Ik kan me niet herinneren ooit in een achtbaan gezeten te hebben. Het is trouwens vrijwel ondenkbaar dat dit nimmer het geval is geweest. Immers, het is een spanning die iedereen tenminste eens in zijn leven meegemaakt moet hebben. Maar misschien laten mijn herinneringen me in de steek, ik ben overwegend toch meer een man van vooruit.
“Yesss!” Dat roept T. lachend na de eerste ronde van het staarspelletje dat ik binnen drie seconden verlies door als eerste weg te kijken. Ik verlang een revanche, krijg die en verlies wederom als ik de as van mijn sigaret in de asbak wil laten vallen; 2-0 voor T. Ze voelt zich oppermachtig.
Op de middelbare school bestond mijn wiskundecijfer uit twee componenten: algebra en meetkunde. Het gemiddelde van die twee resulteerde elke periode in een voldoende. Dit dankzij achten en negens voor meetkunde die de drieën en vieren voor algebra compenseerden. Mijn vermogen tot abstractie mat zich maar moeilijk met mijn ruimtelijk of logisch inzicht.
Er zijn een aantal opmerkelijke overeenkomsten tussen griep en verliefdheid. Verliefdheid als ziekte, die vergelijking is niet nieuw. Maar hoe werkt het eigenlijk als je mogelijkerwijs beide tegelijkertijd ervaart?
Twee jaar geleden besloot UPC mijn kabelaansluiting af te sluiten. Toen ik hier een jaar eerder was komen wonen, was de wijziging in de tenaamstelling kennelijk niet succesvol verlopen. Een rekening ontving ik nooit tot het moment dat iemand ergens een knop omdraaide en mij zo van mijn tv-signaal afsloot. Ik besloot de gelegenheid aan te grijpen voor een persoonlijk experiment of er leven zonder tv mogelijk was.
