,,Ik haat zondag”, bijt ik mijn moeder toe terwijl ze een elastiekje om mijn haar draait. Het rubber rukt haren uit mijn hoofd en dat doet pijn. Zij trekt zich er niets van aan. Met haarspelden schuift ze weerbarstige pieken tegen mijn schedel, knoopt als extraatje een truttige strik in mijn paardenstaart, en lacht. We gaan naar de kerk. Mijn schoenen glimmen als spiegels. Mijn zondagse jurk staat strak van het stijfsel. Ik lijk wel een wandelende bonbondoos met een strik eromheen. Het pronkstuk van mijn ouders. Ze begroeten hun broeders en zusters met een koninklijke hoofdknik en slepen mij de kerkbank in. Een brok onwil die moet horen, zien en zwijgen. Anderhalf uur lang mag ik lijden op een kontonvriendelijke houten bank met als beloning een pepermuntje.
Ik haat de kerk. Snap de liedjes niet. Begrijp de preek niet en griezel van de dominee die hel en verdoemenis de kerk in spuwt. Het allerleukste woord van de kerkdienst is ‘amen’. Dan ben ik er weer een week vanaf.

,, Ik haat zondag”, roep ik tegen mijn vader als we weer thuis zijn. Hij heeft de radio aangezet en schurkt zijn oor tegen de luidspreker. ,, Ssssst”, sist hij.
Het is tijd voor het wekelijkse praatje van G.B.J Hilterman die ons lastigvalt met de toestand in de wereld. Het duurt meer dan een kwartier. Mijn vader schudt zijn hoofd en humt afkeurend. Ondertussen serveert mijn moeder een bord soep in de hoop dat ik mijn mond houd. Met een somber gezicht drukt mijn vader de radio uit.
,,Het gaat niet goed met de wereld. Er komt vast oorlog”, verzucht hij.
Ik verfoei Hilterman tot in het diepst van mijn ziel. De zondagverpester.
Mijn moeder glimlacht stilletjes.

Mijn vader doet een middagdutje en ik moet stil zijn. Buiten is er geen kind te zien. Ze mogen niet buiten spelen omdat het de zondagse rust verstoort, of zijn op familiebezoek. Maar als de zon schijnt, dan hebben we geluk en komen we elkaar in het park tegen. Pronkend flaneren we met onze families langs de vijvers. Hollen en spelen zijn verboden. Op tijd vertrekken we naar huis voor een tweede rondje kerk. Mijn moeder en ik blijven thuis. Zij overhoort het psalmversje dat ik maandagochtend moet kennen. Een knoop in mijn buik. Hoofdpijn. Ik leer het nooit.

Vandaag ga ik theedrinken bij mijn moeder. Zondag is mijn vrije dag. Ik vertel dat we hebben uitgeslapen. Dat we met de hond naar het strand zijn geweest en iets hebben gedronken op een terras. Dat ik tussendoor heb gewassen en dat het wasgoed nu in de zon hangt te drogen. Het is een heerlijke zondag, besluit ik.
Mijn moeder zit aan de tafel. Ze heeft een mooie jurk aan. Het kapsel keurig in de krul.
Haar man is gestorven. De kinderen de deur uit. Haar vrienden, zussen en broers hulpbehoevend of dood.
Winkels dicht. Niemand belt. Nauwelijks bezoek. Steeds vaker alleen.
,, Ik haat zondag”, fluistert mijn moeder.
In haar ogen glinsteren tranen.

Categorieën: Thema column

Avatar

Li

Liever gek dan 'grijs'. (O)mama Li doet maar wat. Schrijft voor een scholengroep, een ouderenblad en voor schrijfgroep Undercover. Is na 10 jaar weggereorganiseerd bij het Alphens Nieuwsblad. Werkt 30 uur per week als bovenschoolse coördinator TSO bij SCOPE Scholengroep.

17 reacties

Avatar

Dees · 5 oktober 2008 op 10:00

Li, wat prachtig. Echt heel mooi geschreven. Je jeugdige zondagen waren ook de mijne, maar dan een generatie later. Je laatste alinea sets chills up my spine. Blij dat je de kast nog uitkomt voor een themacolumn links of rechts.

Avatar

WritersBlocq · 5 oktober 2008 op 10:59

Li, wat een prachtplaatje heb je geschreven. Ik voel de benauwdheid, de beperkingen, het keurslijf. En dan ineens… die laatste alinea, brrrr, duimendik kippenvel.

Dikke knuffel, Pauline.

Avatar

KingArthur · 5 oktober 2008 op 14:33

Ik blijf bij mijn eerste reactie, wat een mooie tekst. Bij mij lagen vroeger de verhoudingen andersom. Ik was misdienaar (het schijnheilige boontje :-)) maar kon wel janken als we na de ochtendmis niet meer naar het avondlof gingen.

Avatar

trawant · 5 oktober 2008 op 15:08

Prachtig beschreven..Brengt me terug in de tijd van mijn eigen gedwongen kerkbezoek op zondag..
In korte broek tot ver in oktober..
Soms lukte het me om als er even niemand in de kamer was, de wijzer van klok een stuk vooruit te schuiven, zodat we het niet meer zouden halen en iedereen een excuus had om met een nauwelijks verholen zucht van verlichting thuis te kunnen blijven.

Avatar

pally · 5 oktober 2008 op 15:58

Erg mooi, Li! De sfeer van die ‘moet wel en mag niet’zondagen met hun benauwende sfeer geweldig beschreven. Als Katholiek opgevoed meisje hoefde ik dan maar een keer ter kerke en er werd wel minder hel en verdoemenis gepreekt. Maar alles was zonde, dus je ging constant gebukt onder schuldgevoel….

:wave: :wave: :wave: groet van Pally

Avatar

KawaSutra · 5 oktober 2008 op 16:24

Uitstekend beschreven die zondagse sleur van vroeger. Gelukkig heb ik net als King wat positievere herinneringen aan de kerkgang. Ik vond de Latijnse missen in de Katholieke kerk prachtig. Maar ik kan me wel goed indenken hoe jij de kerk hebt ervaren. Zeker na dit verhaal. Dan kun je je ook geen zondagskind voelen.

Avatar

Ma3anne · 5 oktober 2008 op 19:05

Mooi die beelden van vroeger. Niet echt herkenbaar, omdat het bij ons buiten het katholieke zondagsplichtelijke kerkbezoek juist de gezelligste dag van de week was met tripjes naar het bos of het zwembad en naar familie met veel nichtjes en neefjes.

Prachtig, hoe je die link legt tussen je eigen zondag-ervaringen vroeger en die van je moeder nu. Beiden hebben jullie heel andere ervaringen vanuit de traditie, maar de conclusie is dezelfde.
Het beeld van je moeder in mooie jurk en haar in de krul is zo vreselijk aandoenlijk.
[quote]Vandaag ga ik theedrinken bij mijn moeder.[/quote]
Dit klinkt afstandelijk, maar het voelt als zelfbescherming. In de laatste regels lees ik het machteloze gevoel van het ‘kind’ ten opzichte van haar oude, eenzame moeder.

Zo hrknbr!

Avatar

arta · 5 oktober 2008 op 20:47

Jeetje, Li, ook hier kippenvel na de laatste alinea. Heel subtiel heb jij een tijdsbeeld weergegeven en ook heel subtiel, en juist daardoor indringend, de zondagen van nu voor de mensen van ‘toen’.
Mooi!
🙂

Avatar

Mien · 6 oktober 2008 op 07:39

Herkenning … die herfstige zondagstilte!
En dan komt ook nog eens die maandag er achter aan. 😥

Mien Gebed

Avatar

lisa-marie · 6 oktober 2008 op 09:46

Gelukkig heb ik deze beklemmendheid nooit gevoeld maar kon hem nu wel voelen.
En dan die laatste alinea gewoonweg kippenvel…
Het raakt me en ontroert ook tegelijkertijd, ik heb genoten van het geheel :wave:

Avatar

Mup · 6 oktober 2008 op 10:00

Zo mooi rond geschreven, met heel veel inhoud. Het vertellen van wat je die zondag gedaan hebt als je op de thee gaat, met een ondertoontje van;’zo kan het ook, ma’, en dan je moeders reactie, kippenvel weer,

Groet Mup.

Avatar

doemaar88 · 6 oktober 2008 op 13:37

Heel erg mooi geschreven. Klopt van alle kanten 😀

Avatar

Prlwytskovsky · 6 oktober 2008 op 19:34

Zo ging dat in die jaren, ja.
Kerk, soep, Hilterman en … voetbal! Vervolgens was de zondag voorbij.

Een verhaal om in te lijsten. 😉

Avatar

Anne · 6 oktober 2008 op 21:56

Prachtig Li.

Avatar

Li · 6 oktober 2008 op 22:41

Wat een lovende woorden allemaal(om in zondagse termen te blijven).:oeps:
Deze reacties voelen als een warm dekentje.
Of als thuiskomen na een lange reis.

Ik hoop weer wat vaker mijn neus te laten zien.
King heeft alvast een eerste zetje gegeven.
Lieve King. Mijn dank is groot :kus:

Li

Avatar

pepe · 7 oktober 2008 op 14:49

Adembenemend.
En hier en daar zo hrknbr.

Fijn dat je weer te lezen bent. Dank je King.

Avatar

Elisa · 24 oktober 2008 op 17:11

Deze gevoelige dame heeft tranen in haar ogen! Erg mooi geschreven!

Geef een antwoord