Zielpoot

Greet werkt al jaren in het café en ik bestel twee koffie bij haar.
‘Jij komt toch altijd met Nel koffiedrinken hier?,’ vraagt ze met opgetrokken wenkbrauwen..
‘Ja, klopt. Op de even dagen. Op de oneven dagen met Del hier.’
‘Del?’

Seg iek so koet..?

Hij komt aarzelend de kroeg binnen en loopt voorzichtig naar de bar. Dan een flits van herkenning. Hij heeft mij meer gezien en dat klopt. In de supermarkt laatst, hielp ik hem aan een goed schoonmaakmiddel.
Uit Somalië komt hij en hij moet nog erg wennen hier.
‘Eeh, menier, begroet hij mij. Jij ier werke achter bar?’
‘Jazaker. Parttime.’
‘Dat is eel mooi voor u. Iek ook werke. Eb baan als voilnisman.’

Vernieuwde Dreft

‘Wiel u mij elpen, menier?,’ vraagt de man smekend terwijl hij paniekerig om zich heen kijkt. Nou is dat paniekerige niet zo vreemd als je in een supermarkt rondloopt want wie is er nou niet paniekerig daar op Zaterdagochtend.
‘Natuurlijk ,wat wil je weten?’
Hij wijst op een plank vol schoonmaakmiddelen: ’Welke moet iek nemen? Iek ben half jaar in Nederland, menier. Iek nog niet alles weet hier. Zoveel schoonmaakmiddel. Wat is goeie.’
‘Tja, neem deze dan,’ zeg ik, en ik wijs naar een fles vernieuwde Dreft. Daar moet het wel mee lukken.

Foute boel!

‘Kut!,’ roept ze.
‘Van hetzelfde,’ antwoord ik.
Verschrikt kijkt ze opzij. Dan lacht ze. Veertien lijkt ze. Misschien vijftien. Ze zit naast mij in de bus en kijkt nu naar haar mobieltje. Op een manier die niet veel goeds voorspelt voor datzelfde mobieltje.

Echt de eerste keer…

‘Mijn mobieltje laadt niet meer op.’
De verkoper van de telefoonwinkel kijkt mij verbaasd aan. De wenkbrauwen zo hoog opentrokken dat er een omgekeerde V ontstaat. Het vlinderdasje om zijn nek wipt sierlijk mee op het verontwaardigde op en neer wippen van zijn adamsappel. [i][url=http://examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=7003]zie ook mijn column “de clou”[/url][/i].

Vanachter de bar bezien

Om mijn opgelopen schulden wat te ontlasten werk ik ’s avonds achter de bar van een kroeg. Niet echt mijn stek, maar soms moet je je ergens overheen kunnen zetten.
Met een handdoek een glaasje afdrogend luister ik met één oor naar het geleuter van stamgast Joop die gezeten aan de bar aan zijn zoveelste jenevertje bezig is.

Eendjesmotief

Zijn oudemannen-voeten steken in oude pantoffels. Van die ruitjesgevallen. Ze worden bijna niet meer gemaakt daarom heeft hij de laatste keer twee paar gekocht. Daar moet hij het de rest van zijn leven wel mee kunnen redden, denkt hij.
Zittend op de rand van zijn bed krabt hij door zijn warrig grijze haar en vraagt zich af of het niet beter is om maar helemaal zijn bed niet meer uit te komen.

Verstandig..

In de wachtkamer is het niet druk. Kan ook bijna niet anders bij een dokter die een plakkaat aan de deur heeft hangen waarop staat dat ,per patiënt, maximaal twee klachten worden behandelt.
Geestig natuurlijk maar de meeste patiënten barsten van de klachten dus die zitten nu ergens anders.
Naast mij zit een jongen van een jaar of veertien in een Donald Duck te bladeren.
Hij tikt mij op mijn knie:’kun jij zien wat ik heb?,’ vraagt hij.
‘Ja, de Donald Duck,’ antwoord ik.

Tot de dood..

Een en al welving. Blond en rond. De kroeg wordt hemel. Ze komt, bijna zwevend, op mij af. Ontwijkt behendig wat uitschietende ellebogen en weet het drankje in haar glas te houden.
Dan passeert ze mij. En trapt met haar hak op mijn voet. Hemel wordt weer kroeg.
‘Oh, sorry,’ zegt ze verschrikt. ‘Dat was niet mijn bedoeling.’
‘Geeft niet hoor,’ antwoord ik laf want als het een kerel was geweest, was dat zeikerige zinnetje niet uit mijn mond gekomen.

Piet’s revival

Ik ben een groot fan van Piet Paulusma. Alles van hem wil ik zien. Van Piet the weather report, Piet the movie, Piet the musical tot Piet’s revival en Piet’s Ascension.
Zelfs het feit dat zijn outfit afkomstig is uit een zak met tien jaar oude kleren, welke op weg naar Roemeniё van de vrachtwagen is gevallen en waarvan Piet dacht; pik in, een extra rafelige trui van Zeeman voor een frisse dag kan geen kwaad.

Griezel

Om een pakje te versturen moet je tegenwoordig bij een drogist zijn. Daar zit een postagentschap. Welke filosofie daar achter zit is mij onbekend.
Dus sta ik met mijn pakje onder mijn arm voor het loket. Achter het loket een griezel(v) die doende is een banaan naar binnen te werken.
Ik kijk haar indringend aan. Niet indringend genoeg want ze smakt gewoon door.
’Als u zich mogelijkerwijs even van uw banaan zou willen losrukken om mijn pakje te verzenden zou ik zeer dankbaar zijn,’ zeg ik vriendelijk.

De clou

De man doet een mobiel in een doos en pakt het in. Cadeauverpakking. Met zijn pinken omhoog vouwt hij het papier om de doos en trekt behendig een reep plakband van een rol. Ook met de pink omhoog. Hij heeft een vlinderdas om. En bretels. Zie je niet vaak meer.