2001! April! Een jaar en een maand die ik niet snel vergeet. Zit ik nietsvermoedend op het terras van mijn stamkroeg, de Telegraf, te lezen, stuit ik op een artikel over een Website met de intrigerende naam COLUMNX……
De eerste lentedag. Zo’n dag dat 15 graden al aan de warme kant is. Dat je dan minimaal 2 ramen openzet. Eén boven en één beneden. Dat je dan denkt: ‘wat zal ik nu eens voor zonnige muziek opzetten’
En op het moment dat ik een tropische verzamel-cd wil aanzetten klinken aan de overkant wat onzekere pianoklanken.
Hell, it makes my day!
Zoals is te lezen in het anarchistische pamflet van fractiedwijler Jansen, was ik mijn hond kwijt. Jansen, het vleesgeworden leedvermaak, meende zich daar zeer over te moeten verheugen. Gepokt en gemazeld in de politieke leugenbranche,loog deze pathologische leugenaar in zijn vlugschrift, dat de stukken er vanaf vlogen..
Met een wazige blik staar ik naar buiten. Over de nok van het dak wandelt een hond. Precies op het randje. Keurig zet hij de ene poot voor de andere op het smalle richeltje. Nu passeert hij de schoorsteen en verlies ik hem even uit het oog.
Peinzend vraag ik mij af of dat wel kan, een hond op het dak. Een kat, ja. Dat is normaal. Katten lopen altijd over daken, maar dat honden dat ook doen, is mij vreemd.
Neil Young reutelt iets over “mother nature” op een verzamel CD. Ik vond het nummer op de een of andere manier beter klinken toen ik het grijs draaide op mijn oude LP. Van Young’s klagende stem word je niet opgewekter maar dat is ook helemaal niet de bedoeling.
Ik voel me klote dus dan draai ik Neil. Het klotegevoel wordt er niet beter op als mijn buurvrouw SM , mijn voordeur bijna aan gort rost.
