Voor de zoveelste keer steek ik de grijze binnenplaats over. Langs eindeloze muren en trambanen loop ik richting de huizen van zwartberookte schoorstenen. Vandaag kost het me niet meer dan 37 minuten om bij de deur uit te komen die altijd gesloten is. Stiekem gluur ik door het raam. In de verte zie ik de gedaante die mij zo bekend is en voor de zoveelste keer spreek ik mijn betovering uit. Op een dag zal alles terug bij het oude zijn. Rokend en drinkend zullen we ons verbazen over het hoe en waarom het leven zich zo plotseling bedacht leek te hebben. Je zult weer lachen om mijn flauwe opmerkingen en ik zal weer hopeloos in gedachten verzonken raken over al jouw theorieën die ik nooit echt zou begrijpen. We zullen Engelse puddingtaartjes bestellen en maar half opeten, en op zondag bezoeken we een kerk om ons daarna opnieuw voorgoed als atheïst uit te spreken.

Nog eenmaal kijk ik naar de sombere benedenwoning, de bevuilde tuimelramen, de knetterende vlammen van het haardvuur, de gedaante zittend aan tafel. Dit fragment zal zijn eigen beeld in mijn geschiedenis aannemen. Alsof er niets anders mogelijk was. Alsof alles sinds onze geboorten reeds beslist was: de ontmoeting en het afscheid. Diep verscholen in ieder mensenlot.

Deze winter is als alle anderen. Lege bladzijde; ongeschreven letters; koude, bevroren aarde die slechts rustig kan wachten tot de zon haar weer ontdooit. Op een dag zal hier gras groeien, bloemen zullen tot leven komen en alles zal in alle hevigheid ontkennen dat er ooit een winter bestaan heeft.

Voor de zoveelste keer, keer ik huiswaarts. Langs dezelfde eindeloze muren en dezelfde bochtige trambanen. Als ik doorloop zal het me niet meer dan 37 minuten kosten om bij de deur te komen die altijd openen zal.

Opnieuw zal ik mijn betovering afwachten, en opnieuw zal ik meegaan naar het volgende seizoen.

De lente, de zomer, de herfst en de winter: het voorjaar diep in mijn hart weggestopt.

Categorieën: Fictie

14 reacties

DriekOplopers · 3 januari 2007 op 09:22

Mysterieus als altijd, Troy! Je maakt me wel nieuwsgierig naar wie er achter die dichte deur zit…

In algemene zin maak ik je graag een welgmeend compliment voor je zeer bijzondere manier van schrijven.

Groet,

Driek

KingArthur · 3 januari 2007 op 11:07

Verlangen naar een nieuw voorjaar, het lijkt verder weg dan ooit. Laat ik deze tijd maar goed benutten. Bezinning om weer tot bloei te kunnen komen.

Als vanouds geschreven.

arta · 3 januari 2007 op 11:10

Heel erg mooi geschreven!
🙂

pally · 3 januari 2007 op 11:44

Een hele bijzondere sfeerbeschrijving!
Heel erg mooi geschreven.
Klasse, Troy!

Pally :wave:

Mug · 3 januari 2007 op 12:14

Mijn CX-2007 begint goed zo met onverwacht een column van jou!
Weer mysterieus, weer een paar keer moeten lezen, weer mooi! Ik hoop voor je dat je betovering werkt.

Shitonya · 3 januari 2007 op 12:46

Op vakantie geweest Troy? Welkom terug. Je bent geen haar veranderd. Weer een plaatje. 🙂

Troy · 3 januari 2007 op 13:32

Bedankt allemaal. Geen vakantie helaas, maar leuk om weer terug te zijn:-)

Troy · 3 januari 2007 op 13:35

Sorry, twee keer!

Dees · 3 januari 2007 op 19:28

Prachtig geschreven. Ben blij je weer te lezen hier.

KawaSutra · 3 januari 2007 op 20:20

Met recht fictie want de bevroren aarde is nog ver te zoeken. Maar je weet het wintergemoed weer prima weer te geven.

Siebe · 3 januari 2007 op 20:39

Inderdaad, wie ik hier niet meteen weer verwacht had terug te zien…

Erg mooi Troy. Ik zie dat je nog steeds in de rubriek ‘fictie’ instuurt. Toch is het op deze manier toegankelijker dan de (hoe?)veelbetekenende sfeerplaatjes van onder- en andere werelden. Dat is het voor mij althans.

Als je me een tijd geleden gevraagd zou hebben, dan zou ik kunnen hebben zeggen te denken of aan te nemen dat Troy gevallen was. Nu twijfel ik. Alsof het verscheiden van de zeilen van de Grieken aan de horizon haar deed besluiten wakker te worden.

We zullen zien of je belagers zijn verdwenen.

Groet,
Siebe

Li · 3 januari 2007 op 22:49

[quote]Deze winter is als alle anderen. Lege bladzijde; ongeschreven letters; koude, bevroren aarde die slechts rustig kan wachten tot de zon haar weer ontdooit. Op een dag zal hier gras groeien, bloemen zullen tot leven komen en alles zal in alle hevigheid ontkennen dat er ooit een winter bestaan heeft.[/quote]

Mooi, mooi, mooi.
Heerlijk dat je er weer bent. 😉

Li

Chantalle · 4 januari 2007 op 00:49

Dit gevoel heeft volgens mij weinig met fictie te maken, zo levensecht is het beschreven.

Prachtig!

Linkesoep · 4 januari 2007 op 01:01

Een hele mooie column.
Volgens mij eentje met een diepere betekenis.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder