In mijn tuin, mijn schone tuin lopen tegenwoordig als de zon schijnt en ik natuurlijk even buiten mag luchten, dan lopen er van die rare drukke mannetjes, die zich te barsten werken alsof de aarde nog verbouwd moet worden.
Het bestralingsapparaat waar ik elke dag (op de zondag na dan) twee minuten onder lig te liggen en de geluiden van de stralingen die mijn borst binnendringen en daar een ravage aanrichten, zolang het maar ravage is die gerepareerd gaat worden zul je mij niet horen klagen.
Mijn vierde chemo, appeltje eitje, niet dus. Bij het einde van de lege zak aan de haak kreeg ik al krampen in de spieren en mijn handen gingen zich al weren tegen de aankomende botpijnen, allemaal bijkomstigheden van een chemo die je krijgt. Ach niet zeuren maar gewoon laten gebeuren. Op de trap naar beneden vroeg ik al waar de auto nou precies stond want het lopen begon al slechter te worden. Het voelde aan alsof ik een stel ananassen onder mijn surfplanken had gebonden, prikkende spieren en krakende en pijnlijke botten.
Geloof dit of niet, maar het is echt gebeurd. Nou ben ik al niet geloofwaardig maar zal het even uitleggen.
Toen ik door de chemo totaal kaal werd was het in de nachten erg koud op die kale plaat van mij, dus vrouwlief kwam met een gebreid mutsje voor de nacht. Dat scheelde een eind, wil je niet weten.
Ik heb een paar jaar in Den Haag bij de lokale televisie mogen werken als productieassistente en gelijk maar een cursus scenarioschrijfster gedaan, was toch bezig, alles was ook Life. Als we op locatie moesten was ik weken in de weer om alles te controleren op echtheid, feiten en waarheden die ik moest zoeken bij mensen en biebs en theaters en zelfs tentoonstellingen als het over een schilder ging.
