Laatst kwam ik met een collega te spreken over de huwelijkse staat. Hij leefde momenteel in onmin met zijn vrouw als gevolg van een verschil van mening. Zij sliepen al nachtenlang apart en spraken geen woord met elkaar. Nou dat mag van mij hoor, ieder zijn of haar meug. Ik probeerde positief op hem in te praten en hij verweerde zich met dat het voor hem allemaal niet meeviel en dat ik makkelijk praten had omdat er thuis niemand op mij wacht en dat hij best met mij wilde ruilen. Zal ik jou dan eens vertellen wat het betekend om alleen te zijn, vroeg ik hem? Niet voor een dagje als het jou uitkomt, nee nee, maar voor altijd? Ik gun jou nu even een blik in mijn leven en kijk naar de telefoon die bijvoorbeeld nooit gaat behalve als call-centres mij nodig hebben op oncourante tijden. Als je thuiskomt en er niemand is om jou aan te horen, of iemand die een warme kop chocomelk voor je maakt en je geklaag lankmoedig aanhoort; die grootmoedig wegblaast wat overbodig is en ruimhartig bewaard wat de moeite waard is. Iemand die je nieuwe spijkerbroeken korter maakt en voor je kookt en op tijd je vreten haalt in de buurtsuper. Niemand die je huis schoonmaakt en op je kinderen past en ze opvoed. Niemand die jij verrot kan schelden omdat de verzekering niet op tijd is betaald.

Als jij met mij wilt ruilen dan moet je deze dingen allemaal zelf oplossen, kun je dat? Of ben je daar te stom voor? Daar heb je nog nooit over nagedacht, he? Beteuterd zat hij naar de lege tafel te staren want hij kreeg niet het antwoord dat hij wenste. Waardeer wat je hebt, zei ik, en ga ervoor maar leef niet in onmin. Verlaat elkaar niet met ruzie maar met een zoen want als er ooit iets tussenkomt dan kun je dit nooit meer doen!

Enkele dagen later kwam hij naast mij zitten en hij had een bekertje koffie voor mij meegenomen. Peet zei hij, ik heb je nooit zo gemogen maar nu heb je mij aan het denken gezet en daar wil ik je voor bedanken. Zijn ogen twinkelden en ik begreep hieruit dat hij na ons gesprek zijn vrouw meer is gaan waarderen.

Is dit de reden dat ik leef?

Categorieën: Verhalen

10 reacties

pally · 6 december 2006 op 13:52

Ik geloof vast dat het een van de redenen van je bestaan is,Prlwyt!
Wat ik van jou erg mooi vind, is dat je de zon in het water kunt zien schijnen: een hele mooie eigenschap. En je hebt het ook nog eens mooi opgeschreven.

groet van Pally 🙂 🙂

Bitchy · 6 december 2006 op 14:19

Soms heb je als *getrouwd* persoon iemand nodig die je een enorme trap onder je kont geeft, kan ik jou bellen als ik er eens 1 nodig hebt, dan mag je mij eens verrot schelden als de verzekering niet is betaald 😉

Je legt de vinger precies op de zere plek, goed geschreven!!!

Catladylia · 6 december 2006 op 16:31

ik vond het mooi verwoord en ook herkenbaar.
Zowel van de getrouwde kant gezien als ook van jouw kant..
groet,
Lia

arta · 6 december 2006 op 17:52

[quote]Waardeer wat je hebt, zei ik, en ga ervoor maar leef niet in onmin. Verlaat elkaar niet met ruzie maar met een zoen want als er ooit iets tussenkomt dan kun je dit nooit meer doen![/quote]

Mooie woorden, mooie column!
🙂

Shitonya · 6 december 2006 op 17:54

wat zou je zeggen als een vrouw naast je kwam zitten en vertelde hoe zij in een andere kamer sliep, om haar dronken man proberen te vermijden, omdathij haar anders doodslaat? Soms is onmin terecht. Misschien stof voor een volgende column 😉

SIMBA · 6 december 2006 op 20:39

Die eerlijke bekentenis bij dat bekertje koffie…:-)

KawaSutra · 6 december 2006 op 23:17

[quote]een man weet niet wat hij mist
maar als ze er niet is
weet een man pas wat hij mist

Huub van der Lubbe[/quote]

Zo is het maar net.

Mup · 7 december 2006 op 16:27

Ik kan het niet, ik kan het niet, ik kan het niet,
ik kan het niet alleen,

ook Huub,

ik kan het misschien wel, maar ik wil het niet. Peet, wil je misschien ook eens met mijn vechtgenoot praten 😉

groet Mup.

Prlwytskovsky · 7 december 2006 op 20:13

@Shitonya: daar heb ik geen ervaring mee dus moet ik daarmee in gebreke blijven.

@Mup: het punt is niet ‘praten’ maar om op het juiste moment de juiste snaar te raken.

Li · 8 december 2006 op 11:19

[quote]Niemand die je huis schoonmaakt en op je kinderen past en ze opvoed. Niemand die jij verrot kan schelden omdat de verzekering niet op tijd is betaald.[/quote]

En nog belangrijker: (N)iemand die jou de moeite waard vindt om tegenaan te zeuren 😉

Li

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder