Goedemorgen Nederland; we gaan bewegen! Afgelopen week kreeg ik een oefening cadeau die ik u niet wil onthouden. Ik kreeg hem van een lotgenoot die er veel baat bij heeft. Sinds hij het driemaal daags doet, gaat hij huppelend door het leven. Sinds vorige week zaterdag doe ik het ook en ik word al een beetje blijer.
Er staat een school leeg. Dat gebeurt wel vaker, maar ik kan er zo slecht tegen. Het is zo triest al die ramen met knutselwerkjes van kinderen er nog opgeplakt. Met verschoten rafelige gordijnen aan een losgetrokken rail en vergeten onherkenbaar geworden plantjes op de vensterbank.
Met trillende vingers pulk ik de strik los die om het cadeau is geknoopt. Ben zo benieuwd wat er in zit. Ik moet nog even geduld hebben want onder het glanzende knisperende zilverpapier is nog een verpakking verborgen die opengepeuterd moet worden.
,,Dat plekje bij zijn rechteroogje is een wratje, maar het kan ook een strontje zijn. Ik schrijf een zalfje voor dat u vier maal daags moet aanbrengen. Naar verwachting is het wratje binnen drie weekjes verdwenen. Zo niet dan moet het eventjes verwijderd worden.”
Koffie, we hebben zin koffie. Mijn collega Annemarie en ik zoeken naar een terrasje vlakbij de Tweede Kamer. Over ruim een half uur hebben we een afspraak met Mirjam Sterk van het CDA en we willen nog het één en ander doornemen.
