“Wahahahaaaaaaaa …… nou, als het ooit zover met mij komt dan geef je me maar een spuitje.” De man spreekt deze woorden breed gebarend en smalend uit, en steekt nog een sigaret op. Toehoorders verzamelen zich gretig om hem heen en luisteren aandachtig en meelevend. Trots en grootmoedig verteld hij zijn verhaal. Hij is opgegeven en wil zich laten inslapen.
Al wandelend en mijmerend loop ik door de polder. Laantjes in- en laantjes uit. Hoe ik uitgerekend hier, op deze plek, terecht ben gekomen weet ik niet maar ik sta aan een waterkant, naast een rietkraag en kijk naar het langzaam voortkabbelende water. Aan de overkant kwaakt een eend. Een stenen paaltje staat vlakbij, ik loop er naartoe en ga erop zitten.
“De paden worden hier steeds ontoegankelijker, nietwaar?” Zeg ik terloops tegen een winkelende vrouw die een beladen kar naast zich heeft staan. Verongelijkt kijkt ze mij aan en trekt haar boodschappenkar opzij.
Soms leun ik op de rand van mijn balkon en kijk uit over het park, en naar de flat aan de overkant. Er zitten mensen te zonnen en bij een ander is alles potdicht. Een enkeling kletst met een buur en wijst in een bepaalde richting waarna zij getweeën, met een hand boven hun ogen, ogenschijnlijk in het niets turen.
Je kent ze vast nog wel, die hete zomers met die drukkende warmte. Ik loop bijvoorbeeld door de polder en de zon schijnt brandend. Zweetdruppels parelen langs m’n hoofd en lichaam en banen zich een weg naar beneden. De weinige kleding die ik draag kleeft overal aan vast.
