‘Zo gepiept’

Nadat ik een tijdje had zitten nadenken over de merkwaardigheid van deze uitdrukking typte ik ‘het’ in het zoekbalkje van Google.
Synoniemen te over maar nergens komt de herkomst van deze mysterieuze uitdrukking naar boven en vervolgens sloeg mijn fantasie op hol.

Komt het misschien uit de tijd dat ratten in ons midden leefden? Stamt het uit de periode waar hele huishoudens uitgeroeid werden door de Zwarte dood, veroorzaakt door de uitwerpselen van deze nijvere diertjes? Ik kan me zo voorstellen dat er in elke kamer een soort rattenval stond waar met kaas of stukjes brood de beestjes de val werden ingelokt en nog nasputterend stierven. Zo. gepiept.

Of komt het uit een nieuwer tijdperk zoals de vleesindustrie waar jonge piepkuikens de nek wordt omgedraaid of nog erger, dat ze met z’n allen op een kluitje luid piepend worden vergast? Zo gepiept.

Aardappeletende Nederlanders zouden ook wel eens de oorsprong van deze uitspraak kunnen zijn. Terwijl in de keuken voor het ganse gezin inclusief aanhang ‘de piepers’ werden gejast (ontdaan van schil dus eigenlijk ontjast?) werden de kinderen ook aan het schillen gezet. Vele handen maken licht werk. Zo gepiept, die piepers. (hetgeen weer een ander vraagstuk oplevert. Piepers?)

Het kan ook zo zijn dat de uitdrukking voortkomt uit iets niet zo voor de hand liggends als piepende huifkarwielen die gesmeerd werden met beetwortelsmeer. ‘Eerst piepten ze, nu niet meer’.

Misschien betekende ‘piepen’ vroeger poepen en was het simpelweg een opgeluchte uitlating ná gebruik van het schijthuis of de po? Zo! Gepiept.

Tegen kleine kindjes wordt regelmatig gezegd dat ze niet zo moeten ‘piepen’. Zeuren om niks of zich aanstellen dat tot halt geroepen wordt door een flinke tik? Zo, gepiept! (verleden tijd)

Zo gepiept, dit stukje.

Wie de juiste herkomst weet gaat door voor de wasmachine!