In mijn eerste huwelijk kookte ik nooit en vrat alleen maar terwijl ik in mijn tweede huwelijk altijd aan de beurt was om te koken en daar werd wat afgevreten zeg; dat kun je gerust zo noemen want het was telkens een wonder dat de pannen en borden na de dis schoongelikt en wel nog op tafel stonden.
Laatst heb ik de slagersvrouw weer eens opgezocht vanwege haar vleeswaren.
Ik had haar destijds ontstemd door mijn verhaal over kippenpoten maar zij knikte vriendelijk en vroeg of ze mij kon helpen.
Onze slagersvrouw heeft kippenpoten, dat is niet mijn mening maar dat geeft ze zelfs toe.
Ik kom daar binnen, kijk langs de vitrine en zeg: ahh u heeft kippenpoten.
Waarop de slagersvrouw antwoord met: ja, ze komen net uit de diepvries.
Ooit werd mij ingefluisterd dat vrouwen zijn als stadsbussen: wacht er nooit te lang op want na tien minuten komt er weer eentje.
Hoe juist deze filosofie ook is zal zodadelijk blijken.
De poes van de buurvrouw is zacht, dat weet ik omdat ik eraan gezeten heb.
Zeker met dit warme weer neem ik des middags een lekker biertje, ook vanmiddag dus.
Op een gegeven moment loop ik door de kamer en zie vanuit mijn ooghoek iets op het balkon bewegen terwijl dit niet hoort want ik heb niets bewegends in huis.
