Iemand heeft een strop om mijn nek geknoopt. Iedere keer wordt de strop strakker aangetrokken. Ik snak naar adem. Ik ben geen actrice, maar moet het wel zijn. Mam heeft er met haar vriend over gesproken: ‘ik maak me zorgen om Lidewij. Ze trekt zich terug, ik weet het niet hoor. Zou ze onze relatie wel zien zitten? Het is voor mij belangrijk, dat ze weet, dat ik gelukkig ben met jou. Dat ik zeker ben van onze toekomst.’ Hij heeft haar vast toegezegd om met mij te praten. Ik zie het niet zitten. Maar wat kan ik doen? Als hij vraagt of ik even tijd heb, terwijl ik mijn teennagels aan het lakken ben, kan ik dan doen alsof ik het druk heb? Ik haal dus mijn schouders op en hij ploft op mijn bed neer.
‘Ga mijn kamer uit,’ schreeuwt het in mijn binnenste, ‘je weet niet hoe je me kwelt.’

Hij kijkt naar me. Mijn hand beeft. Wat is hij mooi, wat is hij aantrekkelijk. Wat moet hij toch, met een oudere vrouw? Hij kan ze jonger krijgen, ik ga… Nee, ik ga niks. Ik gun hem aan mijn gelukkige moeder. Dat is het enige dat ik voor ogen moet houden. Ik schiet uit met mijn nagellak. Hij moet weg. Nu. Anders ga ik hem vertellen dat ik van hem hou. Dat hij bij mij hoort en niet bij mijn moeder. Toch is er een mechanisme in mij dat zegt; ‘ niet kijken, gewoon doorgaan, zet een muziekje op om de stilte te doorbreken.’

Even later wordt de stilte verbroken door de Red Hot Chili Peppers. Hij lacht. Vindt het goede muziek. Dat irriteert mij. Met mijn moeder luistert hij naar Herman van Veen en naar andere muziek voor ouwe mensen. In mijn ogen tenminste. In mijn boze, donkere ogen, die niets positiefs meer kunnen zien. Ga weg! Rot op! Ik heb het moeilijk lul, maak het nou niet nog moeilijker voor me.

‘Lidewij, ik heb een vraag aan je. Je mag me eerlijk antwoorden. Mag je mij? Denk je, dat ik geschikt ben als partner voor je moeder?’ Ik slik. Dit zijn voor mij twee verschillende vragen. Ik beantwoord alleen de laatste.
‘Ja. Ik vind dat jij en mam heel goed bij elkaar passen. Ik zal graag jullie getuige zijn en heb niks tegen op jullie huwelijk. Alleen…..ja, het is voor mij even wennen. Ik hoop dat je dat begrijpt. Mam en ik zijn zestien jaar samen geweest en nu ben jij erbij. Ik zie dat jullie gelukkig zijn en gun het jullie, maar………’
‘Lidewij, je moeder en ik houden allebei van je. Je bent altijd van harte welkom bij ons, zowel bij je moeder als bij mij.’

Ik ben blij als ik weer alleen ben. Hij heeft het gezegd: ik hou van je. Al was het dan in de meervoudsvorm. Ik kijk aandachtig in mijn passpiegel. Mijn kleren trek ik uit. The naked truth. Ik zie een mooie, jonge vrouw. Lang zwart haar, donkerbruine ogen, lichtgetinte huid, met dank aan mijn vader die Surinamer was, een lang, slank lichaam, kleine borsten en een platte buik. Ik weet best dat ik er mag zijn. Er wordt naar mij gekeken op school. Maar op dit moment verschijnt er steeds maar één man op mijn netvlies: de aanstaande echtgenoot van mijn moeder.


DreamOn

DreamOn publiceert sinds 2006 columns op het internet. Zij schrijft over alles wat haar bezighoudt. Vaak (te) breedsprakig, maar dat is een leerpunt! In het dagelijks leven is DreamOn pedagogisch coach en heeft ze haar man, kinderen, familie en vrienden lief.

18 reacties

Eddy Kielema · 16 september 2006 op 13:13

Wat schrijf je ontzettend goed en meeslepend, zeg! Elk deel in dit feuilleton is even spannend. Ik vind trouwens Red Hot Chili Peppers ook wel een beetje muziek voor ouwe mensen, maar dat doet verder geen afbreuk aan je verhaal natuurlijk.

champagne · 16 september 2006 op 14:43

Prachtig beschreven dilemma. Ik zag het helemaal voor me tijdens het lezen, kon met je meevoelen.
Sterkte met dit alles!

Prlwytskovsky · 16 september 2006 op 17:05

En hoe werk jij je hier nu uit?

WritersBlocq · 16 september 2006 op 18:28

Het is wel een mooie serie om te lezen, maar horror voor jou die er middenin zit.

DriekOplopers · 16 september 2006 op 18:34

Echt heel erg mooi opgeschreven. Ontroerend. Inderdaad: liefde en verliefdheid zijn prachtig, maar ook ingewikkeld…

Hulde!

Driek (goede man)

Dees · 16 september 2006 op 19:42

Lidewij, speel niet met vuur…

Ma3anne · 16 september 2006 op 19:47

Ik weet niet waarom, maar ik krijg bij dit tweede verhaal het gevoel, dat het niet autobiografisch is en van een bekende CX-er, die we onder een andere naam kennen.
Ik kan er naast zitten hoor, dan mijn excuses.

Erg goed geschreven!

Matzness · 16 september 2006 op 19:58

Vergeetmeniet / Lidewij, ik vind dat je mooi schrijft.
Je zou hier een prachtige Roman van kunnen maken. Of een soap, natuurlijk, maar je schrijven is heel echt. En als de situatie hinderdaad echt is, vind ik het heel knap van je dat je het van je af schrijft – en goed ook. Zet hem op, succes en vooral Blijf Schrijven! 🙂

(trekt boos hoofd naar Eddy!!!) De Red Hot Chili Peppers zijn niet voor oude mensen. De peppers zelf zijn nu wel oud aan het worden, maar hun muziek leeft! Ik ben minder oud dan de band, maar dat zegt niet dat Matzz niet alle liedjes kent! Ik luister ze bijna dagelijks, niks ouds aan, ik denk dat ze pas oud zijn als ze in hun kist liggen. Zoals… Elvis ofzo. Als mister Kiedis eindelijk opgeeft ben ik zelf waarschijnlijk oud, dus dan is het misschien wel muziek voor oude mensen, maar nu nog niet, genoeg mensen die bewijs zijn hiervoor… Hm. Ik zal er eens een column over schrijven 😉

KawaSutra · 16 september 2006 op 21:15

Ik twijfel ook een beetje aan de authenticiteit. Het is bijna te knap beschreven. Ik vind dit tot nog toe de beste uit de serie. Ben benieuwd of je dat gevoel nog kunt overtreffen. 🙂

Trukie · 16 september 2006 op 22:23

Het benauwende van de situatie dringt door mijn scherm de kamer in. Zo indringend geschreven.
What´s in a name?. Oud of nieuw, het blijft mooi en knap.

EDIT: Ik ben wel benieuwd wie er niet vergeten wil worden 🙂

Eddy Kielema · 17 september 2006 op 01:55

[quote]De Red Hot Chili Peppers zijn niet voor oude mensen. [/quote]

Sorry, Matzz, ik heb het niet zo op die Peppertjes, maar ik wilde je vanzelfsprekend niet voor het hoofd stoten. En laten we wel wezen, de Peppers zijn een stuk beter (en jonger!) dan Herman van Veen. Daar kunnen we het over eens zijn, toch? Zie uit naar je column over oudjes in de popmuziek!

Saskia · 17 september 2006 op 08:37

Zó spannend!
Ik kijk uit naar je volgende column,
groetjes van Saskia

Li · 17 september 2006 op 13:03

[quote]Ik weet niet waarom, maar ik krijg bij dit tweede verhaal het gevoel, dat het niet autobiografisch is en van een bekende CX-er, die we onder een andere naam kennen[/quote]

Dat voel ik ook zo. Toch durfde ik dat niet onder deze columns te zette. Ik deed dat bij Olga namelijk ook al. Dan wordt het zo’n RWIB-spelletje. Maar de manier van schrijven is zo volwassen dat het bijna niet bij een 18-jarige past. Is het A. B. of toch C?

Ach wat maakt het uit. Het is wederom prachtig.

Li

WritersBlocq · 17 september 2006 op 14:00

Ik durfde ook niet, en zet in op A. 🙂 maar àls het echt door een 18-jarige is geschreven, en allemaal waar is en op dit moment speelt, dan neem ik meer dan mijn petje af!

Chantal · 17 september 2006 op 15:50

He ‘vergeetmijniet’ ik had (in mijn korte afwezigheid op CX) je andere columns gemist, maar ben ze gelijk gaan lezen. Echt goed geschreven! Als het autobiografisch is veel sterkte ermee en blijf erover schrijven! (helpt echt!)

Scepsis · 17 september 2006 op 16:56

Ik ‘vrees’ dat het een autobiografie is. Anders is het erg moeilijk om het zo sterk metaforisch en visueel neer te zetten. Ik proef en voel de emoties en zie de worstelingen. Sterkte!

Zeenimf · 17 september 2006 op 20:35

Het is eng om te lezen. Ik krijg ook een strop-gevoel. Maar het is wel heel knap geschreven, dat moet me wel van het hart.

Vergeetmijniet · 17 september 2006 op 23:32

Tjonge, wat veel reacties.
Bedankt.
Ik zie nu, dat ik het in had moeten sturen onder de rubriek: Vervolgverhalen. Sorry, dat wist ik niet. Zal ik doen de volgende keer.

Geef een antwoord