De verschillen die je vaak tegenkomt in het dagelijkse leven wanneer je rekening moet houden met twee culturen kunnen heel grappig maar ook frustrerend zijn. Wat ik heb gemerkt is dat het al begint op de basisschool, wanneer je moeilijkheden krijgt met grammatica. Thuis spreek je een ander taal dan op school, dus elke ochtend even omschakelen naar de Nederlandse taal en s’middags weer omschakelen naar de andere taal, alleen het verschil is dat je op school moet leren volgens de Nederlandse taal, schrijven, lezen, praten en denken, thuis heb je dat niet, thuis is het makkelijker door gewoon te doen wat je hoort te doen, gewoon meehelpen met de afwas, afruimen van de tafel, bedienen wanneer er bezoek is, terwijl je broertjes gewoon op hun luie reet tv zitten te kijken, maar toch is dit allemaal niet zo moeilijk als op school. Het zit namelijk zo, thuis doe je wat je altijd al doet, het is niets nieuws, je bent eraan gewend, maar op school heb je naast het leren ook te maken met gevoelens, emotie, kinderliefde b.v. op het voortgezet onderwijs wordt dit heviger. Je ziet in je omgeving dat je vriendinnen vriendjes krijgen, met elkaar naar de bioscoop, disco etc. gaan. Dit is zo frustrerend om te zien als tiener, omdat je weet zodra je zoiets zou willen doen, dat je dan de grootste problemen van de wereld naar je toehaalt. Ten eerste zullen die luie broertjes van je opeens de zorgzame en de strenge broertjes spelen, waarvoor je dan moet uitkijken, of dat je ouders opeens heel erg veel waarde hechten aan het gezinsleven, dus dat het van buitenaf er altijd perfect moet uitzien, dat iedereen happy is in het gezin, terwijl ze zelf er geen ene moer aan doen.

Dus wat doe je, je neemt verkering, met een Nederlandse jongen, die niet in de gaten heeft dat hij eigenlijk een stomme fout is begaan, hij neemt verkering met een buitenlandse meid, waarvan hij denkt dat ze een relaxed gezin heeft die absoluut geen problemen zullen hebben met deze situatie, ja dat is ook zo, totdat ze erachter komen, omdat een stomme buitenlander je hand in hand ziet lopen met die jongen en het vertelt aan je ouders. Ik kwam er alleen maar met een preek vanaf, maar de angst die je op dat moment beleefd is zo hevig, dat je de volgende ochtend het gelijk uitmaakt met die Nederlandse jongen.

Dit maken heel veel buitenlandse meiden mee, ze zijn gewoon gedwongen om stiekem verkering te nemen, wanneer ze uit willen gaan met die jongen, moeten ze een heel goed plan verzinnen voor die avond, ze moeten ervoor zorgen dat de ouders echt denken dat ze bij de vriendin zit en daar thuis blijft en nergens naartoe gaat. Nou zulke vriendinnen zijn belangrijk, zo belangrijk dat je de volgende keer hetzelfde doet voor die vriendin.

Wat mij wel opvalt is dat het nu minder is, er zijn veel meer buitenlandse ouders die er helemaal geen moeite mee hebben dat hun dochter verkering heeft, dit zijn natuurlijk ouders die het vroeger in hun jeugd moeilijk hebben gehad met dit soort situaties, bij hun thuis was dit verboden. Alleen nu worden die ouders, die ruimdenkend zijn, die verwesterd zijn, niet geaccepteerd door het groepje (buitenlandse) ouders, die nog steeds ouderwets denken. Dit groepje (buitenlandse) ouders komen meestal oorspronkelijk uit kleine dorpjes uit het buitenland, daar denken ze ouderwets, dus nemen ze die gedachte mee naar Nederland. Net zoals wanneer je als Nederlandse naar het buitenland op vakantie gaat naar toeristische plekken en je alleen maar moderne vrouwen ziet, zonder hoofddoeken, met strakke kleding, bikini etc. Waardoor je zodra je weer terug bent in Nederland je als eerste aan je buitenlandse buurvrouw gaat vragen waarom zij nou een hoofddoek draagt, of aan je collega vertelt dat er ook hele mooie buitenlandse vrouwen zijn. Je vraagt dan om uitleg, want je denkt hoe kan dat nou, hier lopen ze rond in lange jassen en hoofddoeken, maar daar lopen ze in bikini’s? Eerlijk gezegd snap ik het ook niet helemaal, maar ik denk dat het ligt aan de plaats waar ze zijn opgegroeid, meeste buitenlandse vrouwen die in de grote steden opgegroeid zijn hebben te maken met een moderne samenleving, dus nemen ze het automatisch over, alleen de buitenlandse vrouwen die in kleine dorpjes opgegroeid zijn hebben te maken met een ouderwetse samenleving, die ze ook automatisch overnemen en meestal komen die mensen naar Nederland. De mensen die in steden zijn opgegroeid hebben geen behoefte om naar Nederland te komen, die hebben daar hun paradijs, ze werken, leren, maar genieten ook van het leven. Alleen die vrouwtjes in de kleine dorpjes hebben geen leven, zij snakken naar vrijheid, die denken dan dat ze dat krijgen wanneer ze met iemand uit Nederland trouwen, NIET DUS! Ik hoor vaak van buitenlandse vrouwen dat ze zich voelen alsof ze in een gevangenis terecht zijn gekomen in Nederland, dat komt vooral omdat ze niks mogen van hun man, die in een fabriek werkt en in de weekenden lekker aan het feesten is met zijn vrienden terwijl zijn vrouwtje thuis de kinderen verzorgd. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat elke buitenlandse vrouw die naar Nederland komt dit ook overkomt, er zitten ook hele slimme bij, die het van te voren duidelijk maken dat ze in Nederland ook willen leren, werken en uitgaan, dat lukt ze ook, en je hebt natuurlijk ook buitenlandse vrouwen bij die naar Nederland komen die gewoon geluk hebben, ze zijn dan getrouwd met een moderne buitenlandse man, die juist wil dat ze ook in Nederland gaat leren, werken en uitgaat, alleen je komt ze niet vaak tegen helaas.

Ik denk persoonlijk dat er heel veel buitenlandse meiden in Nederland zijn die veel moeten accepteren van hun families, op zich kan dat, het is je familie en aan bepaalde normen en waarden wil je je wel aan houden, alleen wat is de grens van acceptatie?


8 reacties

Avatar

pepe · 10 oktober 2004 op 17:44

[quote]Ik denk persoonlijk dat er heel veel buitenlandse meiden in Nederland zijn die veel moeten accepteren van hun families, op zich kan dat, het is je familie en aan bepaalde normen en waarden wil je je wel aan houden, alleen wat is de grens van acceptatie?[/quote]

Acceptatie van de ouders dat hun dochter/zoon, het leven anders wil leven dan zij zelf is (heel misschien??) ook een mogelijkheid.
Je hebt een moeilijk onderwerp gekozen.
Familie kan je niet kiezen, je vrienden wel, maar ik begrijp in dit geval kan dat dus ook niet.

Ik hoop dat jij wel kan leven zo je wilt. In vrijheid.

Avatar

Bakema_NL · 10 oktober 2004 op 19:34

Prima stukje en voor mij informatief gezien totaal niks nieuws. Maar slechts weinigen hoor je er over of schrijven er over. Ik hoor dit zo vaak, vooral op het werk. Ontzettend leuke meiden, zeer vrij (wil je niet weten af en toe) in de omgang en gewoon een uitgesproken mening. Maar naar het werk toe en van het werk af gaat de hoofddoek om en lijken zij op slag te veranderen. Want veel dragen dat ding alleen vanwege die inderdaad ouderwetse ouders en die “luie” broertjes die geen moeite hebben met het aanduwen van een Hollandse varkens-etende jongedame, maar wel een probleem hebben met hun zus die het toevallig, of minder toevallig, wel ziet zitten met een oerhollandse knul of wat dan ook……dat hoor ik zo vaak van hen. En natuurlijk zijn er bij die de hoofddoek ook of alleen om andere redenen dragen, maar de reden ouders (vader) en broers hoor ik toch wel heel erg vaak.
Herkenbaar stukje.

Avatar

Bakema_NL · 10 oktober 2004 op 19:34

Sorry, dubbelpost.

Avatar

Mup · 10 oktober 2004 op 19:55

Pittig. Goed naar voren gebracht.

[quote]dat komt vooral omdat ze niks mogen van hun man, die in een fabriek werkt en in de weekenden lekker aan het feesten is met zijn vrienden terwijl zijn vrouwtje thuis de kinderen verzorgd.[/quote]

Over bovenstaande had ik laatst nog een ‘discussie’ omdat het helaas ook nog heel veel voorkomt bij mannen en vrouwen in Nederland, die niet te maken hebben met twee verschillende culturen,

Groet Mup.

Avatar

DB · 10 oktober 2004 op 20:28

Pepe bedankt voor je reactie.

Gelukkig is het niet zo extreem bij mij. Inmiddels ben ik (en mijn family) daar te verwesterd voor:):):)

groetjes DB

Avatar

ignatius · 11 oktober 2004 op 14:14

Goede, weldoordachte column .
[quote]Wat ik heb gemerkt is dat het al begint op de basisschool, wanneer je moeilijkheden krijgt met grammatica. Thuis spreek je een ander taal dan op school, dus elke ochtend even omschakelen naar de Nederlandse taal en s’middags weer omschakelen naar de andere taal, alleen het verschil is dat je op school moet leren volgens de Nederlandse taal, schrijven, lezen, praten en denken, thuis heb je dat niet[/quote]
Begrijp je probleem. Nu heb ik daar minder last van, maar als ik vroeger een bijvoorbeeld engelse tekst las vertaalde ik deze eerst in mijn eigen dialect en vandaaruit naar het Nederlands. Troost je, over het algemeen ontwikkel je dan wel een relatief goed taalgevoel, omdat je gewend bent meer op de nuances te letten.

Als mensen vanuit een traditionele omgeving opeens in een (post)moderne samenleving geplaatst worden is, naar mijn mening, het vasthouden aan traditionele normen en waarden vaak nog hun enige houvast. Of dit goed of slecht is kan ik geen uitspraak over doen, denk dat dit afhankelijk is van ieders persoonlijke (gezins)situatie. Met twee maten meten is echter nooit goed te praten. Doch anderzijds, zou jij het prettig vinden als je dochter onvoorwaardelijk mee zou doen aan het vaak ordinair losbandig gedrag van bepaalde vrouwen/meisjes, waarover wij mannen over het algemeen zeer te spreken zijn, doch die achter hun rug voor alles wat lelijk is worden uitgemaakt en waarmee de meeste mannen het niet in hun hoofd zullen halen een gezin te stichten of een serieuze relatie mee aan te gaan? Kan me de angst en onzekerheid wel enigszins voorstellen van veel ouders voor wie dit totaal onbekend gedrag is. Dat daarbij in ‘het beschermen van’ vaak naar de andere kant wordt doorgeslagen is eveneens niet goed te praten. Eigenlijk is het een kwestie van vertrouwen waarvan in de opvoeding al de basis gelegd dient te worden en waarbij, in mijn visie, de overgang van een collectieve eer en schaamte-cultuur naar een cultuur met meer indidviduele verantwoordelijkheid een essentieel onderdeel vormt.

Avatar

Ma3anne · 11 oktober 2004 op 19:55

Als ik zo in deze column de verschillen lees tussen de beide culturen, denk ik meer aan anachronismen. Het is alsof ik over mijn eigen jeugd lees in de vijftiger jaren. Qua taal: thuis dialect en op school Nederlands, qua rolverdeling tussen man en vrouw en qua bemoeizucht van ouders ten opzichte van hun kinderen. Maar toen klopte het thuis en buitenshuis met elkaar. Nu zit er, als ik het zo beschouw een verschil in tijdperk tussen, meer dan verschil in cultuur. De thuiscultuur ligt vijftig jaar achter bij de cultuur buitenshuis. En het lijkt me knap lastig om daarmee om te gaan.

Avatar

Dees · 11 oktober 2004 op 22:26

Het lijkt me een erg lastig dilemma, om mee te worstelen. Zeker aangezien je hele basis ervan doorspekt is. Bijna een dubbelleven…

Geef een reactie