Haar kijk op Kunst

Ze is nog jong, ze mag stemmen maar behoort nog tot de tieners. Ze begrijpt nog lang niet alles, zoals ze zelf al eens schreef: Poezie, wat een onzin. Maar toch is ze zo aardig wel eens haar moeder te vergezellen als zij naar een of andere opening van een tentoonstelling gaat.

Moederzwakte

Het is haar toch weer gebeurd, ze ging door de knieën. Moeders leren nooit, dat een NEE een Nee moet blijven. Dus ook zij veranderde haar Nee in een Ja, vooruit dan maar.
Niet wetende waar het op uit zou draaien. Eigenlijk wist dat wel, want met kinderen is het altijd het zelfde liedje, ze willen iets heel graag hebben. Tot ze het hebben zeuren ze moeders haar hoofd gek.

Lachend wachten…

Maandag, zoals vele maandagen zijn geweest of nog zullen komen. Gewoon en toch zo bijzonder. Zij stapt al redelijk vroeg op de fiets, trapt genietend van het zonnetje, naar de bushalte en gaat met de bus verder naar het ziekenhuis in de grote stad.

Vier mei vieren?

En weer zijn we even stil op die vierde mei, met z’n allen om hen te herdenken die zijn gevallen in de tweede wereldoorlog. En meer dan ooit denk ik aan die ene man, die vocht tegen onrecht dat anderen aangedaan werd. Hij vocht voor vrijheid en gelijkheid. Ik ken hem en ik ken hem niet. Zonder hem zou ik niet geweest zijn wie ik ben.