ambulance er. Ja, inderdaad, het staat er goed: drie kwartier later is de ambulance er. Je zal maar ergens in een gehucht in Groningen vallen, dan ben je blij als ze er binnen een dag zijn denk ik zo. Annie wordt in de ambulance gelegd, en de buurman tuft met zijn auto achter ze aan. Na een heleboel gehannes wordt besloten Annie naar het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis te brengen. Na een paar dagen het verplegend personeel daar te hebben meegemaakt ben ik er inmiddels van overtuigd dat het woord Lieve geschrapt kan worden. Krengerige zou een betere omschrijving zijn.

Annie heeft een gebroken heup. Om drie uur in de ochtend (!) komt een eerste hulp arts tot die conclusie. Jammer alleen dat er niemand op het idee komt om behalve haar broek, ook de rest van haar natte en zanderige kleren uit te trekken. Dat gebeurt pas om elf uur ’s ochtends, als ze klaar wordt gemaakt voor een spoedoperatie.

Na de operatie wordt Annie naar een zaaltje gebracht. De mevrouw naast haar is ergens achter in de negentig, en zit stilletjes op een stoel naast haar bed de dagen door te brengen. Geen kaart of bloemetje van wie dan ook in zicht. De mevrouw schuin aan de overkant is ook ver in de negentig en zo dement als de spreekwoordelijke deur. Ze zit vastgebonden in haar bed, en roept zo af en toe iets in de trant van: “Dames! Dames! Wilt u nog een kopje koffie met iets lèkkers?”. Ook daar geen kaart, bloemetje, of zelfs maar een appeltje in zicht. De thee wordt door zo’n lieve verpleegster op haar tafeltje gekwakt, hoe ze er met haar vastgebonden handen bij moet komen is duidelijk niet haar zorg.

Tegenover Annie ligt een man. Vrolijke vent, rasechte Amsterdammer, die zijn dagen al mopperend op het ziekenhuis doorbrengt. Kan me er inmiddels iets bij voorstellen. Op de vraag hoe hij zich voelt, hoor ik hem antwoorden: “Ik heb al vijf dagen niet gescheten, hoe zou jij je dan voelen?” Exit verpleger.

Annie ligt nu te wachten op een plaats in een verpleegtehuis. Als ze weer een beetje is opgeknapt moet ze gaan revalideren. Dat zal niet meevallen, ze heeft al een enkel die voorzien is van pennen en schroeven, een dito pols, en een rug waar een stukje uit mist; drie mislukte hernia-operaties doen wonderen voor je mobiliteit.

Het personeel in het OLVG heeft vaste taken. Ieder heeft zijn of haar eigen patiënten, en men zal nog geen rietje in een glas water steken als je op het lijstje van een collega staat. Laat staan dat ze je een handje zullen helpen als je je wilt omdraaien. Oude mensen worden vastgebonden in hun bed omdat er te weinig personeel is. Bezoek wordt schandalig behandeld, omdat men hun mening over de Annie’s van deze wereld al klaar heeft. Een klein beetje empathie, is dat nou zoveel gevraagd? Iemand van in de vijftig, die haar leven op haar manier heeft geleefd, misschien niet volgens de normen en waarden van de maatschappij, moet je daar nu echt zo op neerkijken als je voor een verzorgend beroep kiest? Ze heeft niet gemoord, verkracht of opgelicht. Ze heeft alleen maar de verkeerde mannen getroffen en de verkeerde keuzes gemaakt. Dit is nu onze wereldberoemde “verzorgingsstaat”. Ze kunnen het beter een ziekenhuissoap noemen.


13 reacties

Mosje · 7 juli 2005 op 15:36

Tja, de gezondheidszorg. Staat erg ter discussie de laatste tijd, en jij doet er nog een schepje bovenop. Een mooi schepje mag ik wel zeggen.

Mag ik toch een opmerking maken?
Niets zo moeilijk als een passende inleiding schrijven. Een pakkende teaser.
Daar ben je niet helemaal in geslaagd. Je begint uit te leggen wie Annie is en zo.
Laat die hele eerste alinea weg, en je stukje staat nog fier overeind. Wie en wat Annie is blijkt wel uit de rest van de tekst.
Tja, anderen zullen wel weer reageren dat die eerste alinea er toch echt bijhoort, en dat ik meneer Bondig ben enzo, maar ik vind je teaser zwak.

WritersBlocq · 7 juli 2005 op 17:33

Drukte tussen mijn oren, stilte door deze woorden Domicela, je hebt aardig wat van mijn radertjes aan het werk gezet. De uitsmijter vind ik zo knap, kippenvel-alinea. Sterkte met de situatie, knuf van mij.

KawaSutra · 7 juli 2005 op 18:04

Domicela, je hebt hiermee weer een chronisch maatschappelijk probleem uitgelicht. Dit zal in de toekomst nog een hot item worden waar wij zelf persoonlijk ook mee geconfronteerd worden als de politiek niet wat meer vooruit gaat kijken. De laatste alinea legt de gevolgen van die politiek bedroevend bloot. Zal af en toe best aan slecht personeel te wijten zijn maar de goedwillende verpleging kan door werkdruk ook vaak geen kant meer op. 😕

De tweede alinea zou m.i. een veel betere intro vormen. Een deel van de informatie uit de inleiding had je beter kunnen verwerken in de rest van het verhaal. 🙂

@Mosje:
[quote]Tja, anderen zullen wel weer reageren dat die eerste alinea er toch echt bijhoort, en dat ik meneer Bondig ben enzo, maar ik vind je teaser zwak.[/quote]
Nee Mosje, ik geef je deze keer gelijk en ja; jij bent meneer Bondig. 😀

champagne · 7 juli 2005 op 19:24

Ik hoop dat dit verhaal de uitzondering op de regel blijkt te zijn..gruwel.

Ik wil nog wel vermelden dat structureel werken met forse onderbezetting het vak van verzorgende of verpleegkundige in verpleeghuizen e.d. niet gemakkelijk maakt Er blijft nauwelijks tijd voor een humane verzorging, met voldoende tijd en aandacht voor de persoon achter de patient.

pepe · 7 juli 2005 op 20:04

“t Is triest gesteld met de mindervalide mensen. Mooi beschreven deze column.
Ziekenhuis-drama-soap dan toch zeker?

Li · 7 juli 2005 op 20:11

Wat een triest verhaal. Geen soap maar een drama.:-(

Li

Troy · 8 juli 2005 op 11:24

Een mooie column. Ik voelde erg met Annie mee. Heb in mijn leven verschillende mensen uit haar “categorie” ontmoet, dus ik kon me haar helemaal voorstellen.

Grt Troy

Louise · 8 juli 2005 op 13:42

ik krijg het er helemaal koud van…

sally · 8 juli 2005 op 16:51

Indrukwekkend.

Liefs
Sally

bert · 8 juli 2005 op 19:55

Ja, dit zijn de randverschijnselen van onze democratie. Het zou echt anders moeten. De politiek scoort liever op andere punten.

Ma3anne · 8 juli 2005 op 20:14

Vreselijk. Toen mijn beide ouders laatst samen in het ziekenhuis lagen zijn ze niets tekort gekomen en zelfs een beetje verwend door de meeste verpleegkundigen. Maar er liepen er een paar tussen! Ongelooflijk wat een bitches. Pure arrogantie en zich verschuilen achter de drukte. Snauwen en grauwen als je gewoon iets vroeg.

In het belang van de ouwetjes heb ik toen mijn mond gehouden, maar wat had ik er een paar flink aan willen pakken zeg!

Dit soort columns kunnen niet genoeg geschreven worden. Het moet onder de aandacht gebracht blijven worden hoe slecht er soms met mensen wordt omgegaan in de zorg. maar liever niet iedereen over één kam scheren. Er zitten ook engelen tussen.

Bakema_NL · 8 juli 2005 op 20:53

Met een moeder die bijna d’r hele werkende leven in de zorg zit…bejaardenzorg, geen ziekenhuis….hoor ik ook wel eens wat “vreemde” verhalen. Te weinig mensen vaak, het eten geef je vaak nog niet aan je hond, mensen aan hun lot overlaten…….maar wel vaak tijd voor vergaderen, ongelooflijk.

En het olvg, geinig, ik werk zowat om de hoek.

Dees · 9 juli 2005 op 09:04

Annie heeft vast een verhaal, een echt verhaal. En dat daar aan voorbij wordt gegaan is sowieso kwalijk. Maar wel een trend. Dat het personeel doet wat het kan om het hoofd boven water te houden, klopt ook. Het is niet om aan te zien en toch gebeurt het in een land dat blaat over normen en waarden, maar aan grote armoede lijdt en daar niets aan doet. Mooi verhaal. Ook moedig trouwens.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder