Ik was van plan een slechte restaurantrecensie te schrijven. Maar aangezien ik vanochtend tien afleveringen achter elkaar gekeken heb van Masterchef Nieuw Zeeland, kan ik niet anders dan lofuitingen geven. Sorry, ik weet het, dat is boring. Maar na mijn bezoek gisteren aan het sterrenrestaurant Hotel de Botel zult u begrijpen waarom. Van mij alleen maar uitingen als: Gorcious, Unbelievable, You nailed it, This is what cooking is all about, These flavours, sour, sweet, hot, spicy, perfectly combined.
Speciaal voor de gelegenheid heb ik mijn zoontje meegenomen. Het restaurant is immers kindvriendelijk. Althans zo stond het op de website. De klasse van het restaurant wordt al ingeluid bij de reservering. Ik volg een telefonische screening tot in het kleinste detail. Welke schoenmaat ik en mijn zoon hebben (om de juiste voetruimte onder tafel te bepalen), welke parfum ik draag (tafelkeuzes worden gemaakt op basis van geurprofielen), welke kledingkleuren mijn zoon en ik dragen (het restaurant heeft drie ruimtes die ieder een eigen kleurschema hebben, opdat de kledingkeuze van de gasten niet vloekt met het interieur). So far so good.
Mijn zoontje wordt welkom geheten door een echte clown. Deze zal ook gedurende het zevengangen-diner telkens komen met nieuwe trucjes en grapjes ter leeringh en vermaeck. Erg leuk. De klant is koning, nietwaar? Ook zal de clown als een ware chaperonne de stoel telkens af- en aanschuiven indien mijn zoontje even de benen wil strekken. Wat een geweldige service. Ik hoef het eten eigenlijk nauwelijks te recenseren. De omgeving en entourage is zo perfect dat er voor het eten amper woorden overblijven. Ware het niet dat de appelmoes van mijn zoontje bestierd wordt door een vervelende vlieg. “Een appelmoesvlieg”, spreekt de oberclown. “Niets aan de hand!” Hij vangt de vlieg af. Net op tijd. Op mijn kaviaar heeft ie gelukkig niet gepist.
De volgende dag is mijn zoontje ziek. Alsnog een slechte recensie schrijven? Toch maar niet. De culinaire CliniClown van Hotel de Botel wint.
7 reacties
Yfs · 5 juli 2015 op 07:46
In de eerste alinea zie ik het verband niet helemaal tussen de tien afleveringen van Master Chef en het feit dat je afziet van een slechte recensie.
Vanaf de tweede alinea ( gang) kom je met hele grappige vondsten. Originele titel ook!
Leuk gedaan Mien! :yes:
Nachtzuster · 5 juli 2015 op 16:18
Yfs, ik denk omdat bij Masterchef de lof uitingen je om de oren vliegen en dat Mien daardoor beïnvloed werd. Maar het is aan Mien om dat te ontkrachten of te bevestigen natuurlijk. 😉
Lekker, leuk over de top stukje Mien! 😛
Mien · 5 juli 2015 op 22:42
Dank voor de reacties. Yfs voor wat betreft het verband verwijs ik je graag door naar Nachtzuster. Zij ziet het goed. 😉
arta · 7 juli 2015 op 08:38
Leuke uitdaging, Mien!
Geurprofielen en kleurschema’s… Het zou zomaar een gat in de markt kunnen zijn ;-0
Mien · 8 juli 2015 op 11:29
Ha, ha, arta, ik ga er werk van maken.
Heb inmiddels de hulp ingeschakeld van [b][url=http://3.bp.blogspot.com/-FPK3lcg-NX8/VXfxSRmB2fI/AAAAAAAANro/nAkjIIejvx8/s1600/MP%2Bprints.jpg]Matt Preston[/url][/b].
Mien · 10 augustus 2015 op 23:44
Het commentaar van opdrachtgever en schrijfcoach Hella Kuipers, waarvoor dank:
Gorgeous hoor, moet gezegd. Dat van die screening vind ik fantastisch bedacht, en die clown is ook leuk. (Denk erom dat je dat oordeel aan de lezer laat, en het niet zelf invult. “Erg leuk. De klant is koning, nietwaar?”) En ik zou eindige met “de volgende dag is mijn zoontje ziek.” Dan zet je al die deftigheid mooi te kakken zonder het verder voor ons in te vullen.
Mien · 10 augustus 2015 op 23:47
Eens met het oordelen over laten aan de lezer. Scherp gezien.
Het einde had inderdaad scherper gekund. Less is more. De deftigheid te kakken zetten was niet de intentie van de column.