Murphy’s law

“Ach,” suste mijn vriendin. “Soms heb je van die dagen.”
Jahaa. Ik weet dat veel mensen dat hebben. Maar niet ik. Ik heb van die wéken. Een van mijn langste relaties is namelijk die met Murphy. Dikke maatjes, is hij met mij. Ik kan hem alweer een stuk minder waarderen. Maar ja, zijn wil is nou eenmaal wet. Doe je niks aan. Dus probeer ik dat ook niet eens. Ik zie wel wat er op me af komt.

Men will be men

Vandaag had ik een vergadering met allemaal bobo’s in Amsterdam. Hele serieuze bedoening. Ik zag ‘t al toen ik aan kwam rijden. Naast me parkeerde een dikke BMW met een al even dikke meneer erin en verderop kwamen twee strakgestreken heren uit een soortgelijke bolide stappen. Ik liet me niet kennen. Met mijn neus in de lucht en een quasi-nonchalante stuurbeweging manoeuvreerde ik mijn gehavende karretje tussen al die paardenkrachten. Drie keer. Toen heb ik ‘m maar zo laten staan.

Op visite

Ik was altijd onder de indruk dat ik best een heel tolerant en ruimdenkend persoontje was. Niets blijkt minder waar. Toen het rustige Marokkaanse stelletje van hiernaast namelijk besloot hun woning te ruilen met een Marokkaans gezín, stak mijn ware aard de kop op. Quasi vriendelijk ging ik me voorstellen aan mijn gloednieuwe buurtjes.

Jonge blom

Zo af en toe slaat de angst me om ‘t hart. Vorig jaar bijvoorbeeld, toen ik na een grondige inspectie en verschillende huidkuurtjes, crèmepjes en vochtregulerende maskers moest constateren dat ik toch echt een rimpel had. Een ouderdomsrimpel.

Cybersex

De internetcommunity is sinds kort compleet in de ban van Breedster, de nieuwste hype op het gebied van sociale software. Gedeeltelijk gebaseerd op het Tamagotchi-principe, zijn de voornaamste bezigheden op Breedster samen te vatten in drie woorden: eten, poepen en voortplanten. Dat laatste vooral veel, maar liever ook weer niet. Voorgangers Orkut en Friendster zijn immers al enige tijd passé; de exclusiviteit is daar inmiddels ver te zoeken.

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet…

De nieuwe vriendin van mijn moeder ‘ziet’ dingen. Geesten, welteverstaan. En dat niet alleen, ze communiceert ook met ze, ziet deuren verschijnen en ruikt of je gedachten wel rein zijn. Nu moet ze dit natuurlijk helemaal zelf weten. Het is dankbaar voer voor gespreksstof op feesten en partijen en nuchter als ik ben, neem ik alles toch wel met een zak zout. Tot ze me vanmiddag bij de koffie meldde dat er een dooie vent in m’n keuken stond.

Anoniempje

Valentijnsdag is mijn ding niet. Niet omdat het bedacht zou zijn door de PTT, floristen of chocolatiers of omdat je de godganselijke dag wordt doodgegooid met deprimerende zwijmelmuziek. Zelfs niet omdat je je als single bijna verplicht eenzaam moet voelen op Valentijnsdag. Niets van dat alles. Mijn afkeer is meer van frustrerende aard; ik ben er gewoon niet goed in. Wat zijn toch in vredesnaam de Valentijnsetiquettes?

Seks is vies

Seks is vies. Althans, dat dacht ik. Ik was er als kind dan ook heilig van overtuigd dat míjn ouders daar niet aan deden. Tot mijn overbuurjongetje en tevens verloofde op een dag verklapte dat mijn ouders wel drie keer seks hadden gehad, want ze hadden toch zeker drie kinderen. Verongelijkt verbrak ik onmiddellijk de verloving; ik had ‘m wel door! Ook al was ie nog zo klein, hij had een piemeltje. Ongetwijfeld probeerde hij het onderwerp vast bespreekbaar te maken voor een volgende stap in onze platonische verkering.

Let’s talk during sex, baby

Een paar jaar geleden had ik een nogal vreemd vriendje. Nou ja, even terugblikkend op mijn relatie-cv – sectie voormalige partners – was dit bepaald geen uitzondering. Toch spande deze jongen wel de kroon. Maandenlang deed hij zich voor als rijke ondernemer die me, ondanks zijn Porsche en BMW, altijd sportief met de fiets kwam opzoeken. Tot ik erachter kwam dat hij (30) bij zijn ouders woonde en de fiets nog moest lenen.

Bediquette 2 – Haar om je voor te schamen

Vervolg op [url=http://www.examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=452]Bediquette, part 1[/url]

Zo clichébevestigend, zo typisch man. Heimelijk hevig beledigd door mijn onuitgesproken insinuaties aan het adres van het Formaat van de Penis, schiet de seksfilosoof van ColumnX gelijk in de verdediging. Nee, beter nog Maurits, je laat weten dat er in JOUW geval zeker niet van een pielemuisje of ooeh… HANDELTJE gesproken kan worden. Jouw ‘Woudreus’ torent immers hoog uit boven het omringende struikgewas en wordt hierdoor dus ook geenszins aan het oog onttrokken.

Bediquette deel 1 – Schaamteloos haar

Zelfs zijn zwoele slaapkamerogen, verwilderde donkere haardos en moorddadig gespierde armen konden mijn ogen niet afleiden van hun dalende zwerftocht. Zijn witte shirt was strak gespannen over zijn gebruinde lijf en ik wist bijna zeker dat ik mijn was op zijn buik zou kunnen schrobben. Maar mijn ogen gleden verder. Het bonzen van mijn hart moet zelfs buiten het pashokje te horen zijn geweest, maar in mijn opwinding had de rest van de wereld opgehouden te bestaan. Mijn blik werd gevangen door het kleine druppeltje zweet dat over zijn inmiddels ontblote borstkas naar de opening van zijn wit linnen broek gleed. Onwillekeurig mijn lippen likkend maakte ik de weg verder vrij. Onderwijl de zweetdruppeltjes vangend met mijn mond zakte ik langzaam door mijn knieën, tot zijn jongeheer in vol ornaat pal voor mijn neus stond te dansen. Ruw werd ik uit de hogere sferen geschopt. “Damn,” verzuchtte ik geluidloos, “dat wordt flossen!”