De bom is gebarsten. Ik trek met een knal de deur achter mij dicht. Compleet overstuur ben ik zonet naar boven gerend, heb wat spullen in een tas gemikt, jankend, brullend, mam wanhopig schreeuwend en huilend achter mij aan. Ook nu komt ze de tuin in gerend, maar ik heb mijn fiets al gepakt en doe net of ik niks meer hoor. Voordat ze de poort bereikt ben ik weg. Voorgoed, als het aan mij ligt. Zo makkelijk kan dat dus gaan. We waren altijd twee handen op één buik. Als je me dit een jaar geleden had voorspeld had ik je voor gek verklaard. Verblind door tranen rijd ik bijna tegen een auto aan.

Ik weet niet eens waar ik naar toe moet. Het giet van de regen, het is donker, maar ik wil niet terug naar huis. Mijn vrienden wonen allemaal nog thuis bij hun ouders, ik heb geen zin om daar aan te kloppen. Bijna automatisch fiets ik naar de woonwijk waar mams jongste zusje Manon woont. Zij en ik schelen tien jaar en hebben een fantastische band, altijd gehad. Als ik aanbel sta ik als een verzopen kat op de stoep, mijn gezicht nat van regen, tranen en snot. Gelukkig, Manon is thuis. Als ze de deur opendoet kijkt ze me even geschrokken aan. Dan trekt ze mij naar binnen en spreidt haar armen naar me uit; doorweekt als ik ben, druipend op het parket, stort ik me in haar armen en jank als een klein kind en herhaal steeds met schokkende snikken dat ik nooit meer terug wil naar huis.

We gaan haar behaaglijke vrijgezellenwoninkje binnen en ze pelt me uit tot op mijn ondergoed. Ze heeft nog niks gevraagd. Wel het bad voor me laten vollopen, schone handdoeken voor me gepakt en een flanellen pyjama. Van de spullen die ik heb meegenomen zijn nog een paar dingen droog. Het slaat trouwens helemaal nergens op, wat ik in die tas heb gepropt. Al mijn ondergoed, de hele la heb ik leeg gekiept en nog een spijkerbroek. Manon lacht. ‘Geeft niet, ik heb spullen zat. Ga lekker in bad, dan maak ik het logeerbed op. Straks praten we.’

Een half uurtje later zit ik in de luie stoel bij het kacheltje. Manon komt uit de keuken met twee glazen wijn. Ik snik nog steeds na en mijn ogen zijn opgezet en branden hun kassen uit. Manon haalt een filtersigaret uit haar pakje en presenteert mij er ook eentje. Ik ben een gelegenheidsroker, nooit was er een betere gelegenheid dan nu. O ja, een sigaret. Heerlijk. Met trillende vingers steek ik hem aan. Dan zegt Manon: ‘Vertel maar.’ Ik vertel haar alles, bijna struikelend over mijn woorden. Ik vertel over mijn liefde voor Tim, mijn angst dat iemand erachter komt hoe verliefd ik op hem ben, de kwelling, om hem bijna dagelijks te zien, hoe ik tegen de bruiloft opzie. Dat ik mam haar geluk gun, daar niet tussen wil komen. Wat een opluchting, om eindelijk mijn verhaal kwijt te kunnen. Ze luistert. Velt geen waardeoordeel. Na mijn verhaal voel ik ineens moe. Doodmoe. Manon ziet het en staat op. ‘Eerst maar eens slapen, morgen zien we wel verder,’ zegt ze.
Voor het eerst sinds tijden slaap ik rustig en diep, met als laatste gedachte: ‘Inderdaad. Morgen zien we wel verder.’


DreamOn

DreamOn publiceert sinds 2006 columns op het internet. Zij schrijft over alles wat haar bezighoudt. Vaak (te) breedsprakig, maar dat is een leerpunt! In het dagelijks leven is DreamOn pedagogisch coach en heeft ze haar man, kinderen, familie en vrienden lief.

9 reacties

Eddy Kielema · 5 oktober 2006 op 13:54

Elk deel is even spannend en goed geschreven. Ben erg benieuwd naar het vervolg!

pally · 5 oktober 2006 op 15:16

Goed geschreven, je weet het spannend te houden zonder kunstgrepen. Als het realiteit is, sterkte ermee!
In dat geval brengt je ellende ook nog iets moois voort. Schrale troost? 🙁 🙁 🙁

DriekOplopers · 5 oktober 2006 op 18:05

Zie je wel? Er is altijd iemand die voor je zorgt…

Driek

KawaSutra · 5 oktober 2006 op 23:43

Met recht een vervolgverhaal. In ieder geval kwalitatief op een veel hoger niveau dan de diverse soaps waar we al jaren op tv mee worden dood gegooid. Van mij mag je nog even door gaan!

Li · 6 oktober 2006 op 00:13

Kawa is me net voor met zijn reactie. Het begint een soap te worden, Maar dan eentje van grote klasse inclusief cliffhanger.

Li

Saskia · 6 oktober 2006 op 09:32

Ik ben fan.
Maar dat wist je al!
Saskia

firaatje · 6 oktober 2006 op 17:53

Heb net in 1 keer al je verhalen gelezen en ik vind het heel erg mooi geschreven!
Jij weet het misschien nog niet maar jij bent een groot talent!! 😀

Chantal · 6 oktober 2006 op 21:01

Alweer een prachtig vervolg.. ik kijk weer uit naar de volgende!

WritersBlocq · 7 oktober 2006 op 11:33

helemaal eens met de andere fans 🙂 wat schrijf jij lekker!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder