‘Nummer 666!’
Blikken kruisen elkaar. Een reactie blijft uit.
‘Heeft iemand nummertje 666?’
‘Eh … 666 …, ja ik …, ben ik dan al aan de beurt.’
‘Wat mag het voor u zijn?’ Vraagt de juffrouw achter de toonbank vriendelijk. De ogen van klant 666 struinen de vitrine af van links naar rechts en vice versa.
‘Wat een aanbod vandaag. Ik kan niet kiezen. Wat ligt daar links? Het ziet er niet zo appetijtelijk uit.’
Met een blik over de toonbank polst 666 de reactie van de juffrouw.
Geduldig wacht zij af.

Nogmaals scant klant 666 de vitrine. Van links naar rechts en vice versa.
‘Doet u maar een onsje van dit en een onsje van dat.’
‘Of … nee … doet u maar anderhalf ons van dat en een ons van dit.’
‘Het is toch allemaal vers hè?’

‘Jazeker meneer, dit is van vandaag en dat is van gisteren.’
‘Is dat van gisteren? Doet u dan maar anderhalf van dit.’
Tevreden over zijn keuze kijkt klant 666 voldaan om zich heen en grapt naar zijn omstanders.
‘Jullie zijn zo aan de beurt.’

‘Wenst u nog iets anders, of had u het zo?’
‘Ja kijk …, nu u er om vraagt wil ik ook wel een ons van zus en een ons van zo.’
‘Alleen als zus en zo vers zijn en niet van gisteren.’
‘Zus is van vandaag en zo is van gisteren.’
‘O is dat zo? Doet u dan maar alleen een onsje zus.’

De juffrouw pakt het onsje zus in. Klant 666 zoekt oogcontact met zijn buurman.
‘Weet u buurman, vorige week heb ik zo genoten van zus, samen met mijn broer. Het is lang geleden dat mijn broer en ik samen zo genoten hebben van zus.’
‘Meneer …?’ Klinkt het vanachter de toonbank.
Geen reactie.

‘Weet u buurman, het is 10 jaar geleden. En voor die tijd was het nog van voor de oorlog dat mijn broer en ik elkaar voor het laatst zagen. Hebt u de oorlog meegemaakt? Nee, u bent nog jong. In de oorlog maakten we verse zus zelf nog klaar. Maandenlange rijping ging eraan vooraf.’
‘Pardon meneer …, eh … meneer … wenst u nog wat anders?’

‘Nee bedankt …, of wacht … wat denkt u buurman, zal ik nog een onsje ceci ou cela nemen? Dat is Frans, ja weet u, ik spreek ook een woordje Frans? Een woordje over de grens hè, altijd handig.’ Geleerd in het vreemdelingenlegioen, weet u.
De blik van de buurman staat nu op oorlog.

‘Juffrouw, mag ik u vragen, ceci en cela zijn ook vers mag ik hopen?’
‘Jazeker meneer, ceci en cela zijn van vandaag.’
‘Doet u dan maar een onsje van beiden.’
Argwanend scant klant 666 de omstanders in de winkel.
Hij ontwaart zo links en rechts wat irritatie.

‘Zal ik het inpakken of neemt u het zo mee?’
‘Nou juffrouw, daar moet ik even over nadenken. Het is niet goed voor het milieu. Aan de andere kant, als het op straat uit mijn handen valt, dan is het meteen zo’n rotzooi. Doe het maar in een zakje. Het zakje is toch zeker recyclebaar? Anders hoeft het niet hoor.’

‘Dat is dan 12 euro 33.’
‘12 Euro 33!? Zoveel? Hoe bestaat het, daar kocht ik vroeger de hele vitrine van leeg.’
Langzaam doorzoekt Klant 666 zijn jas- en broekzakken. Eerst met zijn linkerhand en vervolgens met zijn rechter. Het ritueel wordt twee keer herhaald.

Zonder blikken of blozen kijkt klant 666 beurtelings de buurman en de juffrouw aan.
‘Mijn portemonnee ligt thuis. Ik ga hem even halen. Leg mijn boodschappen maar achter de toonbank. Als ik terugkom ben ik meteen aan de beurt, toch? Ik heb zojuist ook al lang moeten wachten.’

Klant 666 verlaat onverstoord de winkel. Deze is intussen half leeg gestroomd. De juffrouw achter de toonbank telt haar zegeningen. Dit soort geklanterfanter is voor haar dagelijkse kost. Geduld is een kostbare zaak en in de verkoop een noodzakelijk bezit. De klant is soms een irritante koning.

[b][url=http://www.kristinascoop.be/files/images/1137.preview.jpg]Mien[/url][/b]

[img align=left]http://www.qualiet.com/fotos/A14070/A14070.jpg[/img]

[size=x-small]Fotocredits:
[url=http://www.kristinascoop.be/]1) Kristina Ascoop[/url]
[url=http://www.qualiet.com/]2) Qualiet[/url][/size]

Categorieën: Maatschappij

Mien

Bewonder luidruchtig en verwonder in stilte

16 reacties

Mosje · 31 maart 2009 op 13:14

Ik zou nog wat ditjes en datjes gekocht hebben. En – mits in een goede bui – ook nog koetjes en kalfjes.

Garuda · 31 maart 2009 op 14:32

De foto bij je clomun maakt het plaatje compleet!!

Ik heb gewichtig genoten!

Mien · 31 maart 2009 op 15:17

Eigenlijk zijn trio-columns veel leuker! :hammer:

SIMBA · 31 maart 2009 op 15:22

Geweldig leuke titel boven een stukje over een gewel(da)dig irritante klant!

LouisP · 31 maart 2009 op 16:06

M.
het is zo geschreven dat ik in die winkel nooit meer binnenga.
Respect voor personeel en mensen in de rij.

groet,

L.

pally · 31 maart 2009 op 16:35

Wel grappig, Mien, maar na een paar regeltjes wel erg voorspelbaar. Als je bedoelt het ongeduld van de klanten over te brengen naar je lezer. Dan is het goed gelukt. Enne tri-columnetjes brrr,nee, niet van gisteren maar ook niet van vandaag.
Doe mij liever een pond one-man-column, gesneden. 😀

groet van Pally

Anne · 31 maart 2009 op 17:00

Ha ha! Hier verkopen ze hele schapen!

Dees · 31 maart 2009 op 18:40

Haha, ik hoor de metal voice-over in gedachten bij het lezen van de column.

Tha number of the beassssst 😀

Genoten.

arta · 31 maart 2009 op 19:02

Grappig, het deed me denken aan de man met de twee keeshondjes, die veel te vaak voor mij in de rij bij de supermarkt staat en waar oorlogsverleden en overleden vrouw het vaste repertoire is. 🙂
Leuk geschreven!

Neuskleuter · 31 maart 2009 op 22:36

Het gegeven is grappig en het is zo geschreven dat het bij enorm veel irritatie opwekt. Dat is op zich ook wel weer een kunst en ik hoop daarom ook dat het je bedoeling ook was 😉

Het enige dat ik vervelend vond, is dat je elke gesproken zin omlijst met aanhalingstekens, terwijl ik soms het gevoel heb dat twee zinnen achter elkaar door dezelfde persoon zijn uitgesproken in een monoloog. Dat past dan beter binnen dezelfde aanhalingstekens, anders lijkt het steeds van een ander.

Wat grappig trouwens om die foto erbij te zien, ik dacht niet aan vleeswaren, maar meer aan gebakachtige dingen, maar wel in dezelfde sfeer.

Mien · 31 maart 2009 op 22:45

@Neus: Heb het even gecheckt. Je hebt helemaal gelijk. In de derde alinea laat ik die vervelende klant drie zinnen achter elkaar zeggen met aanhalingstekens.

‘Doet u maar een onsje van dit en een onsje van dat.’
‘Of … nee … doet u maar anderhalf ons van dat en een ons van dit.’
‘Het is toch allemaal vers hè?’

Dat was inderdaad niet nodig geweest.
Dankjewel voor de opmerkzaamheid.
Ook dankjewel voor het compliment.

@Neus en Pally:
Het was inderdaad mijn bedoeling om door de lengte van de column en de herhaling de irritatie te vergroten. Ben blij dat de tekst als zodanig irritant overkant.

Thanks again, Mien

KawaSutra · 1 april 2009 op 01:08

Hij is grappig Mien, en irritant lang. 😀

anneda · 1 april 2009 op 02:34

Gelezen met een lach op mijn gezicht, leuke column! 😀

Bitchy · 1 april 2009 op 14:57

Kan het niet helpen, alleen het lezen laat me al kreunen van ellende. In de winkel had ik waarschijnlijk gillend weggelopen 😉

lisa-marie · 1 april 2009 op 19:59

Nee doe mij maar een ditje en een datje ; wachtrijen soms zo irritant.
Deze vind ik wel grappig maar eh wel erg irritant van lengte 😀

maurick · 2 april 2009 op 09:20

Tsjah, je moet er iets voor overhebben als winkelier tijdens de kredietcrisis.
Grappig stukje!

Geef een antwoord