Sorry lieverd, maar je bent het gewoon net niet. Ik vind je wel lief, en zo. Je bent heel schattig en aardig en mijn familie vindt je ook heel leuk. Maar ik gewoon niet. Ik ben je gewoon zat. Nee, het ligt niet aan het feit dat je me altijd zoveel cadeautjes geeft en ook niet aan het feit dat je me bijna altijd mee uit eten neemt. Het zijn gewoon van die kleine dingen. Je luistert gewoon nooit naar me.
Hoera, Hoezee… weer 200 euri minder in mijn portemonnee. Want ik deed alles goed en hij hoefde helemaal niet in te grijpen, maar hij had toch liever dat ik nog een keer examen deed. Gewoon voor de zekerheid. Nou, maakt niet uit hoor, zei ik nog. Gelukkig groeit het geld me op de rug. No problemo. Doe ik het toch gewoon nog een keertje.
Seks seks seks seks seks seks seks seks seks seks seks….
Huh? Bizar, zal je denken. Toch staat hier precies wat je op de televisie non-stop voorgeschoteld krijgt. En nee, ik heb het niet over de ‘na half 11-reclames’ of de pornofilms middennacht. Daar is allemaal niks mis mee, hoewel die reclames naar mijn smaak wel iets later mogen beginnen, want ik zit er niet echt op te wachten, maar dit terzijde… Ik doel niet op de pornofilms, want wat verwacht je nu als je om half 2 je televisie aanzet?
Het is midden in de nacht en de telefoon gaat. Niemand belt ’s nachts, tenzij je slecht nieuws hebt. Met een brok in mijn keel neem ik de telefoon op. “Hallo?” Het is mijn oma. “Ik voel me niet goed, volgens mij krijg ik een hartaanval, wil je asjeblieft snel komen?” Ik schiet in mijn spijkerbroek, trek snel een trui aan en sprint, ondertussen mijn schoenen aantrekkend, naar mijn auto.
Tandpasta. Ik smeer het op je spiegels, spuit het op je wc-bril. Geweldig gevoel. Leuk, al die haarmiddeltjes. Oeps, laat ik ze toch net allemaal tegelijkertijd op je pas geboende vloer vallen. Wat leuk, is dat de vaas die je van je ouders had gekregen? Die vaas die ze voor duizenden euro’s hadden gekocht, ergens in Afrika. Die met die culturele waarde? Shit, nu ligt ‘ie in honderden stukjes op je nog glimmende vloer. Butterhands, noemen de Engelsen dat. Hij gleed zo weg uit mijn handen, ik kon er niets aan doen.
