“Kijk schat, wat een mooi rokje.” Ik huppel een beetje rond bij de kleedkamers en kijk in de spiegel naar een mooi, klein rokje, waar ik me toch maar weer mooi in heb weten te worstelen. “Veel te kort”, bromt hij. “Zo mag je van mij echt niet naar buiten.” Mijn gezicht betrekt. “Dank je, hoor” mopper ik nog sarcastisch, als ik me met een verbeten gezicht een weg terug baan naar het kleedhokje.
Stel, je loopt op het fietspad. Je weet dat je fout bent, maar om de één of andere reden staat het voetpad je niet aan. Dus je loopt en je loopt. No problemo. Het is rustig, dus niemand heeft er last van.
De Cosmopolitan-techniek om te checken of een man van je houdt: ga 6 weken lang niet met hem naar bed. Is hij na 6 weken nog bij je, dan houdt hij van je. Mijn vriend, bekend om uitspraken als “ik ga niet tegen je zeggen dat ik van je houd, terwijl ik dat niet doe” en “mijn vrienden zullen altijd voor jou gaan” was het niet zo eens met deze techniek. Sterker nog, hij wist mij te melden dat hij die 6 weken zeker niet vol ging houden. Toch ging ik het proberen. Eens kijken of hij sterk genoeg was…
Ik weet het nog goed. Het moment dat ik van mijn ouders mijn allereerste Bacardi Breezer kreeg. Waarschijnlijk was ik een jaar of 14 en helemaal trots, want nu hoorde ik er ook bij! Ik ging al wel eens uit in een ieni-mini discotheekje in een nog kleiner dorpje dan het dorp waar ik woon. Maar daar dronk ik eigenlijk nooit alcohol, terwijl sommige klasgenootjes toch al stoer twee biertjes opdronken! Ik was behoorlijk onder de indruk.
Het is over. Over en uit. Soms loopt het niet zoals je verwacht, hoe moeilijk het ook is om dat te accepteren. De pijn verscheurt mijn hart en als hij mijn hart al niet helemaal gebroken had, dan is dat nu wel gebeurd. Snikkend lig ik in bed, terwijl mijn beste vriendin mij bonbons voert.
