Het hele leven bestaat uit besluiten. Zal ik witte sokken aandoen of zwarte. Of helemaal geen sokken. Zal ik gezond eten vandaag of iets uit de snackbar. Vandaag maar iets uit de snackbar. Even geld pinnen uit de automaat. Zal ik een tientje pinnen of meteen maar 250 euro’s. Niets pinnen had ook gekund. Had ik dat Goddomme nou maar gedaan…….
‘Spaart u Walibi’s?’, vraagt de caissière van de supermarkt terwijl ik sta te goochelen met een pinkaart.
Zaterdagochtend! Van de acht kassa’s vier gesloten! Een rij klanten van een meter of zestig achter elk van die kassa’s.Verder, vol gestapelde boodschappenkarretjes waar een gemiddeld derdewereldland in één keer zijn voedseltekorten mee op kan heffen en dan rustig durven vragen of ik Walibi’s spaar (??).
Al een tijd ben ik ze niet meer tegengekomen terwijl ik toch echt wel op plaatsen kom waar ze, bij wijze van spreken, tot het meubilair worden gerekend.
Mijn buurman is er zo één. Ik heb hem al een tijd niet gesproken maar nu ik, op zijn verzoek, zijn huis binnenloop realiseer ik mij ineens dat hij ook zo’n soort man is.
Zo’n randdebiel die alles seksueel maakt.
Toch nog geheel onverwacht is op 84-jarge leeftijd overleden…..Ja verdomd, het staat er echt. In de krant, op de voorpagina nog wel. Je vraagt je af hoe oud je moet worden om een tekst te krijgen als: “geheel volgens verwachting is overleden….”
Hoe dan ook, de Paus is dood. Leve de Paus.! Hoera, hoera,hoera!
Onuitgenodigd loop ik het zaaltje binnen waar aankomend wereldleider Prof. Dr. W.H.L. Jansen, fractieaanfluiting van een locale politieke partij, een feestje geeft voor zijn politieke “vrinden”. Zelf noemt hij het een “overdenkingparty”, maar aan de grote hoeveelheid glazen te zien die in rap tempo de diverse kelen in worden gegierd, moeten we dat “overdenken” maar met een pak zout nemen.
