Een wereldwijf, dat was het. Wat een geluk dat juist hij haar vanavond tegen het lijf was gelopen. Letterlijk zelfs. Sjaran ging de nacht van zijn leven tegemoet, hij wist het zeker. Want vannacht was ze van hem. Helemaal en alleen van hem. Alles liep op rolletjes en er kon niets misgaan.
Vijf jaar ben je nu, Laura. Vijf-en-een-half zoals je zo verwijtend kan zeggen. Een hele meid al en hoewel ik er niet continu bij stilsta weet ik dat het onvermijdelijk is dat ik je kwijtraak.
Ik sta in de tuin en kijk bedenkelijk naar flarden ragdunne draadjes die licht wuivend tussen de struiken hangen. Het zijn de stille getuigen van een slagveld, een bloedbad. Het resultaat van een impulsief potje alternatief tennis. Langzaam zakt de waanzin weg, keert het verstand terug, en zie ik de dingen weer helder. O god! Wat heb ik gedaan?
Vooraan staan is beter. Dat moet wel, want velen proberen het dagelijks. Zij doen dat niet voor niets, al die moeite. Het is gewoon beter. Maar beter dan wat? Ik denk dat ze dénken dat ze vooraan willen staan, maar in werkelijk iets heel anders willen. Ze doen het – letterlijk – zonder er bij stil te staan.
Een koe door het dolle heen, een kip met vogelpest, een gevalletje mond- en klauwzeer en de destructiebedrijven kunnen meteen aan de slag. Wegvagen die handel. En laten we meteen een fikse bufferruimte maken. SARS in Hong Kong. SARS rukt op. Het begint klein. Verbreidt zich als een inktvlek over de globe. U wordt aangeraden SARS gebieden te mijden. Aangeraden? Is dat niet wat laks? Ik dacht meer aan harde maatregelen. Of gaat preventief ruimen in dit geval wat ver?
