Ik loop door de stad en heb ineens een ontzettende trek in een vette hap, dus bij de eerste de beste snackbar naar binnen om wat te bestellen.
De dame achter de toonbank kijkt mij vriendelijk aan en zegt: ‘Wat mag het zijn mijnheer?’.
‘Doe mij maar een patatje oorlog.’ zeg ik terwijl ik bijna kwijlend naar de uitgestalde lekkernijen kijk. Zij steekt haar hand verwachtingsvol uit, en ik denk dat zij al wilt afrekenen. ‘Uw zorgpas alstublieft.’ zegt ze en de toon is al minder vriendelijk.
‘Mijn zorgpas?’ zeg ik stamelend, en ik overhandig haar het stukje plastic. Want dat patatje oorlog moet er komen, ongeacht wat.
‘Ah, u heeft het laatste referendum dus ook gemist.’ hoor ik haar nog zeggen terwijl ze mijn pasje door de sleuf trekt. Het apparaat piept alarmerend.
‘Ik zie het al, u heeft alleen het basispakket, meer dan een broodje gezond kan ik er niet van maken.’ en vergenoegd geeft ze mijn zorgpas terug.

‘Referendum?’ stamel ik en ik zie mijn gefrituurde aardappelen al in rook opgaan.
‘Jawel, gezond Nederland heeft besloten dat mensen die ongezond leven meer zorgpremie moeten betalen. Aangezien u niet de nodige toeslag heeft betaald mag ik u niets anders verkopen.’
Haar houding is bijna vijandig te noemen, wat kan macht toch vreemde dingen doen met mensen.
Ik moet de neiging om die frietgriet over de toog te trekken onderdrukken, en zeg: ‘Nou, dan haal ik mijn piepers wel ergens anders!’
‘Dat gaat lastig worden mijnheer, elke snackbar is inmiddels aangesloten op het LFR, dus ik geef u weinig kans!’ glimlacht ze vals.
‘LFR?’ brom ik vragend.
‘Landelijk Frituur Register, alle zorgverzekeaars en snackbars zijn inmiddels gekoppeld!’ en zij gaat verder met een andere klant, die mij wat meelijwekkend aankijkt.
Ik loop bijna kokend van woede de snackbar uit, weer zo’n actie van die macrobidioten.

Een beetje crimineel uitziend nerdy ventje spreekt mij fluisterend aan: ‘Zorgpas niet in orde mijnheer?’ en haalt zijn I-Pad al uit zijn rugzakje.
‘Hoezo? Zie ik er zo uit dan?’
‘Jawel, en voor een kleine bijdrage heb ik uw probleem zo verholpen. Laat mij die zorgpas maar even zien’ zegt hij.
Benieuwd wat voor wending dit krijgt geef ik mijn inmiddels vervloekte stukje plastic aan hem.
Hij houdt dit tegen een kaartlezer en ik zie zijn I-Pad even flitsen.
‘Wat zal het zijn mijnheer, het frituurpakket, het nicotinepakket, of het all-in pakket. ‘ en kijkt naar mij alsof ik uit de oertijd kom.
‘Wat ga je daarmee doen dan, en hoeveel gaat me dat kosten?’ vraag ik, en aangezien ik een stevige roker ben weet ik nu al welk pakket dat gaat worden.
‘Och mijnheer, zo’n zorgpas is simpel te hacken, beetje vergelijkbaar met de OV-chipkaart. Voor honderd euro heeft u nergens last meer van.’
Hij kijkt ineens verschrikt achter mij, geeft mijn pas terug en zet het op een rennen.

Ik kijk om en zie daar een man staan in een apart uniform met een pet op.
‘Wat zijn wij aan het doen mijnheer?’ vraagt hij gebiedend.
‘Wie bent u, en waarom vraagt u dat?’ zeg ik terwijl ik nauwelijks mijn lachen kan bedwingen. In het midden van zijn pet zie ik een embleem in de vorm van een puntzak.
‘Ik ben Fred van de Frituurpolitie, en ik wil u verzoeken mee te gaan naar het bureau om wat vragen te beantwoorden.’ zegt hij met een commandostem.
‘Nu moet je eens goed luisteren bromsnor, dit is een democratie, en je kan niet zomaar iedereen oppakken omdat hij trek heeft in een snack!’ zeg ik verontwaardigd.
‘Niets mee te maken mijnheer, regels zijn regels!’ zegt hij en haalt z’n handboeien uit zijn riem.

België lijkt opeens heel aanlokkelijk.


14 reacties

Mien · 19 mei 2011 op 13:05

Big Brother in de friettent.
Leuk gevonden.

Mien

Frans · 19 mei 2011 op 13:33

Tja, het kan er maar zo van komen. Je hebt een angstaanjagend toekomstbeeld luchtig beschreven. Alsof het al een feit is en we ons er inmiddels bij hebben neergelegd. Knap.

SIMBA · 19 mei 2011 op 13:46

Brrrrr, moet je toch niet aan denken dat dit gaat gebeuren.
Het is leuk geschreven maar je rommelt wat met interpunctie en hoofdletters en je bent ergens een letter vergeten in “zorgverzekeraars”.

Harrie · 19 mei 2011 op 17:27

Ik had laatst ook een pas nodig voor een boom die dwars over de weg lag. ik kon niet eens mijn eiegen bos meer in. Wat ook heel maf wwa dat die boom rood wit geschilderd was.

Mup · 19 mei 2011 op 18:51

Heel goed gevonden en pakkend beschreven :pint:

Groet Mup

arta · 19 mei 2011 op 18:55

Een heel leuk onderwerp lekker aangedikt geschreven. Tegenover een tijdje terug schrijf je nu veel dichter op de huid, wat veel lekkerder leest!
Wel wat slordigheden, maar dat valt een volgende keer te voorkomen…

Meralixe · 19 mei 2011 op 19:01

Hoed af voor dergelijke vindingrijkheid Op de rand van het mogelijke krijgen we een beeld van wat de overheid met de samenleving kan doen. Dat van België aanlokkelijk is ook aannemelijk. Daar kan men al regeren zonder regering.

Graag gelezen!!!

sylvia1 · 19 mei 2011 op 20:34

Origineel, met humor en een link naar de actualiteiten. Goed zeg.

BKVDM · 19 mei 2011 op 21:20

Hahaha, leuk verhaal. Daarom bak ik mijn friet zelf, met het licht uit en de gordijnen dicht! En uiteraard tap ik de stroom illegaal af.

lisa-marie · 20 mei 2011 op 08:38

Lekker luchtig en toch messcherp

jellino · 20 mei 2011 op 14:15

Ik heb na het lezen van jou column, direct mijn zorgverzekeraar gebeld en het extra comfort pakket afgesloten.

DreamOn · 20 mei 2011 op 21:21

Wat een ontzettend leuk bedachte column! (Ik krijg ineens een onbedwingbare zin in snacken, dus je wordt vriendelijk bedankt… :hammer: )

Fem · 21 mei 2011 op 07:52

Leuk gevonden Mart!

Stel je toch eens voor… pffff, het moet niet gekker worden!

Dees · 21 mei 2011 op 11:14

Ja, goed geschreven en geloofwaardig gebracht. Een van de betere van hier de afgelopen tijd! Een puntje, want hoewel rotterdammers er soms anders over denken, is het zij wil en niet zij wilt….

frietgriet vind ik een heerlijk woord trouwens en als je zo’n embleem met een puntzak noemt, zie ik de agent voor me. Erg leuk.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder