De bom is gebarsten. Ik trek met een knal de deur achter mij dicht. Compleet overstuur ben ik zonet naar boven gerend, heb wat spullen in een tas gemikt, jankend, brullend, mam wanhopig schreeuwend en huilend achter mij aan. Ook nu komt ze de tuin in gerend, maar ik heb mijn fiets al gepakt en doe net of ik niks meer hoor. Voordat ze de poort bereikt ben ik weg. Voorgoed, als het aan mij ligt. Zo makkelijk kan dat dus gaan.
Als ik uit school kom ben ik opgelucht als het huis leeg en verlaten blijkt te zijn. Mam en Tim zijn naar de stad om een trouwpak te kopen. Heerlijk. Een rustige middag. Ik pak een glas cola, een zak chips en ga met mijn MP3-speler op de bank liggen. Eindelijk rust. Maar: waarom doet elk liedje dat ik hoor mij aan Tim denken?
Terwijl het kibbelen in Den Haag steeds maar doorgaat, iedereen zijn zegje wel weet te doen binnen en buiten politiek Den Haag, gaan de echte wereldleiders kalmpjes hun gang. Niemand durft hen tegen te spreken, zij bepalen de trends en wij als brave burgers volgen hun leiding gehoorzaam en nauwgezet. Zelfs onze politieke leiders laten zich leiden door wat zij bedenken, wat zij ons voorhouden en onder zachte dwang opdringen.
Ze is al vroeg wakker. Over een uur hoeft ze pas op te staan. Gelukkig, dan kan ze nog even wat stukken doorlezen voordat ze naar haar werk gaat. Onwillekeurig kijkt ze naar de lege plek naast haar in bed. Nog altijd vindt ze het moeilijk om daarmee geconfronteerd te worden.
Iemand heeft een strop om mijn nek geknoopt. Iedere keer wordt de strop strakker aangetrokken. Ik snak naar adem. Ik ben geen actrice, maar moet het wel zijn. Mam heeft er met haar vriend over gesproken: ‘ik maak me zorgen om Lidewij. Ze trekt zich terug, ik weet het niet hoor. Zou ze onze relatie wel zien zitten? Het is voor mij belangrijk, dat ze weet, dat ik gelukkig ben met jou. Dat ik zeker ben van onze toekomst.’
