Zo boeiend is het niet, als iemand zijn therapieën van zich af ratelt zonder dat je erom gevraagd hebt. Wil je het ‘Privé-gepeupel’ dat je bij de kapper in je handen gedrukt krijgt ook hier beleven, lees dan vooral door. Het gaat niet over het wel en de weeën van Bekende Nederlanders. Je lift mee op de therapeutische weg van mijn rsi-arm en mij. Het begon met rechtop-en-neer fysiotherapie. De napijn was nog erger dan de behandeling zelf. Innerlijk en uiterlijk trokken het niet meer; van binnen krijste mijn schouder het uit als een huilbaby en aan de buitenkant verschenen irritante eczeemplekken. Ik bleek allergisch voor de massageolie.

Als tweede kwam een reïntegratietraject aan bod, gekoppeld aan een psychologe.
Mij was voorgespiegeld dat de manier waarop ik mijn lijf belast een psychologische oorzaak kon hebben. Enthousiast als ik ben, ging ik dit gekoppelde traject in. Had ik mijn aversie tegen koppelen maar als raadgever gebruikt…
De psychologe deed een intake ‘zoals het hoort’. Mijn kinder- jeugd- gezins- en relatietijd ontmaagdden binnen een uurtje haar witte schrijfblok met rood snelschrift. Nog net niet handenwrijvend hoorde zij alles aan, zichzelf rijk rekenend met een reeks consulten. Deze academica wilde mij laten geloven dat mijn klachten veroorzaakt konden zijn, doordat mijn opa geen ronde hoeken in zijn box heeft gehad. Vanaf het moment dat ik de psycholoog spiegelde, was ik klaar met haar en zij rijp voor een paar sessies met een ‘fuckgenoot’.

Het fysieke gedeelte van dit traject bestond uit een soort fitness. Eigenlijk bedoeld voor mensen die bang zijn om te bewegen en hun lijf te belasten. Ik doe eerder teveel dan te weinig aan sport, fitness was voor mijn uitgeputte lijf funestness. Elke keer moest ik zwaarder trekken en duwen aan gewichten en hoewel ik aankaartte dat het meer pijn veroorzaakte dan verbetering opleverde, kreeg ik het advies om door te gaan en niet de pijn als raadgever te gebruiken. Uiteindelijk verrekte ik mijn schouder tijdens een oefening zo erg, dat ik klachtentechnisch gezien wekenlang teruggeworpen werd. De bedrijfsarts gaf mij gelukkig vrijstelling voor de laatste vijf sessies.

Tussen deze therapieën door lag ik vaak in het water. Zwemmen heeft mijn hart gestolen, maar mijn haarkleur en toch al geïrriteerde huid verslonden. Het is ontzettend goed voor mijn schouder en de rest van mijn lijf. Onder mijn kleren draag ik de kleuren van de Zwitserse vlag vol trots. De zojuist geblondeerde piekharen op mijn hoofd transformeerden al snel in pisgeel. Ik maakte mijzelf wijs dat het oorzaak chloor was en niet de lichaamseigen sappen van rondspartelende baby’s, incontinente bejaarden en sportieve zwemmers die gewoon de tijd niet nemen om naar het toilet te gaan.

Verder gaf ik mij op aanraden van de fysiotherapeut op voor tennisles. Helemaal mijn ding, maar net zo gaaf als duur. Slaan lukt mij al aardig, maar mijn maatje loopt zijn ballen uit zijn broek omdat ik nog niet goed kan plaatsen. Hopelijk krijg ik gauw de kracht om mijn racket pijnvrij vast te houden. Het is vreemd, maar de greep om mijn racket is pijnlijker dan de slag. Leuke bijkomstigheid is dat ballen rapen perfect is voor mijn billen!

Autogene therapie is de volgende in de rij. Dit heeft geen raakvlak met de therapieën die ik doorlopen heb, maar wel genoeg naam om hem onder het budget voor fysiotherapie te stoppen. Aangezien ik onbeperkt ben verzekerd, houd ik zo geld over om de pisgele haarkleur bijna wekelijks in ‘poepbruin-met-bietjes’ te verven.

Autogene therapie is een westerse ontspanningstherapie die in klein groepsverband wordt gegeven. De juf vertelde mij tijdens de intake eerlijk dat het mijn klachten niet zal verhelpen, maar de weg naar ontspanning zal openen. Je hersenen worden opnieuw geprogrammeerd en leren je lijf om gegeven seintjes op te pakken en te vertalen naar rust, ontspanning.
Stel dat het niet zou lukken, hé, wie wil er níet op een comfortabele matras liggen en lief toegesproken worden? De juf is een fijn, goed mens. Zij klopt gewoon. Waarschijnlijk had haar opa wel ronde hoeken in zijn box.

Ik, en ontspannen in een groepje met andere mensen? Nooit had ik gedacht dat ik dat zou kunnen. Toch lukt het erg goed, alleen, mijn darmen ontspannen driftig mee. Rommelend en borrelend, piepend zelfs, lijken zij via de kortste weg naar de uitgang te willen ontluchten. Zie je het voor je, ontspanningstherapie met samengeknepen billen en ingehouden adem?

De laatste in de rij is Ron. Via-via kwam ik bij hem terecht. Ron is een man uit Den Haag die een soort van drukpuntmassage doet. Hij is enig in zijn soort, kost twee tienen per keer en zegt mij met vijf behandelingen klachtenvrij te hebben, èn te houden. Ik ben nu twee keer bij hem geweest en het gaat al zoveel beter. Argwaan slinkt, hoop krijgt ruimte.

De behandeling gebeurt in de woonkamer, met kleren aan, op een krukje. Er staat een waanzinnig grote LCD-tv aan, afgestemd op MTV. Dat ding is er, en stoort mij, zodra ik binnenkom. Neem ik plaats op het krukje, dan lijkt dat onding met al zijn drukdoenerij volledig weggezapt. Ron lijkt mij mee te nemen in een ongekend vacuüm van heling. Ik kan het niet verklaren, maar mijn lijf doet dat wel. De pijn is er nog, maar ebt zich stabiel een weg naar buiten, weg van mij.


WritersBlocq

Talent voor tekst, taal en verhaal

11 reacties

arta · 28 februari 2007 op 13:28

Wát een verhaal!
Mooi hoe je zo’n lange medische weg toch met de nodige humor kunt beschrijven!
Over de lengte ga ik niet zeuren, want wat mij betreft staat er geen woord te veel!
Ik hoop dat deze Ron je van je klachten af kan helpen! Succes!

geen hand en één kusje op je linkerwang 😉 ,
Arta

Eddy Kielema · 28 februari 2007 op 13:29

Een bloedserieus onderwerp op een lichte toon en bijzonder humoristisch inzichtelijk maken, dan kan er maar een op CX en dat is WB!

pally · 28 februari 2007 op 13:51

Ah, WB, dit bevalt me veel meer dan je gedicht!
Hoewel ik allergisch ben voor (te) lang, had ik er hier totaal geen moeite mee, de lichte relativerende toon hield me helemaal en graag bij de les.
klasse! Pally

Mup · 28 februari 2007 op 14:29

Dit is hem! Jij moet niet dichten, jij moet spuien! of zelf therapeute worden? 😉

:kus: Mup.

Arne · 28 februari 2007 op 18:29

[quote]De behandeling gebeurt in de woonkamer, met kleren aan, op een krukje. Er staat een waanzinnig grote LCD-tv aan, afgestemd op MTV. [/quote]

haha leuk..:-)

ik vind deze beter dan gedicht van deel 1, maar ja ik ben ook niet van de gedichten dus heb er ook geen kijk op 😮 😀

Groet,

Arne

pepe · 28 februari 2007 op 20:11

Ik heb deel 1 helemaal niet als een gedicht gezien, maar als de inleiding van deel 2.

Daarom is het mij duidelijk dat deel 1 kort en krachtig wordt weer gegeven. Je kon niet meer tikken.

Dit deel is een prachtig vervolg, ik ben benieuwd naar eventuele volgende delen. :kus:

Li · 28 februari 2007 op 22:34

[quote]Mijn kinder- jeugd- gezins- en relatietijd ontmaagdden binnen een uurtje haar witte schrijfblok met rood snelschrift.[/quote]
😀

[quote]Slaan lukt mij al aardig, maar mijn maatje loopt zijn ballen uit zijn broek [/quote]
😆

[quote]Zie je het voor je, ontspanningstherapie met samengeknepen billen en ingehouden adem? [/quote]

Ik kan wel blijven quoten!
Een lijdensweg met een lach en een traan.
Onwijs goed geschreven WB.
Na ellende, volgt hoop. :kus:

Li

WritersBlocq · 28 februari 2007 op 23:18

@ Arta: de lengte is ook niet het punt, ik heb daarin weinig geschaafd en kunnen schaven, omdat het anders niet duidelijk was. Gewoon teveel voor een ‘normale column’. Vandaar dit – zoals ik het noem – blog-stukje. Linkerhand en kusje terug, uiteraard! Vandaag gaf ik iemand mijn rechter, potdomme, auw! Maar Ron helpt echt, en ik doe de rest. Komt goed.
@ Eddy: :oeps: (er is niemand anders door wie ik graag bloos, normaal gesproken heb ik er zó’n hekel aan!)
@ Pally: het ‘gedicht’ moest eruit, raakte mijn kern en maakte zo de weg vrij voor dit stukje. Fijn dat je het hebt uitgelezen, ondanks de lengte.
@ Mup: spuien en ratelen kan ik wel, en therapeuten therapieklaar maken ook. Zonder dollen: wie weet ga ik mensen helpen, ooit vertel ik er meer over. Eerst ik verder op de rit.
@ Arne: ik heb ook geen verstand van gedichten! Ik deed maar wat, en toch was het in dit geval geinig om te doen.
@ Pepe: [quote]je kon niet meer tikken[/quote] Dat is hem, vandaar die mitrailleur aan woorden, i.p.v. zinnen.
@ Li: ‘Geen mooier vermaeck dan leedvermaeck’, en in dit geval geen woord gelogen. Mijn tennismaatje neemt binnenkort revanche op CX… dat wordt lachen…voor jou zéker! Kus terug van niet meer zo lijdend voorwerp.

DreamOn · 1 maart 2007 op 13:30

Paar dagen niet op cx geweest, vandaar mijn late reactie (s) op jouw column (s)

Juist door het met humor te doorweven is dit een geweldig verhaal om te lezen; geen droge opsommingen van een medische geschiedenis.

Sterkte, wij van cx vertrouwen op Ron! 😀

Kees Schilder · 1 maart 2007 op 17:03

Voor jou is het uitermate lullig maar mij pak je hier wel mee.Lekker humoristisch neergezet.
Ik vind het super.

Trukie · 1 maart 2007 op 20:59

[quote]Deze academica wilde mij laten geloven dat mijn klachten veroorzaakt konden zijn, doordat mijn opa geen ronde hoeken in zijn box heeft gehad.[/quote]

Dit is echt spekkie naar mijn bekkie. De “gestudeerden” weten zoveel oplossingen, dat ze de raarste bokkesprongen maken om er een “probleemgeval” bij te kunnen vinden 😆

Fantastich verwoord in een spetterende opbouw.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder