In de jachthaven van Akersloot waar ik menigmaal een broodje garnalen ging eten, lag hij droevig op de kant. De Aleida. Een jumbo van een boot uit de tijd dat Elvis Presley nog jong was. De cabrioletkap was bij het achterraam uitgescheurd en de algehele staat was matig te noemen, maar het gekke is dat ik altijd aangetrokken word door dit soort dingen.
Vele jongeren zullen denken dat je leven voorbij is als je tweeënvijftig bent. Lichamelijk volstrekt niet aantrekkelijk meer. Voor hun dan. Toen ik jong was lag de grens bij mij op dertig en nu ben ik zelf tweeënvijftig. Mijn zoon noemt mij wel eens een kansarme oudere, hoewel mijn vrouw mij nog steeds een lekkere vent vindt. Begrijpelijk want zij is zelf ook geen achttien meer. Het gekke is dat ik mij helemaal niet oud voel. In mijn hoofd zit nog dat jochie van achttien.
Wij zijn al geruime tijd in het bezit van twee Clumbers. Nou ja, in het bezit is het woord natuurlijk niet, want een Clumber laat zich niet bezitten. Dat ligt ons eigenlijk wel een beetje, want mijn vrouw en ik zijn precies hetzelfde. Wij vinden het al snel goed, als onze honden hun behoefte buiten doen en bij het uitlaten in ieder geval luisteren, als we huiswaards gaan.
Op een zondagochtend ergens in juni ben ik al vroeg wakker. De zon schijnt dat het een lieve lust is en ik besluit om een aardige wandeling met de hond te gaan maken. “ Bentley, kom je?” vraag ik, maar hij blijft liggen en doet alsof hij niks gehoord heeft. Daar heb ik een truck op gevonden. Ik pak dit keer geen riem, maar open de voordeur en loop de tuin in. Als een haas komt hij achter mij aan.
Op vrijdag 23 mei ben ik afscheid gaan nemen van mijn broer Paul. Gelukkig dat ik het gedaan heb. Hij had niet eens meer controle over zijn ogen. Best wel een zielig gezicht. Toen hij mij een laatste hand wilde geven, dacht ik dat hij het glaasje water zocht. ” Nee, een hand,” zei hij. Wij gaven elkaar de vijf en ik vroeg hem, of hij mij een mooie vlinder wilde sturen, als het hiernamaals bestaat.
