“Ach Raindog, waarom schrijf je dan niet even een stukje over iets totaal anders?” Dat zegt mijn goede vriendin die me een beetje op probeert te beuren in deze droeve tijden. “Ja maar…. waarover dan in vredesnaam?” vraag ik terwijl ik mijn schouders optrek. “Weet ik veel. Over neuken voor mijn part!” Voorwaar geen slecht idee denk ik. Maar is dat eigenlijk wel zo?
Ik woon in een groot dorp in een appartement in het centrum. Ik heb het dik drie jaar geleden gekocht, na advies over de buurt ingewonnen te hebben bij de snackboer, een vijftig meter verwijderd vanaf mijn huis. Met mijn fraaie uitzicht, vooral ’s zomers vanaf mijn balkon, ben ik vaak getuige van de meest gekke, mooie en rare dingen.
Er zijn veel vooroordelen over Friesland. Zo is het onder andere ver weg of afgelegen, zijn de mensen er stug en niet zelden boers of achterlijk. Als trotse Fries zie ik het dan ook als mijn plicht om tegen dit soort uitingen te ageren en dat doe ik dan ook met overgave. Maar nu maken ze het mij wel heel erg moeilijk.
Ik moet mijn spijt kwijt. Niet om het een of ander, maar het hangt aan me, kleeft aan me en terwijl ik probeer te doen alsof het er niet is, merk ik dat het me terughoudt en lijk ik maar moeilijk meer vooruit te komen. Natuurlijk nemen gedane zaken geen keer en mijn verantwoording heb ik reeds genomen maar toch, ik wil mijn spijt kwijt.
“Pa, zal ik je nog maar een whisky inschenken dan?” Zo zal mijn nu nog ongeboren en bovendien tevens nog onverwekte zoon mij over, pak hem beet, negenentwintig jaar aanspreken als ik inmiddels al op het puntje van mijn praatstoel ben beland bij het onderwerp van mijn ‘roerig’ singlebestaan tot mijn tweeëndertigste jaar. Tegen die tijd zal ik whisky drinken, hij zal op dat moment nog een biertje pakken en we drinken op zijn voorgenomen huwelijk.
