Ik woon in een groot dorp in een appartement in het centrum. Ik heb het dik drie jaar geleden gekocht, na advies over de buurt ingewonnen te hebben bij de snackboer, een vijftig meter verwijderd vanaf mijn huis. Met mijn fraaie uitzicht, vooral ’s zomers vanaf mijn balkon, ben ik vaak getuige van de meest gekke, mooie en rare dingen. Een zomerse vrijdag, middernacht. De dronkaard bewerkt het glas van de deur van de snackboer diverse malen met een stoeptegel. Want met veiligheidsglas is het nu eenmaal zo dat je met één keer gooien niet klaar bent. Dat is het hele achterliggende idee van veiligheidsglas trouwens ook maar toegegeven: het is ronduit hinderlijk voor iemand die al zijn aan het oog onttrokken frustraties graag wil uiten in zichtbare schade. En dan het liefst in die van iemand anders natuurlijk. Aangetrokken door de herrie die dat met zich mee brengt, evenals door het onverstaanbare roepen van de man, betreed ik mijn balkon door de deur die openstond. Ik constateer dat het veiligheidsglas, hoewel geschonden, niet echt de verliezer genoemd kan worden. Als de man dat tenslotte ook inziet, dat hij dat zelf is, waggelt hij verder over straat. Met de stoeptegel nog in handen bedreigt hij de gemetselde gevel van een volgend gebouw, bedenkt zich en stuitert het parkeerterrein op. Naarmate hij mijn auto die daar geparkeerd staat dichter nadert vind ik het allemaal steeds spannender worden. Als hij na een kekke pirouette naast mijn auto ten leste neerkukelt in de bosjes is de voorstelling voorbij. Maar hoe nu verder? Levenloos blijft hij liggen en ik besluit te gaan kijken.

Hij blijkt maar moeilijk wakker te krijgen. Mijn pogingen daartoe wekken vooral zijn vijandigheid. Hij wil blijven liggen maar ik houd aan, bied hem zelfs koffie aan, net zolang tot hij overeind komt. Zijn vijandigheid is verdwenen op het moment dat hij tegenover mijn twee meter inclusief klompen komt te staan. Hij vraagt of ik een sigaret voor hem wil draaien want zelf lukt hem dat niet meer. Hij bekent bij de snackboer een raam te hebben ingegooid en wijst naar de stoeptegel die in de bosjes ligt. Ik bied nog aan hem thuis te brengen maar hij heeft geen thuis meer, “verdomme”, zegt ‘ie daar betekenisvol over. Hij wil weggaan, zegt dat het hem spijt waarop ik hem tegenhoud. “En de snackboer dan?” zeg ik, “moet hij dan maar met de rotzooi blijven zitten?” Hij zegt de snackboer persoonlijk te kennen en belooft dat hij hem morgen op zal zoeken om alles met hem te regelen. Op mijn verzoek bezweert hij dit nog enkele keren en met mijn vertrouwen in de mensheid, dat vaak groter is dan dat van de mensheid in mij, besluit ik hem dan maar te geloven.

Ik ga het huis weer in en bel het nummer van ‘geen spoed, laat die politie ook maar zitten’. Vervolgens scharrel ik gereedschap en een plaat hout bij elkaar en loop naar de snacktent. Als ik de plaat hout voor het kapotte glas geschroefd heb arriveert de snackboer zelf ook. De snackboer belt de glasboer en informeert bij mij naar de dader. Achteraf gezien hebben dader en slachtoffer elkaar nog gepasseerd op straat ook nota bene. Later die nacht hoor ik de glasboer de glaslatten voor het noodglas spijkeren. De politie is nooit geweest. De volgende dag doet de snackboer aangifte voor de verzekering. De dader heeft zich nooit gemeld.

Gisteravond kwam ik de snackboer weer tegen. Ik steek mijn hand naar hem op ten groet. Hij groet terug en zegt met een kwajongensachtige glimlach rond zijn lippen: “Heee boevenvanger!” Ik moet meteen lachen maar voel me er nog steeds niet gemakkelijk bij. De gedachte om een volgende keer wellicht uit wantrouwen te handelen maakt dat gevoel in feite alleen maar vervelender.


15 reacties

Wayan · 8 november 2004 op 13:44

Dit zou hier niet mogelijk zijn.Hier is niemand alleen,dag en nacht zijn er mensen.Die kerel zou hier vermoord worden en pas daarna zou men de politie telefoneren.

rrobin · 8 november 2004 op 15:08

[quote]De gedachte om een volgende keer wellicht uit wantrouwen te handelen maakt dat gevoel in feite alleen maar vervelender.[/quote]
De gedachte dat sommigen daar bij stilstaan, is weer een geruststelling..

Mooi uitzicht vanaf het balkon 😉

Mosje · 8 november 2004 op 17:21

Tja Raindog, als je dan toch bezig bent. Er zijn op het moment wel wat noodreparaties aan islamitische gebouwen nodig (sprak hij zonder enige vorm van ironie).
((of bedoel ik het toch ironisch?))

Raindog · 8 november 2004 op 17:32

Haha Mosje!

Geloof me, dat geteisem had ik wel een stoeptegel op willen laten vreten. Het sluimert en het sluimert tot het zijn kans waarneemt. Ik vind het ronduit verschrikkelijk. Totaal onvergelijkbaar met een onnozele dronkaard die door zijn vrouw het huis uit is geschopt dunkt me. Mijn sympathie kent grenzen kan ik je verzekeren maar ik denk niet dat jij die ooit zult weten te ontdekken.

KingArthur · 8 november 2004 op 20:54

Geen spoed, laat de politie ook maar zitten? Is er een nummer dan dat de politie wel direct komt?

Ma3anne · 8 november 2004 op 21:21

Kijk, met mensen zoals jij komt het op een dag allemaal misschien toch nog goed. Hebben we helemaal geen pliessie meer nodig. Dat kopje koffie dat je aanbood, heeft die man vast op het goede pad gebracht. 😉

Raindog · 8 november 2004 op 22:58

Och och och Ma3! Moet je eens horen wie het zegt! Onze oproerpolitie in hoogsteigen persoon! Vredestichtster is haar naam! 😉

Maar eerlijk is eerlijk, ik denk dat er meer zonder politie zou kunnen hoewel dat in dit geval niet erg goed gelukt is. Jammer maar een volgende keer misschien wel beter. Laten we daar maar eens van uit gaan dan.

Zo heb ik ook ooit eens iemand verlost uit de wurggreep van zijn fiets. Ik zette het vullis buiten op een late zondagavond, hoor een fikse klap, en zie om de hoek in het pikkedonker een hoopje liggen. Ik heb nog nooit eerder iemand zo in een fiets verstrengeld zien liggen en dat terwijl ik zelf, uit ervaring ook nog wel, heus wel het nodige weet van wat er op dat gebied allemaal mogelijk is. Met zijn kin op de klinkers, het stuur bijna in zijn oog, zijn voet door de spaken! Om een lang verhaal kort te maken: met in de ene hand de fiets en in de andere hand de man die steeds iets over ‘kutwijven’ mompelde heb ik hem thuisgebracht. Aldaar heb ik hem in zijn bank neergeplant, de fiets binnengezet en hem wat opgepoetst. Hij zat werkelijk onder het bloed! (Een mooi excuus mocht ik nog eens seropositief getest worden, dat maakt het voor mijn familie in dat geval vast stukken makkelijker). Nu komt het. Hij moest en zou mijn telefoonnummer hebben (“Waarom doe je dit?” en dan nog 85 keer vanaf het moment dat ik hem opgeraapt had) om me een dag later te kunnen bedanken. Dit hoefde van mij niet en ik wilde zo weggaan, bovendien was het al tegen enen geworden. Maar hij wilde me niet laten gaan en ik pakte pen en papier en schreef mijn nummer op. Ook van hem heb ik nooit iets gehoord en als je me vraagt of ik dat ook verwacht had, dan heb ik ernstige twijfels moet ik zeggen.

Rest mij de vraag: maakt drank dat men vergeet of dat men zich schaamt wanneer weer nuchter?

Het klinkt heel erg ‘sound of music’ maar ik geloof er toch wel een beetje in: als iedereen een klein beetje meer op elkaar zou passen zou er veel ellende genezen of zelfs voorkomen kunnen worden. In plaats daarvan zijn we bang geworden dat wie ‘goed’ doet, ‘doet’ (als in het Wilhelmus) ontmoet. Misschien triest om te constateren, maar nooit te laat om te veranderen.

Bedtijd voor deze dromer. Ik zie je zo Ma3. Zullen we het joods-palestijns conflict oplossen vannacht?

Dag! 😉

Raindog

WritersBlocq · 9 november 2004 op 13:26

‘kutwijven’
Raindog, was het soms een damesfiets???

Raindog · 9 november 2004 op 16:37

Uuuuhmm….. een herenfiets volgens mij 😉

pepe · 9 november 2004 op 20:15

Erg leuke column.
En ja ’t blijft lastig in te schatten, de andere mens.
Wanneer en hoe grijp je in bij onrecht? En hoe kom je daar zelf weer ongeschonden uit.

ignatius · 9 november 2004 op 21:10

Dit weekend gaat mijn vriendin een weekendje weg. Uitgelezen kans om te brassen en te slempen. Dus mocht ik van mijn fiets lazeren, hetgeen zeer waarschijnlijk is, en de weg naar huis verder kruipend moeten afleggen dan hoop ik dat je in de buurt bent Raindog. Je zou het jezelf nooit vergeven 😀

Raindog · 9 november 2004 op 21:15

Haaaaaaaahahahah tranen in mijn ogen van het lachen ignatius! Heerlijk. Ik ga dit weekend geloof ik maar eens een hotelletje in limboland boeken! Er zijn meer friezen die dat wel eens doen, de gebroeders Anker bijvoorbeeld. Als er een kans bestaat dat je die dan ook wel eens nodig zou kunnen hebben dan breng ik die gewoon mee hahah! 😀

melady · 9 november 2004 op 23:06

Een column die ik in een slok eh, ruk uitgelezen heb!

Dat die snackboer het op een akkoordje had gegooid met de dronkenlap (‘hé, ik ben wel toe aan een nieuw geveltje…als jij nou…’)

Klasse Raindog.

En Wyann…

[quote]Dit zou hier niet mogelijk zijn.Hier is niemand alleen,dag en nacht zijn er mensen.Die kerel zou hier vermoord worden en pas daarna zou men de politie telefoneren.[/quote]

Dat is hier niet echt anders.

Dronkenschap en vernielingen plegen is ook een vorm van meningsuiting…toch??

Melady 🙂

Wayan · 10 november 2004 op 02:03

Hun fietsen lagen in het gras en de stangen omhelsden elkaar
Iets verder lag het jonge paar
Een pliesieman kwam en keek ernaar
maar hij liet ze
Hij dacht : dat zijn zeker die twee van die fietse

(Toon Hermans)

Mup · 11 november 2004 op 12:52

[quote] ‘geen spoed, laat die politie ook maar zitten'[/quote]

Zoals de moeder die dit nummer draaide om te melden dat door kapotte stoplichten, er wel eens een gevaarlijke situatie voor de schoolkinderen nabij zou kunnen ontstaan enz elf een fikse boete kreeg, omdat ze dit als een valse melding beschouwden.

Toch blij dat er meer mensen zijn zoals jij,

Groet Mup.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder