Frits

Frits praat. Hij heeft een heel arsenaal van geluidjes, gelaatsuitdrukkinkjes en beweginkjes die heel duidelijk maken wat ie wil. Hij komt aanzetten met een bal die hij dropt voor je voeten. Oogcontact, hoofdje tilten, een klein jankgeluidje, en de voorpootjes die heen en weer wippen. Vervolgens duwt ie met z’n Lees meer…

Drink Dronk

Ik drink me dronken. Geen zin meer in voeten op de grond. Dat gezeik. Laat me vluchten in een waas van illusies: dat een nieuw leven makkelijk is. Gewoon kwestie van ‘chin-up’, kloten oppakken en doen. Wat is daar nou moeilijk aan? Want ik mis je al jaren niet. Noch emotioneel, noch mentaal, en Lees meer…

Lexie-Liz

We hebben een puppy. Ze heet Lexie-Liz. Het is één brok energie. Heerlijk. Soms een beetje een ongeleid projectiel. Luisteren is nog wat moeilijk. Ze is blijkbaar doof en blind als je haar naam roept en teken doet dat ze moet komen. Maar een vallende kruimel hoort en ziet ze Lees meer…

Zonschrijver

Ik ben een zonschrijver. Als de temperatuur daalt, de dagen korter worden, de zon onzichtbaarder… dan verdwijnt mijn schrijversdrang. Ik schakel om naar het overleven van de wintermaanden. Ik wikkel mijn dagen in lange ‘to-do-lijstjes’: de waterpompen winterklaar maken, de stal-routine omschakelen naar winter-tijd, de trainingsschema’s van de paarden aanpassen, Lees meer…

examens voorbij

De examens zijn voorbij. Mijn hersenen liggen uitgedroogd te vergaan in een plas rode scores. De zomer mag mijn grijze massa opladen. Lange zomeravonden, krekelmuziek, zwoele plensbuien, een goed boek. Hopelijk minder zomerdroogte. Want met dat in het verschiet, herbronnen mijn hersenen niet.

Papieren wraak

Woede is geen goede schrijfinstructeur. Het borrelt in mijn onderbuik, kruipt op langs de knoop in mijn maag, kleeft tegen de binnenkant van mijn borstkast en stormt met een enorme kracht naar boven. Ik zou het als een gecondenseerde bal van verwijten willen uitspugen. Maar woede kan je niet neerzetten Lees meer…

Bienvenue à Kinshasa, Congo

Tussen de vergaderingen door tolt het in mijn hoofd. “Dit is allemaal zo verziekt.” Ik ben vandaag een ministerie gaan bezoeken… 8 à 10 personen samengepropt in vervuilde, stoffige en oververhitte ruimtes. Geen computers, geen archiefkasten, zelfs geen werk lijkt het. Rondhangen in de bureaus, lachsalvo’s, … er heerst geen Lees meer…

Zweefteef

Met ferme passen stapt ze op me af. “Ben jij de eigenares?” Met een staalharde blik scant ze mijn gezicht. “Ja” antwoord ik glimlachend, “Ik ben Noortje en dit is mijn paard Qua”. Ze bekijkt me alsof ze me levend gaat opeten, grommelt iets, en begint vervolgens mijn paard te Lees meer…

Fix-nix

Ik gooi mijn kronkelend, stuiptrekkend hart in de vuilnisbak. Na jaren van onderkoeling wens ik het dood. Teveel reanimaties, teveel terugval. Ik verwens al die therapeutist-ische passanten die ‘sans gène’ gingen peuteren in mijn pijn, zijn pijn, onze pijn. Om ons vervolgens naar huis sturen met weeral een nieuw lijstje Lees meer…

Leven met middelmatigheid

Leven met middelmatigheid Een zweem van jaloezie dringt zich aan mij op als ik mensen zie met buitengewone atletische of artistieke gaven. Het overduidelijke talent steekt als een enorme lichtbaken uit boven de poel van menselijke levensonzekerheden en het werpt zijn stralend licht op het te volgen pad. Zo gemakkelijk, Lees meer…