Maand na maand sta ik okselfris uit alle hoeken van de kamer tevergeefs te geuren en te pronken. Heel af en toe krijg ik bezoek. Dan word ik met strenge blik van top tot teen gekeurd. Vanuit alle hoeken en gaten verwacht men onraad. Maar ik laat me niet kennen. Zet mijn beste beentje voort. Ook al heb ik een groot bord voor mijn kop. Ik ga er voor. Desnoods voor kelderprijzen.
Schiphol zaterdagochtend half tien, vertrekhal 3 ter hoogte van incheckbalie 18, bij koffiecorner. Aarzelend en peilend schudden zestien reisgenoten elkaar de hand. In zware bergschoenen en achter volgepakte rugzakken gaan doorwinterde levens van middelbare leeftijd schuil. Dertien vrouwen en drie mannen leggen een week lang, beetje bij beetje hun sluier af. Twee stuks Breda, twee stuks Zwolle, twee stuks Helmond, twee Belgen met roots in Brugge, zes Randstadstedelingen, één dame uit Dodenwaard en een reisleider uit Utrecht. Reisgenootschap West Lycian Way SNP is ready to depart.
Gerrit en Jan komen aan op het station. Ze hebben er zin in vandaag. Het is de grote meetingdag. Ze gaan iedereen ontmoeten. Oud, jong, belegen, man, vrouw en hond. Wat zijn ze nieuwsgierig. Naar verhalen, gezichten en bijbehorende achtergronden. Langzaam schuift de treindeur pompend open. Popelend scannen Gerrit en Jan meteen het perron. En ja daar staat ze. Akela uit oude Pekela.
‘Nummer 666!’
Blikken kruisen elkaar. Een reactie blijft uit.
‘Heeft iemand nummertje 666?’
‘Eh … 666 …, ja ik …, ben ik dan al aan de beurt.’
‘Wat mag het voor u zijn?’ Vraagt de juffrouw achter de toonbank vriendelijk.
[i]Septetcolumn gemusiceerd en gecomponeerd door Dees, Arta, FatTree, Neuskleuter, Mosje, WritersBlocq, KawaSutra en Mien[/i]
Opgewonden door al mijn Valentijnsgedachten en met zinderende spanning tikte ik zenuwachtig de 10 cijfers in.
Het was misschien een beetje vreemd om pas op vijftien februari de Valentijnskriebels te krijgen, maar zo zou het verrassingseffect wellicht ook wat groter zijn, bij mijn Funny Valentijn.
