Kingsford was mijn held van de week vanaf het moment dat hij resoluut een bloedzuiger van me afveegde die door mijn dunne broek heen zich aan mijn been wilde laven. Zoals hij het zei had hij alleen maar aan mijn benen willen zitten, waarop ik in gezang uitbarstte over [i]legs that are made for walking[/i]. Het ijs dat we her en der tegenkwamen was in onze twee harten gebroken met een heldendaad, een grap en protestgezang.
Zij was prachtig. Het vuur dat ze in zich droeg spatte uit haar ogen en uit haar tred. Een levenskunstenaresse. De [i]grande dame[/i], de flirt, de danseres, het feestbeest. Maar ook de filosofe en behept met meer instinctief begrip dan je zou mogen verwachten van een mens dat een ander mens is dan jijzelf. Zij was gruwelijk. Ze vergat steeds dat ze al liefdevolle aandacht had gekregen en kwam om de haverklap terug om meer. Er was geen geruststellen aan.
[i]- Hereby I, Geert Wilders, declarate that I am going to travel to the United Britain anyway.[/i]
“Iets klopt hier niet”, bedacht hij zich. Zijn hoofd jeukte en onwillekeurig krabde hij door een dikke laag peroxide met de nagel van zijn rechterpink. Ook weer zo’n gewoonte die hij van zijn media-adviseuse, Gerdien, had moeten afleren.
[i]- Hereby I, Geert Wilders…[/i]
Hij glimlachte naar zijn spiegelbeeld, waar hij sinds zijn bijna helemaal zelfverzonnen geuzentitel ‘Dutch Freedom Fighter’ meestal naar kon kijken zonder te kokhalzen. Mooi wit is niet lelijk!
De beste wraak is vergeving, heeft iemand me ooit eens verteld. Een typisch staaltje Oosterse wijsheid, vermengd met westerse behoefte aan toch nog wat persoonlijk gewin, als je het mij vraagt. Maar ik ben niet te beroerd andermans wijsheden uit te testen, zelfs niet als het om [i]fusion[/i] gaat. Dus ik ging aan de actieve vergeef. Ik begon met de lastigste, de man die vreemd was gegaan met mijn voormalige beste vriendin.
De plantenvrouw komt binnen. Wel grappig, op mijn werk als ambtenaar kom ik de meest uiteenlopende mensen met de meest uiteenlopende banen tegen. Er is een man voor het gft-zakje. En er is een vrouw voor de planten. En er zijn nog stapels mensen meer, voor het verlenen van diensten, die je niet zo snel als volledige baan zou zien. Tenzij in een communistisch land natuurlijk. Old-style. Cuba dus, denk ik zo. In Cuba heb je vast ook plantenwatergevers. Al dan niet met een bachelor op hun naam.
