De rooie schat
Vaak zie ik de lol wel in van de streken van de kinderen. Ooit was ik immers zelf ook jong, ik mag dan ouder zijn geworden, maar ben die kindertijd nog niet vergeten. Ik doe ook nog heerlijk met hun spelletjes mee.
Vaak zie ik de lol wel in van de streken van de kinderen. Ooit was ik immers zelf ook jong, ik mag dan ouder zijn geworden, maar ben die kindertijd nog niet vergeten. Ik doe ook nog heerlijk met hun spelletjes mee.
Hij is nog geen gevoelloze vervelende puber, maar dat zou nog kunnen komen. Bijna veertien en soms een helpende hand voor zijn grote zus of moeder.
Heel even dacht ik nooit meer te schrijven wat ik denk, zie of voel.
Ik ben immers een simpel mens, heb het ook niet altijd bij het goede eind. Wat ik vind van bepaalde zaken is nog altijd mijn mening, gevormd door het inzicht ik kreeg. Een inzicht dat zich laat vormen door wat ik zie of lees in een krant, tijdschrift of boek.
Twee november 2004, de radio staat aan, de kinderen zijn net naar school. Met een kop koffie even mail lezen en wakker worden.
Ongeloof als ik iets hoor over een moord Theo van Gogh. Ik denk dat ik het niet goed heb gehoord, dat kan toch niet. Ik luister nog eens naar wat er volgt. En ja, de stem uit de radio laat het nog eens horen. Het is echt waar.
Zoals de meeste mensen doe ik wel eens boodschappen, gewoon in de supermarkt. Niet echt iets bijzonders. Gewoon het bekende lijstje: melk, brood, sinaasappelen en een stukje kaas. Het is lekker weer, vakantie en dus stap ik met de jongste op de fiets en trap richting de winkels. Altijd gezellig om niet alleen te hoeven gaan.